Home Nationale ParkenBezienswaardighedenUpdate
Reisverslag 2015 ~ week 1
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Inleiding

Normaal gesproken zijn onze vliegtickets al minstens een half jaar voor de geplande vertrekdatum geboekt, en hebben we dus volop de tijd om een route uit te stippelen en mooie plekken te zoeken. Maar deze keer ging het anders. Na een interne sollicitatie bij mijn werkgever mocht ik een cursus gaan volgen en daarop aansluitend van afdeling veranderen. Dat was zonder meer een heel leuke uitdaging, maar er zat helaas wel één flinke ‘maar’ aan vast….. vrij vragen was pas mogelijk op het moment dat de overplaatsing definitief was. En toen het eenmaal zover was – eind december -  bleek dat het heel moeilijk werd om drie weken aaneengesloten vrij te kunnen krijgen. Alleen in maart was dat nog mogelijk..…  We hebben even getwijfeld, op deze manier zou het een wel héél vroege ‘zomervakantie’ worden. Maar we zagen ook een belangrijk voordeel: wandelingen die je bij temperaturen van 30° Celcius graag overslaat, zouden in maart misschien wel mogelijk zijn! We hakten de knoop door, zeiden “Ja” en boekten onze vliegtickets. Met daarop de vertrekdatum 28 februari….

We kozen voor Phoenix als aanvlieghaven. Vanwege de zuidelijke ligging, dat leek ons in verband met het vroege tijdstip een betere keuze dan een meer noordelijk gelegen stad. Vanuit Phoenix kan je alle kanten op, naar Californië, naar Utah, naar New Mexico…. We besloten om pas tijdens de vakantie te bepalen waar we naar toe zouden gaan, The Weather Channel zou onze belangrijkste raadgever gaan worden. Natuurlijk hebben we nog wel in alle windrichtingen allerlei mooie plekken uitgezocht, maar toch, zo uitgebreid als normaal was ons roadbook zeker niet.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlEen van onze grootste wensen was een bezoek aan de Coyote Buttes South, tussen Kanab en Page. Daar moesten we wel het een en ander voor regelen, je mag er immers alleen maar naar toe met een permit van het Bureau of Land Management. En vanwege de lastige aanrijroute was het ook noodzakelijk om een gids te boeken. Het lukte om een permit te bemachtigen, en Dreamland Safari Tours liet ons weten dat er op 5 maart nog wel een plekje voor ons vrij was. Een heerlijk vooruitzicht, dit zou ongetwijfeld een van de hoogtepunten van onze vakantie gaan worden! En omdat we nu wisten dat we op 5 maart in Kanab moesten zijn, konden we de eerste vier dagen van onze reis wat meer gedetailleerd gaan plannen.

Gedurende een groot deel van de maand februari was het prachtig weer in vrijwel het hele zuidwesten, we kregen goede hoop dat we naar Escalante zouden kunnen gaan. Daar hadden we diverse slot canyons en andere mooie plekken op het oog. Maar helaas, tegen het einde van de maand werd de weersvoorspelling steeds slechter. Met name in het weekend dat we in Phoenix aankwamen, zou het in een heel groot deel van het door ons beoogde gebied flink gaan sneeuwen. En daarmee vervloog direct alle hoop om de slot canyons te kunnen gaan lopen, die zouden na zo’n heftige sneeuwbui zeker niet begaanbaar zijn. En ook de dirtroads, dat werd een twijfelachtig verhaal.

