Home Nationale ParkenBezienswaardighedenUpdate
Reisverslag 2014 ~ week 3
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Dag 15 : zaterdag 17 mei: boulder - little death hollow - escalante

Gereden:  104 mijl

© copyright  www.ontdek-amerika.nlIk was al jarenlang op de hoogte van het bestaan van de slot canyon Little Death Hollow. Maar nog nooit had ik serieus overwogen om er naar toe te gaan, het was immers een véél te lange hike voor ons. Maar toen we tijdens onze voorbereidingen voor deze reis foto’s en een prachtig YouTube-filmpje van de canyon tegenkwamen, begon het toch te kriebelen…… van een heel voorzichtig ‘zouden we het toch niet eens moeten gaan proberen’ ging het naar ‘what the heck, we doen ’t gewoon en we zien wel hoe ver we komen!!’. Vorige week had de sneeuw ons nog dwars gezeten, maar voor deze 17de mei werd er prima weer voorspeld. Dus zat er ons niets meer in de weg, we gingen ervoor!!

Om zes uur ’s ochtends vertrokken we uit Boulder voor de lange rit naar de trailhead. Recht tegen de laagstaande zon in (lastig!!) gingen we via de Burr Trail naar het oosten. We besloten om niet de kortste weg naar de trailhead te nemen, we waren bang dat de wash waar we dan doorheen zouden moeten rijden na het slechte weer van vorige week misschien nog wel te modderig zou zijn. Dat betekende 13 extra mijlen rijden, maar liever dat dan het risico dat we halverwege de Wolverine Loop Road weer om zouden moeten draaien.

Bepakt en bezakt – we moesten immers voor een lange dag aan eten en drinken meenemen – begonnen we tegen achten aan onze wandeling. Uiteraard hing de GPS grijpklaar aan Hans z’n riem, we wilden immers wel zeker weten dat we de goede richting in zouden lopen. Maar eigenlijk hadden we dat apparaat helemaal niet nodig, want de route wees zich vanzelf. Links en rechts van ons zagen we – op flinke afstand – rotswanden. En die bogen vóór ons in een V-vorm naar elkaar toe; we konden gewoon simpelweg naar het puntje van de V toe lopen. Via een zanderig pad gingen we het dal in. Het was gelukkig geen los zand, en er waren ook geen noemenswaardige hoogteverschillen. Waardoor het, zoals we ook al hadden verwacht, een heel eenvoudige wandeling was. Maar wel ver…… pas na zo’n zes-en-een-halve kilometer lopen bereikten we het begin van de slot canyon. Die op zijn beurt ook nog eens 8 kilometer lang was. 

Tijdens de lange aanlooproute had Hans z’n fototoestel in zijn rugzak laten zitten, dat loopt immers makkelijker dan dat je ‘m los meeneemt. Maar nu we het begin van de canyon hadden bereikt werd ie natuurlijk tevoorschijn gehaald. Het statief – onmisbaar in zo’n smalle kloof – werd uitgeklapt, het fototoestel werd er op geschroefd en aangezet, het eerste shot werd uitgezocht…… en toen begon Hans heel bedenkelijk te kijken. “’t Lijkt wel of de batterij niet goed is opgeladen….”, liet hij me weten. Ach, ik maakte me absoluut nog geen zorgen, we hebben immers altijd een reservebatterij in onze rugzak zitten. Die zorgen kwamen pas toen Hans er direct aan toevoegde: “en ik weet niet zeker of ik de reservebatterij heb ingepakt…” Nu nemen wij altijd twee fototoestellen mee, behalve in slot canyons. Want je hebt daar immers een statief nodig, uit de hand fotograferen heeft weinig zin. Vandaar dus dat mijn toestel in de auto was achtergebleven. Na Hans z’n woorden vreesde ik dus dat we vrijwel geen foto’s zouden kunnen maken van deze slot canyon, dat zou dan toch echt wel een flinke afknapper zijn. Maar gelukkig, een zoektocht door Hans z’n rugzak leverde toch de reservebatterij op. Opluchting!!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet eerste gedeelte van Little Death Hollow was nog niet heel bijzonder, de wanden weken al snel weer uiteen en van een echte slot canyon was dus nog geen sprake. Het werd weer smaller, weer breder, weer smaller…… eerlijk gezegd liet het echte slot canyon gevoel wat langer op zich wachten dan we hadden gehoopt. En net nadat we aan elkaar bekenden dat we toch wel wat teleurgesteld waren, kwam ’t dan toch: Little Death Hollow werd smaller, hoger en vooral ook véél mooier! We hadden er ver voor moeten lopen, maar voor die inspanning werden we nu gelukkig toch volop beloond!

Natuurlijk moet je een slot canyon niet midden overdag bezoeken, en al zeker niet op een zonnige dag. Want als de zon ergens schuin boven de canyon staat, dan krijg je enorme licht/donker-contrasten. Maar ja, met zo’n lange aanrij- en aanlooproute ontkom je er niet aan dat je op het slechtste tijdstip van de dag in de canyon bent. We kwamen nu steeds meer prachtige slot canyon gedeeltes tegen, maar veel van die plekken waren gewoonweg niet fotografabel. Hans concentreerde zich dan ook vooral op de stukken waar het licht wél goed was, ik liep dan ondertussen vooruit om alvast te gaan kijken waar hij zijn statief daarna weer op zou kunnen zetten.

Lange tijd kwamen we vrijwel geen obstakels tegen, we vorderden dus gestaag. Er was één plek waar we even moesten schuifelen, rug tegen de ene wand, voeten tegen de andere, en zo steeds een stukje naar opzij schuiven totdat deze kleine hindernis was overwonnen. Makkie…. Maar niet veel verder was er ineens een drop off, het pad ging hier abrupt omlaag, de afstand naar beneden toe kon worden overbrugd met behulp van een rotsblok waar je je naar toe af moest laten zakken, en waar vanaf je dan vervolgens nog zo’n stuk omlaag kon klimmen. Met wat moeite was ’t wel te doen allemaal, het lastigste was om ook het statief en het fototoestel veilig omlaag te krijgen. Uiteindelijk besloot Hans om eerst maar eens op vooronderzoek uit te gaan, terwijl ik boven bleef wachten. Al gauw kwam hij terug. Een stukje verder kwam er opnieuw een drop off en aan de onderzijde daarvan lag een flinke plas modder, zo vertelde hij. We besloten om ons daar maar niet meer aan te wagen, we hadden immers van te voren al afgesproken dat we niet helemaal tot het einde van de canyon door zouden lopen. We waren sowieso al veel verder gekomen dan we vooraf hadden verwacht, het was dus een goed moment om aan de terugweg te beginnen.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe hebben vaak gepauzeerd…. even zitten, schoenen uit, wat eten en drinken…… Maar op gegeven moment ging vooral mijn rechtervoet toch protesteren, elke stap deed nu pijn en we hadden nog meer dan 6 kilometer voor de boeg. Onderweg kwamen we nog een rotsblok tegen met enkele petroglyphs, opnieuw een mooi excuus om even te gaan zitten terwijl Hans nog wat foto’s maakte. In een langzaam tempo zijn we naar de auto teruggelopen, toen we daar weer aankwamen zagen we op de GPS dat we maar liefst zestien-en-een-halve mijl (ja echt, mijlen, geen kilometers!) hadden gelopen. Ruim 26 kilometer, we konden trots zijn op ons zelf. En wat was ik blij met de hoge wandelschoenen die ik een paar maanden geleden had gekocht, het is zonder enige twijfel de beste aankoop die ik ooit voor een vakantie heb gedaan.