Vanaf het moment dat het duidelijk werd dat we niet naar Escalante zouden kunnen gaan, hadden we ons eigenlijk nog eens flink moeten gaan verdiepen in de andere mogelijke routes. Maar daar zijn we niet meer aan toegekomen: op de maandag voor ons vertrek werd onze kater Dexter geheel onverwacht ernstig ziek. Zo ziek, dat we enkele dagen lang dachten dat hij het niet zou redden. En nee, dan staat je hoofd dus helemaal niet naar het uitwerken van een vakantieroute. Van maandag tot en met vrijdag zaten we elke dag bij de dierenarts, tijdens de laatste dagen ging het gelukkig wel beter met Dexter maar toch…. we moesten natuurlijk wel 100% zekerheid hebben dat hij tijdens onze vakantie goed zou worden opgevangen. Zoon Rob en zijn vriendin Elina bleken direct bereid te zijn om drie weken bij ons in huis te komen, een geweldig aanbod natuurlijk.

Eigenlijk zouden we op vrijdag in de namiddag naar Utrecht zijn gegaan, om daar te eten bij dochter Melanie en vervolgens door te rijden naar ons hotel bij Schiphol. Maar op het afgesproken tijdstip zaten we nog steeds bij de dierenarts, waar we een hele moeilijke knoop door moesten hakken. Gaan we wel, of gaan we niet? In overleg met de dierenarts en Rob en Elina besloten we uiteindelijk om toch te gaan…. We zijn gauw in Gerwen naar de friettent gegaan (om nog in Utrecht te gaan eten was het inmiddels al veel te laat), en daarna zijn we met onze haastig ingepakte koffers naar de Holiday Inn Express in Hoofddorp gereden.

De route
Dag 1 :  Amsterdam – Washington DC – Phoenix
Dag 2 :  Phoenix – Crack in the Wall – Needles
Dag 3 :  Needles – Valley of Fire State Park – Overton
Dag 4 :  Overton – Valley of Fire State Park – St. George
Dag 5 :  St. George – Yant Flat – Zion NP – Kanab
Dag 6 :  Kanab – Coyote Buttes South – Kanab
Dag 7 :  Kanab – Natural Bridges NM – Moab
Dag 8 :  Moab – Arches NP – Moab
Dag 9 :  Moab – Arches NP – Moab
Dag 10 :  Moab – diverse petroglyphs – Arches NP – Moab
Dag 11 :  Moab – Needles Overlook – Anticline Overlook – Monticello
Dag 12 :  Monticello – Canyonlands NP – Blanding
Dag 13 :  Blanding – Wrong New Wave – Horseshoe Bend – Page
Dag 14 :  Page – White Cliffs – Flagstaff
Dag 15 :  Flagstaff – Red Mountain Volcano – Grand Falls – Flagstaff
Dag 16 :  Flagstaff – Sunset Crater Volcano NM – Montezuma Castle NM – Apache Trail – Tonto NM – Globe
Dag 17 :  Globe – Mission San Xavier del Bac – Saguaro NP – Tucson
Dag 18 :  Tucson – Chiracahua NM – Willcox
Dag 19 :  Willcox – Tombstone – Tumacácori NHP – Marana
Dag 20 :  Marana – Organ Pipe Cactus NM – Phoenix
Dag 21 en 22 :  Phoenix – Houston – Amsterdam - Gerwen

 
Dag 1 : zaterdag 28 februari 2015 : amsterdam - washington DC - Phoenix

Gereden:   4 mijl

De Holiday Inn beviel ons heel goed. Een prima bed, een lekker ontbijt, vriendelijke mensen aan de balie. En – ook belangrijk natuurlijk – niet al te duur. Met de shuttlebus reden we naar Schiphol, waar het helemaal niet druk was. Alle formaliteiten verliepen dan ook heel vlot. Zo vlot, dat ik nog tijd genoeg had om even naar de kapper te gaan. Dat had ik eigenlijk een paar dagen geleden al willen doen, maar vanwege de perikelen rondom Dexter was dat er helemaal bij ingeschoten.

Bij de gate stond iemand met een wel heel bekend gezicht net voor ons in de rij. Even denken….. wie was dat nou ook alweer?? Een VVD-politicus, zo ver kwam ik nog wel. Maar zijn naam, nee, die wilde me even niet te binnen schieten. Hans kwam als eerste met een naam naar voren: “volgens mij heet hij van Maanen”, zei hij. “O ja, Hans van Maanen”, reageerde ik. Zoals hieruit wel blijkt zijn wij niet echt veel met politiek bezig….. Hans ging even wat googelen op zijn telefoon, en zo ontdekten we dat de goede man niet Hans van Maanen heet, maar Hans van Baalen. Ach, we zaten er niet zo heel ver langs, toch…. Toevallig zat hij bij de gate direct naast ons, zodat we nog even mee konden luisteren met het telefoongesprek dat hij daar voerde. Helaas, er werden geen smeuiïge staatsgeheimen besproken. We nemen tenminste aan dat degene aan de andere kant van de lijn, die door hem met de koosnaam ‘lieverd’ werd aangesproken, niet Mark Rutte was.

Er zaten opvallend weinig mensen te wachten. Daar krijgen ze nooit een vliegtuig mee vol, dacht ik nog. Misschien zaten er nog wel passagiers in het vliegtuig die op een andere luchthaven waren ingestapt. Maar nee, toen we mochten gaan boarden zag ik dat het vliegtuig nog helemaal leeg was. Apart zeg, in ons gedeelte waren ongeveer 160 stoelen beschikbaar, waarvan er uiteindelijk maar 40 bezet werden. En dat heeft toch zo z’n voordelen…. het boarden ging snel, er was volop ruimte in de overheadcompartiments, er waren tijdens de vlucht nooit wachtrijen bij de toiletten en natuurlijk ging het eten rondbrengen ook hartstikke snel. We mochten zelf gaan zitten waar we wilden (nee, niet eerste klas, helaas), dus we verkasten van onze stoelen in de middenrij naar stoelen bij het raam. Zodoende konden we nog mooi even naar buiten kijken om Nederland langzaam kleiner te zien worden. En uren later zagen we het vasteland van Amerika onder ons verschijnen. In het nieuws hadden we al gezien dat het in het noordoosten heel erg veel gesneeuwd had, de afgelopen tijd. En inderdaad, we zagen nog dikke lagen sneeuw liggen, overal.

Van Washington DC vlogen we naar Phoenix. Waar we eerst onze koffers ophaalden, en vervolgens natuurlijk ook de huurauto. Veel keus hadden we niet, het werd of een grijze Dodge, of een zwarte Dodge, of een rode Dodge. Allemaal precies dezelfde. Van Hans mocht ik de kleur uitkiezen. Het werd de rode, die is tenminste makkelijk terug te vinden op een parkeerplaats! Na een korte rit kwamen we aan bij ons overnachtingsmotel, de America’s Best Value Inn. Natuurlijk wisten we wel dat we geen viersterrenmotel hadden geboekt, maar de 8,7-waardering op Booking.Com had ons toch wel de hoop gegeven dat we tenminste een fatsoenlijke slaapplek zouden hebben. Maar dat viel tegen…. ik vond het motel een heel onprettige uitstraling hebben. Uitgeleefd, ongezellig…. Voor onze laatste nacht, straks over drie weken, hadden we ditzelfde motel geboekt. En dan is het toch prettig dat je bij Booking.com een eenmaal geboekt motel vaak nog gratis kunt annuleren. Alleen voor deze komende nacht hadden we die mogelijkheid natuurlijk niet meer, dus met enige tegenzin hebben we toch maar onze koffers naar binnen gebracht.
 