We durfden het nu wel aan om op de Wolverine Loop Road voor de korte route te kiezen. In eerste instantie leek dat niet de juiste keuze te zijn, de dirtroad lag hier helemaal bezaaid met keien en ons tempo lag noodgedwongen heel erg laag. Maar al snel werd de weg beter, en ook de wash die we deze ochtend bewust hadden vermeden lag er prima bij. Na ruim 15 mijl bereikten we de verharde weg, de Burr Trail dus. Die loopt dwars door de mooie Long Canyon heen, bekend terrein voor ons maar daarom niet minder mooi.

Aan mooie routes geen gebrek in Utah. Want na de Wolverine Loop Road en de Burr Trail mochten we nu ook nog eens gaan genieten van de Hogsback, de smalle weg waaraan langs weerzijden een magnifiek slickrockgebied is te zien. Hoe vaak je hier ook rijdt, het blíjft imponeren. Net voorbij de Hogsback zagen we drie fietsers voor ons….. hé, dat waren dezelfde drie vrouwen die we ook gisteren hadden zien rijden. In het voorbijrijden stak Hans waarderend zijn duim voor hen omhoog: respect dames, voor wat jullie hier presteren!  

We wilden in het Circle D Motel gaan overnachten. Maar het bordje “No Vacancy” maakte een eind aan dat plan. Gelukkig was er nog wel plaats in de Prospector Inn. Alleen niet, zoals we graag zouden hebben gewild, op de begane grond. Dus moesten die arme vermoeide benen van ons ook nog twee keer die hele trap op en neer, om de bagage naar binnen te brengen. En daarna nóg eens, we moesten immers ook nog wat gaan eten. We waren benieuwd hoe onze beenspieren morgenvroeg aan zouden voelen.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Dag 16 : zondag 18 mei: escalante - red canyon - bryce canyon national park

Gereden:  114 mijl

Nou, die beenspieren voelden prima aan! Ondanks de lange hike van gisteren hadden we geen spierpijn, geen zere voeten…. dat gaf dus mogelijkheden voor deze nieuwe dag. Toch besloten we om het voor de zekerheid maar even rustig aan te doen, het leek ons wat al te optimistisch om de lange Fairyland Loop Trail in Bryce Canyon (die al jarenlang op ons verlanglijstje stond) vandaag al te gaan lopen. Die schoven we dus een dagje vooruit, naar maandag.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar ja, dan is er natuurlijk nog wel een zondag die gevuld moet worden. Er stonden nog een paar eenvoudige, korte trails op het programma. Eigenlijk waren die alleen bedoeld als opvulling, voor als we ergens een uurtje over zouden hebben. Maar nu werden ze dus gepromoveerd naar ‘belangrijkste bestemming van vandaag’. We hadden geen wekker gezet, dus we werden pas schandalig laat wakker, om 8 uur ’s ochtends om precies te zijn. Voor het ontbijt zijn we naar het restaurant van ons motel gegaan, en daarna zijn we ook nog eens op ons dooie gemak onze spullen gaan inpakken. Het was kwart over 10 toen we eindelijk in de auto zaten….. normaal gesproken hebben we er dan al een lange autorit en/of een stevige wandeling op zitten!!

De Mossy Cave Trail in Bryce Canyon National Park kon ons niet bekoren. De grot deed ons helemaal niets. Misschien dat het in de winter – als er hier veel ijspegels hangen – wel mooi is, maar op dit moment vonden we het maar een saaie plek. Het bijbehorende watervalletje was leuk, maar ook niet echt indrukwekkend. Weinig enthousiasme dus van ons over deze trail.

Vlak bij Bryce Canyon ligt een uit meerdere delen bestaand recreatiegebied dat Red Canyon wordt genoemd. Iedereen die vanuit het westen ooit naar Bryce Canyon is gereden, kent ongetwijfeld die mooie korte rotstunneltjes waar je dan onderweg doorheen rijdt. Nou, die vallen dus onder het grondgebied van Red Canyon. Er zijn daar diverse trails aangelegd, één ervan hadden we een aantal jaren geleden al eens gelopen. Die korte wandeling naar Losee Arch was ons toen prima bevallen, vandaar dat we heel graag nog eens een stukje van Red Canyon wilden gaan bekijken. We hadden er drie trails uitgezocht, omdat we tijd genoeg hadden kozen we voor de langste van die drie: de 2,5 mijl lange Golden Walls and Castle Bridge Loop Trail.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDe trailhead ligt direct naast Highway 12, dicht bij het Visitor Center van Red Canyon. Maar omdat het erg slecht stond aangegeven, kostte het ons wat heen en weer gerij voordat we eindelijk op de juiste parkeerplaats stonden. Ik besloot voor zo´n kort en simpel trailtje mijn hoge wandelschoenen maar even achterin de auto te laten, mijn oude lage schoenen zouden hier zeker wel genoeg zijn. In het begin was de trail heel eenvoudig, we staken een droogstaande wash over en liepen daarna via een bospad richting de rode rotsen. Het pad begon nu te stijgen, links van ons zagen we een mooie ´muur´ van Bryce Canyon-achtige rotsen. Ik begon nu wel spijt te krijgen dat ik die oude schoenen had aangedaan. Het pad was ontzettend smal, en lag rechts nét wat hoger dan links. Bovendien lag het hartstikke vol met kleine glijerige kiezelsteentjes. En nu merkte ik dat die lage schoenen me toch wel veel minder grip opleverden….. ik had voortdurend het gevoel dat ik scheef in mijn schoenen stond. En dat liep niet echt prettig. De omgeving was wel aardig om te zien, maar niet meer dan dat. Er waren hier en daar wat leuke rotsformaties, maar de wetenschap dat het veel mooiere Bryce Canyon direct om de hoek lag maakte dat we er toch wat spijt van hadden dat we voor deze trail waren gegaan.

We hadden voor de aankomende nacht nog geen slaapplaats geboekt. We liepen een wat goedkoop aandoend motel binnen, een schoonmaakster beloofde iemand van de receptie te waarschuwen maar er kwam niemand opdagen. Nou, dan niet hoor, we zoeken wel even verder. Het volgende motel zag er juist heel duur uit. En die indruk was juist, 140 dollar voor één nacht gingen we echt niet betalen. Dus reden we maar weer verder. De beide Best Westerns vlak bij Bryce Canyon lieten ons weten dat er “No Vacancy” was, en zo kwamen we uiteindelijk in het plaatsje Tropic terecht. Waar we een prima kamer vonden tegen een heel redelijke prijs. En met een mooie veranda voor de deur, het was een ideale plek om er eens lekker voor te gaan zitten met mijn e-reader. De zon was perfect, nét niet te warm. En mijn boek, Duizend Schitterende Zonnen van Khaled Hosseini, was heel erg boeiend. De wandelingen van vandaag hadden me niet kunnen bekoren, maar hier op dit mooie plekje in Tropic had ik het heel erg goed naar mijn zin. Ik had er echt moeite mee om mijn e-reader uit te zetten toen het tijd werd om te gaan eten.

’s Avonds zijn we nog even naar Bryce Canyon gereden. Zonsondergang in Bryce is niets nieuws voor ons, maar dat maakt dus écht niets uit. Want het is en het blijft zo overweldigend mooi om al die hoodoos zo dicht op elkaar in het amphitheater te zien staan, ik vind het een van de meest schitterende plekken in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Dus, als besluit van deze dag, een foto van dat amphitheater om aan te tonen dat ik daarmee dus zeker niet overdrijf! 

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Dag 17 : maandag 19 mei: tropic - bryce canyon national park

Gereden:  94 mijl

© copyright  www.ontdek-amerika.nlTwee jaar geleden hadden we in Bryce Canyon de Peekaboo Trail gelopen. En dat was ons zo goed bevallen dat we ook deze keer een van de langere trails in dit prachtige park hadden uitgekozen, de Fairyland Loop Trail om precies te zijn. Dertien kilometer lang dalen, klimmen, dalen en weer klimmen door een landschap met de meest schitterende hoodoos, we hadden er zin in!

Rond half 8 parkeerden we onze auto bij Fairyland Point. Het weer was perfect voor onze hike, de zon scheen volop maar het was nog wel lekker koel. We liepen direct vanaf de trailhead omlaag, via het smalle en nog stille wandelpad. Het ene moment liepen we dicht tussen de hoodoos door, het andere moment hadden we weer een weids uitzicht over de wit-oranje heuvels die op dit vroege tijdstip nog perfect door de zon werden belicht. De eerste anderhalve mijl was het heel veel dalen en slechts nu en dan een stukje klimmen, daarna moesten onze benen serieus aan het werk toen het klimmen flink de overhand kreeg. Het werd wel wat drukker op de trail, soms werden we ingehaald door snellere wandelaars, en we kwamen ook steeds vaker mensen tegen die in tegengestelde richting liepen. Misschien kwamen zij wel vanaf Sunrise Point, zo vermoedden we, dat is de andere plek vanwaar je aan deze hike kan beginnen.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlZowat halverwege de wandeling – we waren inmiddels weer een heel stuk gedaald – namen we even een korte omweg. Want natuurlijk wilden we wel graag Tower Bridge zien, een mooie zandstenen muur met twee rotstorens waar een verticale brug tussen zit. Het was hartstikke groen rondom het wandelpad, er stonden veel bomen onder Tower Bridge. In één van die bomen zat een Blue Jay, een blauwe vogel met een mooie kuif die vrolijk van tak naar tak sprong. Hans heeft nog zo z’n best gedaan om hem te fotograferen, maar het beestje zat steeds net te veel achter de bladeren verborgen. Gelukkig bleek de Tower Bridge een wat makkelijker foto-object te zijn.

We mochten weer klimmen. Een lange, stevige klim helemaal tot aan de rim van de canyon. Voortdurend liepen we door die prachtige hoodoo-sprookjeswereld, ik begrijp heel goed waardoor degene die de naam voor deze wandeling heeft verzonnen geïnspireerd is geweest. De zon was ondertussen heel wat krachtiger geworden, het was maar goed dat we zonnebrandolie in onze rugzak hadden gedaan. Want die hadden we nu hard nodig! We bereikten de rim van de canyon bij Sunrise Point. En daar liepen we zomaar ineens tussen hele hordes toeristen die alleen voor de uitkijkpunten komen (ze weten niet wat ze missen!!) De drukte duurde niet lang, we liepen via de Rim Trail weer van Sunrise Point en dus ook van de grote groepen mensen vandaan.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOp sommige plekken moesten we nog steeds klimmen, hier en daar zelfs best wel steil. Pffff, ik begon het nu wel te voelen hoor, al die inspanning. Het wandelpad draaide even een heel stuk van de canyon weg, we liepen over een bospad vanwaar we slechts nu en dan zicht hadden op de hoodoos. Maar vanaf de schaarse plekken waar vandaan we de canyon wél konden zien, hadden we wel een enorm weids uitzicht. We zagen onder andere de wel heel makkelijk herkenbare rotsformatie Sinking Ship, die schuin omlaag het landschap in lijkt te zakken.

Nog steeds kwamen we zo nu en dan andere wandelaars tegen, sommigen van hen herkenden we zelfs! Van een paar uurtjes eerder, toen we ze ergens beneden in de canyon ook al hadden gezien. Een stel zag dat ik er langzaam aan wel een beetje doorheen zat. “You’re almost there!” spraken ze me bemoedigend toe. En ja hoor, Fairyland Point kwam nu snel dichterbij, onze wandeling zat er op. We waren weer een prachtige ervaring rijker.

We besloten om weer in Kanab te gaan overnachten, we hebben nu eenmaal een zwak voor dat plaatsje. Gelukkig hadden ze bij Aikens Lodge nog een kamer voor ons vrij, en wat voor één! Een grote zit/slaapkamer met een tweepersoonsbed, en daarnaast nog twee kleinere slaapkamers met elk ook nog een tweepersoonsbed. Die moeten we onthouden, want wie weet….. misschien willen we over enkele jaren wel eens met z’n allen naar Amerika toe. Rob en Elina, Melanie en Marcel, en natuurlijk ook kleindochter Oona. Eén extra bed erbij, dan kan de hele familie hier slapen!
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Fairyland Loop Trail in Bryce Canyon National Park (Utah)
 
Dag 18 : dinsdag 20 mei : kanab - huntress slot canyon - zion national park - kanab

Gereden:  93 mijl

Soms heb je meteen ’s ochtends als je wakker wordt al het idee dat het een topdag zal gaan worden. En soms zie je het juist helemaal niet aankomen, en is het een enorme verrassing als een dag als absolute topper in je reisverslag terecht komt. Deze dinsdag de 20e mei valt in die tweede categorie.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

De kleine Huntress Slot Canyon was pas op het allerlaatste moment in ons draaiboek terecht gekomen. Er is op internet maar nauwelijks iets over te vinden, we hadden maar één bron waar we wat summiere informatie vandaan hadden. En twee foto’s. Mooie foto’s….. die ons er toe brachten om even wat tijd voor deze canyon vrij te maken. We kwamen er immers toch langs, en de hike er naar toe was niet zo lang.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe parkeerden de auto langs State Route 89, ergens tussen Kanab en Mount Carmel Junction. Het gebied waar we nu te voet verder gingen, leek wel wat op het terrein waarover we eerder tijdens deze vakantie naar Red Canyon Slot waren gelopen. Niet gek natuurlijk, want zo ver zaten we daar niet vandaan. Wat struiken, wat zandheuvels, en dan als sluitstuk een behoorlijk steile zandduin waar vanaf we ons omlaag lieten zakken, een wash in. En zowat 1 kilometer nadat we aan onze trail begonnen waren, stonden we al bij de ingang van Huntress Slot Canyon. En dat was letterlijk en figuurlijk meteen al een échte binnenkomer: de hoge wanden stonden heel dicht bij elkaar, aan de onderzijde van die wanden stonden prachtige Zebra-Canyon-achtige strepen. We liepen de canyon in, moesten even een heel eenvoudig klimmetje omhoog maken, en direct daarna kwamen we in een soort van grot terecht. We waren helemaal omsloten door de rotswanden. Een smalle schoorsteen bood naar links toe nog een doorgang, aan de onderzijde waren een paar takken neergezet om de klim omhoog wat makkelijker te maken.

Hans waagde zich aan dit karwei. Makkelijk ging dat niet, er waren maar nauwelijks plekken waaraan hij zich vast kon houden en hij moest er dan ook behoorlijk wat moeite voor doen om boven te komen. Ik ging hem een klein stukje achterna, net ver genoeg om de foto-apparatuur aan hem door te kunnen geven. Aan de rest van de klim waagde ik me niet, als Hans er al zo’n moeite mee had dan was het voor mij zeker onhaalbaar. Ik kon Hans niet meer zien, maar nog wel horen. Leuk hoor, als je daar zit te wachten en je hoort regelmatig even roepen “dat ’t zo ontzettend mooi is”, en “dat ’t licht helemaal perfect is”. Gevolgd door opmerkingen als “Zit je nog goed daar beneden, ik wil nog even een paar foto’s maken hoor!!” Ja hoor, ik zat prima daar beneden. Al had ik natuurlijk wel heel graag met eigen ogen willen zien waar Hans zo enorm enthousiast over was.