Dag 2 : zondag 1 maart 2015 : phoenix - crack in the wall - needles

Gereden:   244 mijl

Ondanks dat we het motel heel matig vonden, werd ik lekker uitgerust wakker. Vol energie om aan de eerste dag te gaan beginnen. Voor de zekerheid keek ik eerst maar even op de wekker….. oeps…. het was nog maar kwart voor drie!!! En da’s zelfs voor ons toch een beetje al te vroeg…. Ik heb me dan ook nog maar eens lekker omgedraaid, een beetje doezelen lukte nog wel maar van echt slapen kwam niets meer terecht. Uiteindelijk zijn we er om tien voor half vijf toch maar uitgegaan, we waren klaarwakker.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet was toch wel fijn dat we zo vroeg al wakker waren, we hadden nu volop de tijd hebt om even met het thuisfront te Skypen. We zwaaiden naar Melanie, Marcel en Oona in Utrecht, en we zagen Rob en Elina in onze eigen woonkamer in Gerwen zitten. En, heerlijk om te zien, ook Dexter liep daar weer rond. Hij had geen koorts meer, en Rob en Elina hadden hem dan ook, nog maar een uurtje geleden, bij de dierenarts opgehaald. Hij had al wat gegeten, zo vertelden ze, en hij was ook heel aanhankelijk. Alleen onze andere kat, Tara, leek wat moeite met de situatie te hebben. Blijkbaar rook Dexter maar heel vreemd, na vijf dagen dierenarts, en zag ze hem voor een vreemde kat aan. Blazen….. slaan….. dat zijn we niet gewend van haar. Rob had dan ook een van de slaapkamers voor Dex ingericht, het leek hem beter om ze nog even uit elkaar te houden.

Het weerbericht voor de eerste dagen was erg slecht. Ons plan om onze rijrichting door de weersvoorspellingen te laten bepalen leek niet erg zinvol…. het was overal regenachtig. Rondom Flagstaff, waar we eigenlijk vandaag naar toe hadden willen rijden, werd er zelfs flink wat sneeuw voorspeld, in combinatie met wind en temperaturen rond het vriespunt. Dat ging ‘m dus zeker niet worden. Over enkele dagen zouden we met Dreamland Safari Tours naar de Coyote Buttes South gaan, maar we betwijfelden of dat wel door zou kunnen gaan. Er werd immers zoveel sneeuw voorspeld, de dirtroads zouden vast niet begaanbaar zijn. We hadden een mailtje naar Dreamland Safari Tours gestuurd, in hun antwoord verzekerden zij ons dat de tour gewoon door zou gaan. Immers, vanaf dinsdag werd er geen sneeuw meer verwacht. De aanrijroute zou op donderdag goed te doen zijn, zo verwachtten zij. Dit betekende dus dat we gewoon, zoals gepland, op 4 maart ’s avonds in Kanab aan zouden moeten komen.

We moesten dus hoe dan ook naar het noorden. Niet via Flagstaff, dat had geen enkele zin, maar via een iets meer westelijk gelegen route. Daar zou het in elk geval niet zo ijzig koud zijn, en hoefden we niet bang te zijn dat we in de sneeuw zouden belanden. Bij een aangename temperatuur van 17° Celcius (om half 7 ’s ochtends!) reden we weg bij ons motel. Zoals gebruikelijk was de Walmart onze eerste stop, we kochten daar een koelbox, twee stoelen en de nodige proviand. En van daaruit zetten we koers naar Lake Havasu City, een toeristisch stadje waar we tijdens onze eerdere reizen nog nooit waren geweest.

We zagen de regenbuien al van verre aankomen. En een half uurtje nadat we bij de Walmart waren vertrokken, vielen de eerste druppels op ons dak. Tijdens het vervolg van onze rit wisselden kleine regenbuien en korte droge periodes elkaar af. Via State Route 95 reden we naar het noorden, toen we eenmaal voorbij de plaats Parker waren werd het landschap mooier en het weer beter, de zon dreigde zo nu en dan zelfs even door te komen. Twee positieve berichten, dus. We zagen ruige rotsen aan beide zijden van de weg liggen, qua kleur en vorm leek ’t een beetje op de omgeving van de bekende Shiprock in New Mexico. De weg liep langs het langgerekte Lake Havasu, we reden heel wat resorts – compleet met palmbomen – voorbij. Het was vooral een gebied is voor watersporters, zo zagen we. Nu is watersport niet echt ons ding, maar gelukkig hadden ze hier ook voor ons iets moois in de aanbieding: de kleine Crack-in-the-Wall slot canyon.