’t Duurde best wel een tijd voor hij weer bovenin de schoorsteen verscheen. Nadat foto-apparatuur en echtgenoot weer veilig tot in de grot waren afgedaald, kreeg ik nog eens te horen hoe mooi deze slot canyon wel niet was. Prachtige golvende wanden in diverse kleurschakeringen, waar het licht helemaal perfect in viel. Het begaanbare gedeelte van de canyon was wel heel kort, hooguit enkele tientallen meters. Maar, zo vertelde Hans, wel enorm fotogeniek. Het had hem heel wat toeren gekost om zijn statief ergens in die kleine ruimtes tussen de wanden in voor elk nieuw shot weer een stabiele plek te geven, vandaar dus dat het best wel lang geduurd had daarboven.

Ook nu hij weer beneden was kon hij maar niet stoppen met fotograferen. Want ook dat korte stukje tussen de grot en de ingang van de canyon was schitterend om te zien. © copyright  www.ontdek-amerika.nlDe poten van het statief werden weer alle kanten op gebogen, en soms tegelijk tegen de linker- en de rechterwand geplaatst. Op gegeven moment moesten we toch echt stoppen, de zon kwam langzaam aan hoger te staan en het licht werd dan ook steeds slechter. Maar dat maakte niet uit, Hans had enorm veel foto’s gemaakt dus daar zou vast wel iets bruikbaars tussen zitten.

We hebben bij onze auto uitgebreid gepicknickt, en zijn toen naar Zion National Park gegaan. Via State Route 9, we reden dus vanuit het oosten het park in. Het was al zeven jaar geleden dat we dit deel van het park hadden gezien, en wauw…. het was zelfs nog mooier dan dat ik me herinnerde. Wat een prachtige kleurrijke rotsomgeving, en wat een schitterende weg die daar doorheen slingert. We wisten dat het lastig zou zijn om een parkeerplaats in het park zelf te kunnen vinden, maar Hans wilde het toch wel even gaan proberen. En we hadden geluk…… er reed net een auto van de overvolle parkeerplaats weg en daarmee kwam er voor ons dus een plekje vrij. We hadden een aantal wat minder bekende korte hikes in Zion uitgezocht. Maar wat we eigenlijk nog veel liever zouden willen doen, dat was de befaamde hike door The Narrows. Waarbij je dus voortdurend door het water van de Virgin River heen moet lopen. Meestal gaan we al in april op vakantie, en helaas is dat te vroeg om door dat koude water heen te gaan banjeren. Vandaar dus dat het er nog steeds niet van was gekomen om door The Narrows te gaan lopen. Maar hé, we waren nu een maandje later, waarom niet eens even informeren bij het Visitor Center hoe de waterstand op dit moment was?

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Het water zou nog wel wat koud zijn, zo kregen we te horen. Maar de hoogte van het water viel voor de tijd van het jaar erg mee, op de meeste plaatsen zou het hooguit tot aan onze knieën komen. Goh, dat was goed nieuws zeg! We hoefden er echt geen seconde over na te denken, de korte hikes werden resoluut uit ons middagprogramma geschrapt en vervangen door The Narrows. We zijn eerst even teruggelopen naar de auto, waar we onze wandelschoenen hebben vervangen door sandalen. Wel van die stevige sandalen hoor, met een dichte neus. Mijn stokken gingen mee, en uiteraard ook de fototoestellen en zelfs het statief. En nu maar hopen dat we straks in het water niet onderuit zouden gaan, voor onszelf zou dat niet zo erg zijn (okay, liever niet natuurlijk) maar voor de fototoestellen zou het kopje-onder-effect heel wat meer dramatisch zijn.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlMet de shuttlebus reden we naar de trailhead. Vanwaar we eerst ruim anderhalve kilometer over een mooi aangelegd pad moesten lopen, tot aan het strandje vanwaar je het water in kan. Op het strandje stonden veel mensen die graag hun voeten droog hielden, en voor wie dit dus het eindpunt van de wandeling was. Maar ook in het water was het druk, er liepen tientallen mensen in de rivier. Vooral dicht langs de hoge rotswanden, waar het minder diep was. Ook wij waagden ons in het water, de kou viel reuze mee. Er lagen wel heel veel grote en kleine stenen in het water, en dat liep behoorlijk lastig hoor. Ik was dan ook heel blij dat ik mijn stokken had meegenomen, zodat ik wat makkelijker mijn evenwicht kon bewaren. Niet iedereen was daarin overigens even succesvol, tot twee keer toe zagen we iemand uitglijden en grotendeels kopje onder gaan!

Dankzij de mensen die voor ons liepen konden we mooi afkijken wat de makkelijkste route was. De ene keer liepen we rechts langs de rotswand af, dan moesten we weer oversteken naar de andere kant om een stukje links te gaan lopen. Soms door het water, dan weer een stukje over een zandbank. En vaak stoppen, om even rustig om ons heen te kunnen kijken en te genieten van de machtig mooie omgeving. Wat was het hier fantastisch!!! Wat waren we ontzettend blij dat we nu toch eindelijk deze hike konden doen, ondanks dat onze verwachtingen vooraf al best hoog waren geweest slaagde The Narrows er toch in om ons nog heel erg te verrassen.

Hoe verder we kwamen, hoe kleiner het aantal mensen dat nog door het water liep. Al werd het nooit echt eenzaam, we zagen toch wel voortdurend andere mensen om ons heen. Vooral mensen die al op de terugweg waren, en die ons dus tegemoet kwamen. Maar ook nog zeer regelmatig mensen die net als wij nog de canyon in liepen. Het aantal stenen op de bodem werd wat minder, waardoor het allemaal wat minder wiebelig en dus wat makkelijker werd. Maar ons tempo lag wel ontzettend laag, we namen echt de tijd om van de omgeving te genieten en uiteraard ook om veel foto’s te maken. Het enige wat me niet beviel, dat was de stug doortikkende tijd op mijn horloge. Goh, wat was het al laat……. En we moesten nog dat hele eind teruglopen, nog met de shuttlebus terug naar de parkeerplaats, daarna weer terug naar Kanab….. Tja, nu al omdraaien was echt geen optie. Dan maar heel laat ‘thuis’ vanavond, het was niet anders.

Maar op gegeven moment moet je dan toch echt gaan besluiten om terug te gaan. “Nog één bocht”, zo was de afspraak, “daarna gaan we terug.” Laat nou net ná die bocht een van de allermooiste stukken komen, de wanden waren hoog, donker en stonden heel dicht op elkaar. Schitterend was het. Okay, nog één bochtje dan…… Daarna zijn we met heel veel spijt toch echt omgedraaid. En hebben we meteen met elkaar een afspraak gemaakt: we gaan deze hike absoluut nog eens overdoen, maar dan beginnen we wel ’s ochtends vroeg zodat we nog veel verder kunnen gaan.

Qua tijd viel de terugtocht enorm mee. We stopten nu minder vaak voor foto’s, en sneller dan verwacht kwam het strandje weer in zicht. Net op een van de allerlaatste plekken waar we moesten oversteken vergisten we ons in de route. Voortdurend hadden we – zoals ze in het Visitor Center al hadden gezegd – niet meer dan kniehoog door het water gelopen. © copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar nu kozen we dus net even een verkeerde geul uit, en ineens stonden we tot onze heupen in het water. En dan blijkt je broek toch even heel wat minder snel te drogen dan wanneer alleen het onderste stukje nat is…… Ach, het kon ons niet deren. Dan maar met een natte broek de shuttlebus in, we zullen heus niet de eersten zijn die dat is overkomen.

Het was jammer dat we gisteren, toen we in Kanab aankwamen, niet meteen voor 2 nachten hadden geboekt. We moesten nu, op dit late tijdstip, nog op zoek naar een motel. Natuurlijk reden we meteen naar ‘onze’ Aikens Lodge, maar daar zat alles al vol. Net zoals in de andere motels die we daarna probeerden. We moesten nu dus echt op zoek, dat is iets dat ons niet vaak overkomt. Uiteindelijk vonden we toch nog een vrije plek, in de Royal Inn & Suites om precies te zijn. Nou, er was echt niks “Royal” aan dit motel, behalve de prijs helaas.

Met het restaurant troffen we het beter. Toen we bij het Houston Trails End Restaurant binnenliepen was er plek genoeg, en al snel werd onze bestelling opgenomen. Meteen daarna kwam er een heel reisgezelschap binnen en zat de hele tent hartstikke vol, waren wij mooi even op tijd binnen zeg. En – ook heel belangrijk natuurlijk – we hebben er prima gegeten. Daarna vonden we met enige moeite nog de energie om even bij de plaatstelijke supermarkt binnen te lopen, handig want dat betekende dat we morgenvroeg meteen naar onze volgende bestemming zouden kunnen rijden. De hike naar Canaan Mountain beloofde al net zo’n topper te gaan worden als de magnifieke Narrows-wandeling van vandaag.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Dag 19 : woensdag 21 mei : kanab - water canyon - valley of fire state park - las vegas

Gereden:  236 mijl

Wakker worden is soms best wel moeilijk, ’t is immers zo heerlijk om lekker lui in bed te blijven liggen. Maar zo gauw ik naast mijn bed sta is dat luie gevoel meestal snel over, en heb ik direct zin om aan de dag te beginnen. Zeker als er zoiets spannends als de klim naar Canaan Mountain op het programma staat. Maar vandaag lukte het niet…… ik werd moe wakker en de energie wilde niet komen…… Drie zware hikes in vier dagen tijd hadden blijkbaar toch hun tol geëist. Ik zag – letterlijk – als een berg op tegen de plannen van vandaag.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDe wandeling die we hadden gepland bestaat uit twee delen. Eerst zouden we een redelijk eenvoudige klim omhoog moeten maken tot aan een korte rotskloof met een serie kleine watervalletjes. Voorbij die watervallen zou dan een tweede klim volgen, veel langer en veel zwaarder. Waarna we zouden worden beloond met een fantastisch slickrocklandschap en een weids uitzicht over de omgeving. Al tijdens de planning thuis twijfelde ik enorm aan de haalbaarheid van dat tweede deel, klimmen vind ik niet eens zo erg maar afdalen…… dat is zo belastend voor mijn voeten. Ik herinnerde me nog maar al te goed onze hike in Yosemite National Park, naar de top van Upper Yosemite Falls. Toen ik strompelend naar beneden ben gekomen en op het eind echt geen stap meer kon verzetten. ‘We klimmen in elk geval tot aan Water Canyon’, zo hadden we thuis al afgesproken, ‘en dan zien we ter plekke wel of we de klim naar Canaan Mountain nog aandurven’.

We reden naar de plaats Hildale, net op de grens van Arizona en Utah. Ik heb die plaats al eens vaker benoemd, het is het bolwerk van de sekte Fundamentalist Church of Jesus-Christ of the Latter Days Saints. De sekte is veelvuldig in het nieuws geweest vanwege hun polygame levensstijl en alle misstanden die daaruit voortvloeien. Een paar jaar geleden had ik het boek van Elissa Wall gelezen, het meisje dat op 14-jarige leeftijd werd gedwongen om te trouwen met haar neef en dat later uit de gemeenschap wist te ontsnappen. En een paar weken geleden was ik in het vliegtuig op mijn e-reader begonnen aan het boek “Ontsnapt” van Carolyn Jessop. Je weet wel, die e-reader die ergens in het netje van de stoel voor me was blijven zitten tijdens onze overstap in Philadelphia. Het voelde vreemd aan om nu door Hildale heen te rijden, steeds als we weer een huis zagen staan waaraan diverse stukken waren bijgebouwd wisten we dat daar dus zo’n sektelid woonde. Eén man met diverse vrouwen en veel (vaak zelfs héél veel) kinderen! Bij een van de huizen zagen we een vrouw lopen in de kleding die door de sekte verplicht wordt gesteld: een hoog gesloten jurk tot op de enkels. Niet rood…. die kleur is verboden!

Maar we kwamen niet om ons aan de sekteleden te vergapen, we kwamen voor Water Canyon. En – zo hoopten we tenminste – ook voor Canaan Mountain. Net buiten Hildale namen we een dirtroad, en na een vrij eenvoudige rit bereikten we de trailhead. Met veel water, brood en fruit in onze rugzakken begonnen we aan de wandeling, we wisten op dit moment immers nog niet of we voor de korte of voor de lange versie zouden gaan. Via een zandpad volgden we de westelijke oever van een smal beekje, op diverse plaatsen splitste het pad zich en konden we kiezen of voor een lager of juist voor een hoger gelegen pad. Hoe verder we kwamen, hoe rotsachtiger het pad werd. Er moest flink geklommen worden, er was één plek waarop het zelfs best even wat moeilijk was. Onze eigen schuld, zo zagen we direct nadat we de hindernis hadden overwonnen, direct naast het lastige stuk lag nog een pad dat wel makkelijk begaanbaar was.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar ook al was het dan ook heel goed te doen allemaal, het kostte wel veel van mijn wat ondermaatse energie-niveau van deze dag. Ik was bekaf toen we bij ons eerste doel aankwamen, we besloten dan ook om het bij Water Canyon te laten. Geen Canaan Mountain dus voor ons…… het was geen leuk maar wel een verstandig besluit. Dat betekende wel dat we ineens heel veel tijd over hadden, we hadden immers een volle dag hiervoor gepland en die hadden we nu zeker niet nodig. Ik probeerde een comfortabel plekje te vinden om even lekker uit te rusten, terwijl Hans foto’s ging maken van The Subway. Dat is het smalle gedeelte van Water Canyon, met de kleine watervalletjes. De échte Subway ligt in Zion National Park, de plek waar we nu naar toe waren gelopen heeft diezelfde naam gekregen vanwege de gelijkenis daarmee. Natuurlijk wisten we vooraf al dat The Subway in Water Canyon lang niet zo mooi zou zijn als die in Zion National Park. Maar die in Zion is voor ons onhaalbaar, en deze Subway bleek echt een hartstikke mooi alternatief te zijn. ’t Was geen topper, maar samen met de mooie hike er naar toe toch zeker wel de moeite waard.

Terwijl Hans foto’s aan het maken was, zat ik op mijn bij nader inzien toch niet zo comfortabele zitplaats nog heel erg te twijfelen. Moest ik het niet tóch gaan proberen, de klim naar Canaan Mountain? Als Hans ’t me op dat moment zou hebben gevraagd, zou ik waarschijnlijk wel overstag zijn gegaan. Maar hij drong niet aan, en ik kon niet genoeg moed bijeen schrapen om zelf voor te stellen om toch verder te gaan.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlVan beneden uit het dal hoorden we stemmen. Kinderstemmen vooral. Het geluid kwam steeds dichterbij, en ja hoor, op gegeven moment kwamen er twee jonge vrouwen met vijf of zes meisjes The Subway in lopen. Vrouwen en meisjes met hooggesloten jurken tot op de enkels…. leden van de FLDS dus! Ze zeiden niets tegen ons, en ik begreep ook wel waarom. In het boek van Elissa Wall had ik immers gelezen hoe zij was grootgebracht met het idee dat mensen van buiten hun gemeenschap verdoemd zijn, alleen de leden van de sekte zullen op De Dag des Oordeels gered worden. Wij vertegenwoordigen de grote boze buitenwereld, met wie ze maar beter geen contact kunnen hebben. Ik vroeg me af of de jonge vrouwen misschien de moeders waren van de kinderen. Maar dat leek me toch haast niet mogelijk… zelfs voor FLDS-begrippen waren ze, denk ik, toch te jong om kinderen van deze leeftijden te kunnen hebben. Misschien waren ze wel op pad met hun jongere (half)zusjes, zo probeerde ik voor mezelf de relatie te duiden.