We reden het recreatiepark in, in de veronderstelling dat we daar vanzelf de parkeerplaats voor The Crack-in-the-Wall wel tegen zouden komen. Al snel zagen we inderdaad een trailhead, maar er stond nergens een aanduiding bij. Tja, was dit nu de juiste plek of niet? Gelukkig kwam er net een man aan lopen, die ons wist te vertellen dat dit de juiste parkeerplaats was. Hij keek wel even heel bedenkelijk omhoog naar de donkere regenwolken, het leek hem echt niet aantrekkelijk deze hike tijdens een regenbui te doen, zo zei hij. Wat we natuurlijk zelf ook al wisten, maar toch, we waagden het er op. Liever de kans op een nat pak dan een dag lang helemaal niets ondernemen, toch!

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Via een droogstaande wash liepen door een landschap met lage heuveltjes richting de slot canyon. Het was een perfecte ‘eerstedagswandeling’, heel eenvoudig en niet al te ver. Ideaal dus om de benen te strekken na de vliegreis van gisteren en de lange autorit van deze ochtend. En leuk om weer een slot canyon aan ons lijstje toe te kunnen voegen, we hebben nu eenmaal ‘iets’ met dit soort smalle kloven. We waren nog maar net de canyon ingelopen, toen we de dryfall bereikten die we thuis – aan de hand van diverse foto’s – als heel onschuldig hadden ingeschat. Maar daarbij hadden we er geen rekening mee gehouden dat zo’n eenvoudige glijbaan bij nat weer toch heel erg lastig wordt. Omlaag zou wel lukken, maar ja, we moesten straks natuurlijk wel weer boven kunnen komen. Er was wel een andere mogelijkheid, we zouden namelijk aan de bovenzijde van de canyon via een veel langere route weer naar de parkeerplaats kunnen gaan. Maar dat was niet onze bedoeling, we kwamen immers alleen voor deze korte canyon. Na een kort overleg besloten we dat Hans alleen naar beneden zou gaan, ik zou boven op hem wachten. Zo gezegd, zo gedaan. Hans liep gewapend met zijn fotocamera verder de canyon in, terwijl ik lekker pauze hield en wat foto’s van het eerste gedeelte maakte. Ik kreeg gezelschap van een man die deze canyon ook voor de eerste keer bezocht. De dryfall verraste hem ook, hij wist even niet goed hoe hij op een handige manier beneden zou moeten komen. Ik bood aan zijn backpack even over te nemen, zonder bepakking lukte de afdaling hem wel, en met wat rek- en strekwerk lukte het me om de backpack van bovenaf aan hem aan te geven.

Het begon weer te regenen. Nu is het meestal niet zo’n goed idee om tijdens een regenbui in een smalle canyon te verblijven, maar we hadden al gezien dat Crack-in-the-Wall niet echt flood flash gevaarlijk was. Vandaar dus dat we ons niet echt hoefden te haasten om weer in het open gebied te komen. Hans maakte op z’n gemak nog wat laatste foto’s, daarna moest hij dus weer via de dryfall omhoog zien te klimmen. Gelukkig hing er een touw, zelfs met dat hulpmiddel was het best nog lastig omdat het natte gesteente geen enkel houvast bood. Het laatste stukje kon ik hem van bovenaf een helpende hand bieden. We vroegen ons wel af hoe die man die nu ook beneden in de canyon liep er in godsnaam in zou moeten slagen om – compleet met zijn bepakking – boven te komen. We hebben nog even gewacht of hij weer tevoorschijn zou komen, de canyon is immers maar zo’n 150 meter lang dus heel lang zou het toch niet kunnen duren. Maar nee, hij liet zich niet meer zien. Tja, we hoopten maar dat hij er dus voor had gekozen om via de lange route naar de parkeerplaats terug te gaan….