Het viel me op hoe handig de vrouwen en de meisjes waren, ze liepen zo vlot over het gladde rotsachtige terrein alsof het gewoon een net aangelegd wandelpaadje was. Een van de vrouwen klom zelfs een heel stuk tegen een rotswand omhoog en bleef daar een tijdlang roerloos voor zich uit staan kijken. Heel apart, vond ik dat. Er kwamen nog meer mensen aan, onder hen bevond zich een vrij stevig gebouwde vrouw die heel wat minder bedreven was in het klimmen. Direct naast een van de watervalletjes probeerde ze over de gladde rotswand naar beneden te gaan, maar ze durfde niet goed. Ik zat er een stukje vandaan, maar Hans was op dat moment net daar aan het fotograferen. Ik voelde z’n twijfel…… normaal gesproken zou hij zeker zijn hulp hebben aangeboden, maar deze keer bleef hij zitten. In eerste instantie tenminste, toen de vrouw nog steeds wat stuntelig boven aan het gladde gedeelte stond vroeg hij toch even of hij haar kon helpen. Ze reageerde heel schichtig en wees Hans z’n helpende hand af…… om direct daarna toch op eigen kracht naar beneden te gaan.

Er voegde zich nu ook een man bij het gezelschap. En een stel jongetjes, allemaal gekleed in een spijkerbroek en hoog gesloten shirt. De man mocht blijkbaar wel met ons praten, hij knikte Hans vriendelijk toe en zei dat het een prachtige omgeving was voor fotografie. Wat we natuurlijk alleen maar konden beamen. We moesten best nog een tijd wachten voordat iedereen weer uit het zicht was verdwenen, en er dus weer foto’s konden worden gemaakt zonder FLDS-leden daarop. Al heeft Hans stiekem ook wat plaatjes gemaakt waarop ze wel in beeld zijn hoor, het was voor ons immers toch wel een aparte ervaring die we graag in onze herinnering willen houden.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe gingen weer terug naar de auto. Terwijl we omlaag klauterden hoorden we van boven ons weer iemand aankomen. Vier jongetjes waren het, die al hardlopend over het rotspad naar beneden gingen. Echt in een ongelooflijk tempo sprongen ze van rots naar rots. Toen ze ons bereikten moesten ze wel even inhouden omdat het pad te smal was om zomaar langs ons af te gaan. Heel schichtig ontweken ze onze blik, het was duidelijk dat ze ons niet aan durfden te spreken. We hebben een plekje gezocht waar we opzij konden stappen, om hen zo de gelegenheid te geven ons in te halen. Net voor onze voeten ging één jochie hard onderuit…. maar nog voordat ik de kans had om te schrikken was hij alweer overeind en sprong hij zijn broertjes (?) achterna. Even verder bereikten we weer een splitsing in het pad, heel even twijfelden we of we links of rechts moesten gaan. Net op dat moment kwam er een jonge vrouw van de FLDS aanlopen, een jaar of twintig schatte ik haar. Tot onze verbazing sprak zij ons uit zichzelf aan, helemaal spontaan, om ons de juiste weg te wijzen. Na het terughoudende gedrag van de andere vrouwen had ik dit echt helemaal niet verwacht.

Pas toen we weer bij de auto aankwamen, begonnen we serieus na te denken over de invulling van de halve dag die we nu zomaar ineens over hadden. De keuze viel op Valley of Fire State Park, in Nevada. We hadden dat park al ooit eerder bezocht maar toen wisten we nog niet van het bestaan van The Fire Wave, een prachtige rots die lijkt op een versteende golf. De foto’s die we van deze rots hadden gezien waren voor ons reden genoeg om nog eens naar het park te gaan. En dat Valley of Fire sowieso mijn meest favoriete State Park is telde natuurlijk ook wel mee….

Nu we onze laatste dirtroad achter de rug hadden, vond Hans ’t wel tijd worden om onze auto te poetsen. Niet omdat we het nu zo belangrijk vinden dat de auto er schoon uit ziet, maar je wilt ‘m natuurlijk ook weer niet met al te duidelijke dirtroad-bewijzen naar Alamo terugbrengen. In Overton hebben we dan ook een stop gemaakt bij een autowasstraat. En even later, met een blinkend schone auto, ook nog één bij de McDonalds. Want we hadden verdorie tijdens de hele vakantie nog niet één keer zo’n overheerlijk softijsje gehad.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlThe Fire Wave zou in de late namiddag het mooist in de zon staan, zo had ik gelezen. Op het moment dat we in Valley of Fire aankwamen was het nog te vroeg om er meteen al naar toe te gaan, we hebben dan ook eerst uitgebreid de tijd genomen om de prachtige White Domes Road nog eens te bekijken. Vaak stoppen….. veel foto’s maken…… en vooral ook veel genieten. Want het is echt schitterend, zoals die weg door het kleurrijke rotslandschap heen slingert.

Er zijn twee manieren waarop je naar The Fire Wave kunt lopen. De officiële, via een met paaltjes aangeduid pad. En de niet-officiële, waarbij je zelf je weg moet zoeken door het rotslandschap. We kozen voor de eerste versie, de officiële trail dus. We moesten ruim 1 kilometer lopen, en toen zagen we ons doel voor ons verschijnen. Onze verwachting werd helemaal waargemaakt, The Fire Wave was prachtig! Niet alleen de vorm maakt deze rots zo mooi, ook de wit en donkerrood gekleurde banden maken het heel bijzonder om te zien. Op het moment dat we bij The Fire Wave aankwamen zat er een Amerikaans stel al van de mooie omgeving te genieten. We hebben even gezellig met hen zitten te kletsen, daarna begonnen zij aan de terugweg en hadden wij The Fire Wave even voor onszelf alleen. Totdat we opeens iemand enthousiast hoorde zeggen: “Hé, buren!”. Daar stond een man die in z’n eentje op pad was en die ons met elkaar had horen praten. En die direct door had dat wij dus echte Brabanders waren, net zoals hij zelf. ’t Was een heel enthousiaste kerel die graag vertelde over wat hij zoal had bezocht tijdens zijn reis en wat hij nog in de planning had. Het bleek al snel dat hij al net zo verslaafd was aan Amerika als wij, en natuurlijk was het heel erg leuk om te horen dat hij vaak onze site gebruikte om informatie te zoeken. Zijn ouders waren op dit moment ook een rondreis aan het maken, hij zou hen zeker gaan vertellen dat hij ‘de mensen van Ontdek-Amerika’ had ontmoet!

Niet alleen The Fire Wave was een topper, ook de omgeving was ontzettend mooi om te zien. Om aanraden van onze mede-Brabander liepen we niet via de officiële trail terug naar de parkeerplaats, maar via de andere route. En dat was een hele goede keuze, we liepen hier o.a. door een kloof met golvende, dicht op elkaar staande rotswanden. Geen slot canyon hoor, daarvoor waren de wanden niet hoog genoeg. Maar wel erg leuk om er doorheen te lopen. Voorbij dit kloofje is Hans nog even omhoog geklommen, wat hem weer een geweldig zicht over het kleurrijke rotslandschap opleverde.

Via de White Domes Road liepen we naar de parkeerplaats, maar die bleek verder weg te liggen dan we hadden ingeschat. Tja, dat krijg je ervan als je zomaar rond gaat dwalen in zo’n mooie omgeving. Het was ondertussen al bijna 7 uur, de hoogste tijd dus om het park te gaan verlaten. Even overwogen we om nog door te rijden naar Las Vegas, maar ach, waarom zouden we dat doen? We waren immers toch niet meer van plan om vanavond nog The Strip op te gaan, het was beter om nu zo snel mogelijk een motel te gaan zoeken en morgen die rit van pak ‘m beet één uur naar de stad te doen. We spraken dus af om te stoppen bij het eerste fatsoenlijk uitziende motel dat we tegen zouden komen. Maar wisten wij veel dat er tussen Valley of Fire en Las Vegas helemaal geen overnachtingsmogelijkheden te vinden zijn! Las Vegas kwam steeds dichterbij, en er was echt nergens een motel te vinden. Uiteindelijk zijn we dus tóch in Las Vegas beland, in de Comfort Inn and Suites ergens in het noorden van de stad. En omdat dat een prima motel bleek te zijn, en we ook nog eens heel lekker hebben gegeten in een nabij gelegen restaurant, waren we uiteindelijk toch dik tevreden.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Dag 20 en 21: donderdag 22 mei en vrijdag 23 mei : las vegas

Gereden:  46 mijl

Yant Flat, Valley of Dreams, Burnham Badlands…. we hadden al heel wat ‘speelgoedwinkels’ gezien tijdens deze vakantie. Je weet wel, van die plekken waar je heerlijk rond kunt dwalen en steeds opnieuw weer wat moois ontdekt. Ook in Las Vegas kwamen we een prachtige ‘speelgoedwinkel’ tegen, speciaal voor Hans. Deze keer heb ik het niet over een mooi natuurgebied, maar over een Canon fotozaak. Hans had al tijdens de hele vakantie gemopperd over het balhoofd van zijn statief. Dat ding behoort uiteraard in alle standen te kunnen draaien maar dat lukte dus niet meer, alleen met grof geweld viel er nog beweging in te krijgen. Na het drie weken lang durende gevecht met het balhoofd, en twee mislukte reparatiepogingen, was Hans het meer dan beu. Vandaar dus dat de fotozaak ons eerste doel was op de vroege donderdagochtend. Gelukkig was de juiste statiefkop beschikbaar, dus heel wat dollars armer maar wel met een zeer tevreden man aan mijn zij liep ik even later de winkel weer uit. Op naar speelgoedwinkel nummer twee.

Een échte speelgoedwinkel deze keer, want uiteraard wilden we heel graag nog iets leuks voor Oona gaan kopen. We vonden een groot winkelcentrum, en in het volste vertrouwen dat we daar vast wel iets zouden kunnen vinden gingen we op pad. Maar ‘shoppen’ en ‘Hans en Henriëtte’, ’t is gewoonweg géén goede combinatie. In het hele winkelcentrum was niet één speelgoedwinkel te vinden, en ook qua kinderkleding was het aanbod uiterst mager. Uiteindelijk keerden we met lege handen terug bij de auto.

We besloten om nu eerst naar ons hotel te rijden. ’t Was nog wel vrij vroeg, maar we konden natuurlijk altijd even proberen of we al in konden checken. Voor onze laatste twee nachten hadden we gereserveerd bij de Best Western Casino Royale, midden op The Strip. Omdat er direct naast ons hotel volop werd gebouwd was de gebruikelijke toegang naar de parkeerplaats afgesloten. Maar na een extra rondje rijden vonden we – aan de achterzijde van het hotel – toch de juiste route. We liepen het hotel in, en al snel werden we overspoeld door die typische Las Vegas-entourage:  de luidruchtige speelautomaten, de goktafels, de talloze lichtjes, toeristen in alle vormen en maten….. Gelukkig vonden we ook bordjes die ons naar de lobby wezen. Daar werden we door een vriendelijke receptionist te woord gestaan, de man was zelfs zo behulpzaam dat hij na het inchecken met ons mee liep om ons even wegwijs te maken in het hotel. Hij liet ons zien waar onze kamer zich bevond, en hoe we van daaruit bij de belangrijkste plekken konden komen. Nadat we de man hartelijk hadden bedankt voor zijn uitleg gingen we onze kamer inspecteren. We stonden nog maar net binnen toen Hans uitriep: “O shit, we hadden hem natuurlijk wel een fooi moeten geven!” Oeps, sorry…… hartstikke vergeten. Tja, zo’n persoonlijke hulp zijn we natuurlijk niet gewend bij de dertien-in-een-dozijn motels waar we normaal gesproken overnachten, achteraf gezien denk ik inderdaad dat de goeie man echt wel een fooi van ons verwacht had.

We waren méér dan tevreden met onze kamer. Met de ligging vooral, die was echt ideaal. De kamer lag op de begane grond; als we de gang op stapten en naar links liepen waren in no time bij de parkeerplaats. Hartstikke makkelijk dus bij het leeg halen van de auto. En als we rechtsaf gingen, dan stonden we enkele seconden later al in de grote hal van het hotel, direct bij de deuren die toegang gaven tot The Strip. En dat kleine Casino Royale lag ingeklemd tussen al die gigantische Las Vegas-reuzen: recht voor ons lagen The Mirage en Ceasar’s Palace, direct links zagen we Harrah’s en direct rechts het bekende Venetian Resort. De komende anderhalve dag zouden we ons hier zeker wel gaan vermaken!

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Thuis hadden we gepland om in Las Vegas een uitgebreide fotoreportage te gaan maken. We wilden op zoek gaan naar de mooiste gebouwen, de leukste details in de interieurs, misschien ook stiekem wat mensen fotograferen hier en daar. Dus uiteraard ging de Canon 5D mee, tijdens onze eerste wandeling over The Strip. Maar hoe enthousiast we thuis ook waren bij het Las Vegas fotoreportage-idee, nu we hier daadwerkelijk waren bleken we het veel leuker te vinden om zomaar wat rond te lopen, zonder steeds met het maken van foto’s bezig te zijn. Tijdens een stop op onze hotelkamer wisselden we van camera, de Canon 5D bleef binnen, de G1X mocht met ons mee. Lekker klein en handig, en goed genoeg voor wat snapshots zo hier en daar.