Het was ondertussen hoog tijd geworden om wat te gaan eten, en dat doen we het liefst lekker op onze Walmart-stoelen met de koelbox tussen ons in. Maar niet in de regen, natuurlijk….. Noodgedwongen hebben we onze boterhammen voor in de auto gesmeerd en opgegeten. We hadden nog een heel stuk middag over, maar niet meer echt een goed idee wat we met die tijd zouden kunnen gaan doen. Eerst maar eens bepalen wat de mogelijkheden voor de volgende dag zouden zijn, zodat we konden beslissen in welke plaats we zouden gaan overnachten. We reden naar Lake Havasu City. Daar hebben we op een parkeerplaats even stiekem gebruik gemaakt van de internetverbinding van McDonalds. Om het weerbericht voor morgen nog eens te checken, even kijken of er ergens een gaatje in de dikke bewolking te vinden zou zijn. Dat gaatje werd ’s morgens voorspeld, in de omgeving van Mohave National Preserve. Een park dat, net zoals de Crack-in-the-Wall Trail, op onze reservelijst stond.

De stad Needles, in de staat California, leek ons de beste overnachtingsplaats. Dus niet veel later reden we een andere staat en een andere tijdzone in. Needles is een wat troosteloze plaats, de meeste motels zagen er wat smoezelig en dus weinig aantrekkelijk uit. Gelukkig was er ook een Best Western. Die was vrij duur, maar desondanks waren we het direct roerend met elkaar eens dat het ‘m toch moest gaan worden. In de stromende regen brachten we onze bagage naar binnen, in de stromende regen reden we naar een restaurant, en in de al even hard stromende regen gingen we weer terug naar de Best Western.
 

Dag 3 : maandag 2 maart 2015 : needles - valley of fire sp - overton

Gereden:   293 mijl
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

En wat denk je…… op het moment dat we wakker werden regende het nog steeds. En dat zette meteen een dikke streep door ons Mohave National Preserve-plan. We moesten opnieuw gaan bedenken hoe we deze dag in zouden gaan vullen, en met al die dikke regenwolken boven Needles viel dat nog niet mee. We besloten om richting Las Vegas te rijden. Absoluut niet met de bedoeling om die stad ook in te gaan (daar waren we vorig jaar immers lang genoeg geweest), maar we zouden in een van voorsteden vast wel een shopping mall vinden. We houden niet van winkelen, integendeel zelfs….. Maar ja, je moet wat hè als al je plannen en reserveplannen letterlijk in het water vallen. Belangrijk lichtpuntje was wel dat er tegen de avond opklaringen werden voorspeld, misschien zouden we nog wel een mooie zonsondergang in Valley of Fire State Park mee kunnen pikken!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe zochten en vonden een adres van een grote shopping mall in de plaats Henderson. Via Highway 95 reden we naar het noorden, ’t was een wat saaie rit want veel was er niet te zien onderweg. En zowat halverwege was er zelfs helemaal niets meer te zien, want we reden daar zomaar een dikke mistbank in! Maar…. ’t wonder geschiedde, op het moment dat we de mistbank weer achter ons lieten werd alles ineens veel beter. In plaats van grauwe regenwolken zagen we nu prachtige donkere wolkenluchten, waar de zon zo nu en dan tussendoor wist te komen. De bergen die op enige afstand van de weg lagen werden prachtig verlicht, links en rechts van ons zagen we ontzettend veel Joshua Trees, het werd dus zomaar onverwacht toch nog een prachtige rit. Op gegeven moment zagen we een grote vlakte die, zo leek het tenminste, helemaal bedekt was met water. Maar toen we wat dichterbij kwamen zagen we dat het zonnepanelen waren, duizenden zonnepanelen.

We reden Henderson binnen, het was nu niet ver meer rijden naar de shopping mall. Maar…. het was droog….. waarom zouden we iets gaan doen waar we geen van beiden zin in hadden, als we ook nu al naar Valley of Fire State Park door konden rijden? Opnieuw waren we zeer eensgezind in onze beslissing, laat die shopping mall maar lekker zitten! We sloegen Henderson over, lieten Las Vegas links liggen, en draaiden Interstate 15 op. Om vervolgens opnieuw het slechte weer in te rijden….

En zo moesten we voor de derde keer vandaag onze plannen wijzigen, geen Mohave National Preserve, geen shopping mall in Henderson en nu dus ook geen Valley of Fire tijdens de vroege middag. Helaas zagen we opnieuw ‘een middagje winkelen’ als enig realistisch alternatief, alleen gingen we dat nu niet in Henderson doen maar in Mesquite. Dat maakte nu qua afstand niets uit, maar Mesquite lag wel gunstiger ten opzichte van de door ons beoogde overnachtingsplaats. En zo stonden we even later dus in de Walmart in Mesquite, met drie belangrijke opdrachten. Ten eerste: iets leuks kopen voor kleindochter Oona. Ten tweede: een beschermhoes zoeken voor onze laptop, want die dreigde zo tijdens het vervoer in de koffer beschadigd te raken. En ten derde: een strap kopen voor mijn fototoestel. Ondanks ons gehaaste inpakwerk voor ons vertrek was dat namelijk het enige item dat we echt waren vergeten, ik moest nu mijn fototoestel steeds in de hand houden en da’s knap ongemakkelijk, zeker omdat ik graag met Nordic Walking stokken loop. Nadat we de hele Walmart hadden doorzocht kwamen we met slechts één artikel weer buiten, de beschermhoes voor de laptop.

Opnieuw maakten we gebruik van de internetmogelijkheden bij McDonalds, deze keer gingen we trouwens wel netjes naar binnen en namen er ook wat te eten. Een ‘van uur tot uur’-weersvoorspelling gaf aan dat het rondom Valley of Fire over een uurtje of twee droog zou zijn. We zijn nog even, zonder succes, een stukje door Mesquite heen gereden in de hoop een fotozaak te vinden. En daarna werd het tijd voor onze tweede Valley of Fire-poging van vandaag. Onderweg kwamen we door het plaatsje Overton, waar we een kamer reserveerden bij de North Shore Inn.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Tijdens onze eerdere vakanties waren we al drie keer vaker in Valley of Fire State Park geweest. Zelfs nog tijdens onze laatste reis, in mei vorig jaar. Hans was toen heel kort even een plateau opgegaan waarvan hij direct al zei dat hij dat ooit nog eens beter wilde gaan verkennen. En ook op internet hadden we nog een leuke plek ontdekt die een hernieuwd bezoek aan dit park zeker rechtvaardigde. Vandaar dus dat we het absoluut niet vervelend vonden dat we hier, gedwongen door de weersomstandigheden, zo snel weer opnieuw waren beland.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe reden naar de parkeerplaats van de Fire Wave Trail, en liepen direct naar deze rots toe. We zijn er maar kort gebleven, ons eigenlijke doel was immers het plateau dat er direct achter ligt. Nou, Hans had echt niets te veel gezegd vorig jaar, ik genoot met volle teugen van deze prachtige omgeving. Juist de twee aspecten die Valley of Fire zo mooi maken, waren hier in al hun glorie te bewonderen. Namelijk de gevarieerde pasteltinten en de prachtige lijnen in het rotslandschap. Toen we het plateau uitgebreid hadden bekeken en gefotografeerd, hadden we natuurlijk hélemaal nog geen zin om naar de auto terug te gaan. We kwamen vlak bij de weg weer beneden, en we zagen recht tegenover ons een droogstaande wash, met aan beide zijden daarlangs een lage rotswand. Op goed geluk zijn we daar een kijkje gaan nemen. Het was een schot in de roos, Bullseye zogezegd! De rotswanden aan beide zijden van de wash waren prachtig, we bléven maar fotograferen. Het zag er steeds weer anders uit, zo werden we bijvoorbeeld verrast door een piepkleine slot canyon. Echt piepklein hoor, in een paar passen waren we er al doorheen. Een tweede slot canyon bleek een iets lastiger obstakel te zijn, want daar was de hele bodem bedekt door een (diepe?) laag water. Hans ging even op verkenningstocht, hij klom omhoog en ging kijken of hij op die manier om de slot canyon heen kon lopen. Na een paar minuten was hij alweer terug, hij was namelijk op de bekende White Domes Trail uitgekomen. Op de plek waar ooit Burt Lancaster en Lee Marvin een filmscène hebben opgenomen, om precies te zijn. Die trail hadden we tijdens onze eerdere bezoeken al ooit gelopen, die hoefden we nu niet opnieuw te doen. Dit was een goed moment om om te draaien…. ook de regendruppels die we zo nu en dan voelden waren een goede ‘het is tijd om naar de auto terug te gaan’-hint. Veel sneller dan verwacht waren we alweer terug bij de weg, dat de heenweg zo lang had geleken kwam natuurlijk omdat we zo vaak waren gestopt om foto’s te maken.