En als je The Strip gaat verkennen, dan vliegt de tijd voorbij. We hebben alle bekende hotels van binnen en van buiten bekeken, in veel winkels rondgeneusd (en gelukkig ook nog wat leuks voor Oona kunnen kopen), en uiteraard regelmatig eens een stop gemaakt om een hapje te eten of om een overheerlijk Ben & Jerry ijsje te scoren. Alleen al met de Forum Shops in Caesars Palace waren we zo een paar uur zoet, we waren wel heel verrast toen we naast alle exclusieve en peperdure merken zoals Gucci, Louis Vutton en Cartier ook zomaar een vestiging van H&M tegenkwamen. Natuurlijk hebben we ook het grootse waterballet voor The Bellagio gezien, en de vuurspuwende vulkaan bij The Mirage. Maar wat ik nog veel leuker vond, dat was: mensen kijken. Natuurlijk zagen we volop ‘gewone’ toeristen, herkenbaar aan hun sportieve polo of t-shirt met korte broek en natuurlijk ook aan hun handzame fotocamera waarmee alle typische Las Vegas-attracties werden vastgelegd. We zagen ook erg veel jonge mannen en vrouwen die wel haast op weg leken te zijn naar de opname voor een rappers-videoclip. De mannen met veel bling bling en een houding van ‘kijk mij hier eens ontzettend macho zijn’, omringd door flink opgemaakte meiden met kleding die vrijwel standaard 2 maten te klein leek te zijn. Dat ze die ultra korte spijkerbroekjes dichtgeknoopt hadden gekregen, ik snapte ’t echt niet! De overdreven chic geklede mensen waren ver in de minderheid, slechts nu en dan zagen we mannen in een glanzend maatpak of dames in een dure designerjurk. Er zullen vast wel meer soortgenoten van hen hier in Las Vegas zijn geweest, maar die zaten dan waarschijnlijk in de dure limousines die we regelmatig over The Strip zagen rijden. Zwervers zagen we des te meer, ’t blijft triest om te zien hoe moeilijk het voor sommige mensen is om zich staande te houden in deze harde maatschappij. De laatste categorie mensen die ik zeker nog moet benoemen, dat zijn de straatartiesten. Jonge meiden in sexy kleding die mannelijke toeristen verleidden tot het maken van een gezamenlijke foto – tegen betaling uiteraard. Volwassen kerels in slecht gemaakte Sponge Bob pakken, een levend beeld, ’t Monster van Frankenstein die zich achter een zuil verborgen hield en dan voorbij lopende toeristen de stuipen op ’t lijf joeg…. Natuurlijk zijn we ook even gestopt toen we een stel breakdancers zagen die midden op het trottoir hun dance moves demonstreerden. De allerleukste artiesten vonden we overigens niet op straat, maar in een van de hotels. Welk hotel ’t was, ik weet het echt niet meer…. In een afgeschermde hoek in een casino stonden vier mannen, allemaal toch al behoorlijk op leeftijd, op een klein podium een heerlijke show weg te geven. Hun versie van het alom bekende Good Girl was ongelooflijk aanstekelijk, en het publiek stond dan ook enthousiast mee te swingen.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Als je in Las Vegas bent, dan moet er natuurlijk wel worden gegokt! In ons eigen hotel vonden we gelukkig een aantal speelautomaten waar we lekker ouderwets met cash geld konden spelen…. Eén quarter per game, doe maar lekker ruig….. Soms keerde de machine een paar kwartjes aan ons uit, maar nog vaker hield ie heel egoïstisch onze inzet voor zichzelf. Toen het geluk een tijd lang echt niet aan onze zijde was hebben we onze familie maar te hulp geroepen:  “Dit spel is voor Oona……” Helaas, Oona’s kwartje leverde ons geen winst op. Ook Melanie, Rob en Marcel brachten ons geen geluk. Maar toen we op Elina’s naam een kwartje inzetten, begon de machine te rinkelen!!! We stonden zowaar een tijd lang op wel enkele dollars winst. Als ware Las Vegas gokverslaafden hebben we die winst aan onze machine teruggegeven….. heel langzaam aan begon onze tegoed weer te slinken en zelfs inzetten op Elina’s naam hielp niet meer. Uiteindelijk waren we heel onze inzet kwijt, twaalf hele dollars verlies hadden we geleden!!

Eén keer zijn we nog even de auto ingestapt. We reden naar de West Bonneville Avenue, waar een wel heel opvallend gebouw staat: het Lou Ruvo Center for Brain Health. Toen we de naam van de architect lazen was dat echt even een aha-erlebnis. Frank Gehry, natuurlijk! Dezelfde man die ook verantwoordelijk was voor het ontwerp van het EMP-museum in Seattle, dat we een jaartje geleden nog uitgebreid op de foto hadden gezet. Dit Lou Ruvo Center was al net zo fotogeniek als het EMP-Museum, een echte must voor als je graag mooie gebouwen fotografeert.

Natuurlijk zouden we heel graag de foto’s die we tijdens onze anderhalve dag ronddwalen in Las Vegas hebben gemaakt hier in dit reisverslag laten zien. Hierboven zie je die van het Lou Ruvo Center, zoals die uit onze Canon 5D zijn gerold. Maar, zoals gezegd, de meeste van onze Las Vegas foto’s zijn gemaakt met de G1X. Dezelfde G1X die in juli ook met dochter, schoonzoon en kleindochter mee naar Bali is geweest. Pas later hebben we ontdekt dat we de foto’s van de laatste twee dagen niet hadden overgezet voordat we het toestel hadden uitgeleend….. ze zijn spoorloos verdwenen! Om eerlijk te zijn, heel erg rouwig ben ik er niet om hoor. Het zou veel erger zijn geweest als we foto’s van tijdens de rondreis kwijt zouden zijn geraakt, die zijn echt veel belangrijker voor ons. Ach, eigenlijk is het ook wel heel leuk om – in plaats van met een foto van Las Vegas – het reisverslag af te sluiten met een paar foto's van het beestje dat ons tijdens de hele reis trouw heeft vergezeld en als fotomodel heeft gefungeerd, ons eigen elandje Moosie.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
tot besluit

Na een voorspoedig verlopen terugreis werden we – net zoals vorig jaar – op Schiphol weer door een compleet ontvangstcomité welkom geheten. En wisselde Moosie van eigenaar, hij mocht samen met Oona mee naar Utrecht. Rob en Elina brachten ons naar huis, en op het moment dat we daar door de voordeur naar binnen stapten was deze vijftiende Amerika-reis echt afgelopen.

Op het moment dat ik dit schrijf is het alweer 3 maanden geleden dat we zijn thuisgekomen. Al die tijd zijn we volop bezig geweest met het maken van dit reisverslag, en zoals altijd vind ik het weer heerlijk om op die manier de reis gewoon nóg een keer te beleven. Het was een reis waarbij we wel wat meer struikelblokken zijn tegengekomen dan normaal. Vanwege het slechte weer hebben we heel veel extra mijlen gereden, vooral in New Mexico hebben we in een paar dagen tijd een enorme afstand afgelegd. De diverse kleine badlandsgebieden die we hadden willen bekijken hebben we allemaal over moeten slaan. Maar de belangrijkste plekken hebben we gelukkig wel allemaal kunnen zien, Valley of Dreams was geweldig, de Aztec Arches dag was ontzettend leuk, en de dwaaltocht door de Burnham Badlands hoort ook echt in deze opsomming thuis. En natuurlijk zijn we blij dat we nu eindelijk The Cracked Eggs in Bisti Badlands en de roemruchte King of Wings met eigen ogen hebben kunnen zien.

Ook in Utah ging er een aantal dingen mis. Onze zoektocht in The White Rocks Area is mislukt, The Snake House Ruin hebben we over moeten slaan, en onze favoriet van vroeger, Monument Valley, heeft zomaar ineens alle aantrekkingskracht op ons verloren. Maar soms kan een mislukte zoektocht ook een heerlijke dag opleveren, The Citadel hebben we niet bereikt maar de per ongeluk daarvoor in de plaats gekomen Seven Kiva’s Trail bleek een echt hoogtepunt te zijn! En wat was het geweldig dat we nu eindelijk door The Narrows in Zion National Park hebben gelopen, het was nog veel mooier dan we vooraf hadden verwacht. Over de slot canyons zijn we ook erg enthousiast, Little Death Hollow was mooi, Red Canyon Slot was voor mij een van de hoogtepunten en Huntress Slot Canyon was Hans z’n grote favoriet. En wat waren de wandelingen in Natural Bridges National Monument mooi zeg! Dat ik de hike naar Canaan Mountain niet heb aangedurfd was jammer, maar gelukkig hadden we met Yant Flat al een werkelijk schitterend slickrockgebied in the pocket. Kortom, we hebben weer heel veel prachtige plekken aan ons lijstje met USA-ervaringen toe kunnen voegen.

Normaal gesproken weten we – op het moment dat de laatste pagina van een reisverslag online gaat – al precies waar onze eerstvolgende reis naar toe zal gaan. Maar helaas weet ik op dit moment nog niet wanneer ik volgend jaar vakantie zal kunnen nemen, en daardoor wordt het toch wel wat lastig om al echt iets te kunnen plannen. Ideeën hebben we natuurlijk al wel, het lijstje met mogelijkheden in Californië en Utah (ja hoor, we kunnen het niet laten!) begint al weer aardig vorm te krijgen. We hebben er in elk geval weer heel veel zin in om nieuwe reisplannen te gaan maken, en we hopen dan ook dat we over enkele maanden kunnen laten weten wanneer reisverslag nummer 16 op onze site zal gaan verschijnen.

 

 
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Links Contact Disclaimer