De zon ging nu snel onder, en in het donker reden we terug naar Overton. Waar het behoorlijk nat was, het had daar veel meer geregend dat in het park. We prezen onszelf gelukkig, ondanks al het slechte weer hadden we toch een bijzonder mooie dag gehad!
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Sunset Valley of Fire State Park
 
Dag 4 : dinsdag 3 maart 2015 : overton - valley of fire sp - st. george

Gereden:   138 mijl

Het weerbericht bleef in elk geval voor deze dag nog een zeer beslissende factor in onze planning. Droog in de ochtend, regen in de middag….. het was dus duidelijk dat we het beste maar meteen iets konden gaan ondernemen. En met zo’n prachtig park op maar enkele mijlen afstand was de keuze al snel gemaakt, we gingen opnieuw naar Valley of Fire State Park! Tja, misschien lijkt dat wat overdreven, maar zo voelde het voor ons zeer zeker niet aan.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOp de website van de Duitser Frits Zehrer hadden we twee kleine maar wel erg leuke arches gevonden. Onze wandeling begon op precies dezelfde plek als die van gisteren, alleen liepen we deze keer de andere kant op, naar het westen dus. We kwamen vrijwel direct uit op een smal plateau, een stukje beneden ons lag het gebied waar volgens onze GPS de beide arches te vinden zouden zijn. Vanaf de plek waar wij stonden was het niet mogelijk om af te dalen, dat was veel te steil. We keken even goed rond, en zagen al gauw helemaal aan de rechterkant een pad vanaf de rand van het plateau naar beneden gaan. Vervolgens bleek het heel eenvoudig om de twee natuurlijke bogen te vinden, Fire Cave Arch lag links van het pad en Thunderstorm Arch had zich verstopt aan de achterzijde van een rots die aan de onderzijde heel licht van kleur was, en aan de bovenzijde dieprood.

Normaal gesproken ga je – nadat je het voorgenomen doel hebt bereikt – weer terug naar de auto. Maar niet in Valley of Fire…. Want net zoals gisteren waren we weer beland in een gebied met ongelooflijk mooie rotsformaties, het was simpelweg onmogelijk om hier zomaar weer weg te gaan. We liepen steeds weer ‘nog één stukje verder’, en zo dwaalden we verder en verder van de parkeerplaats vandaan. Tot we opeens iets heel bekends zagen, hé..... dit was diezelfde ondergelopen slot canyon waar we gisteren ook stonden! En, net zoals gisteren, werd dit dus de plek vanwaar we aan de terugweg begonnen. Toen we even later weer bij de auto stonden waren we het over één ding roerend eens:  Valley of Fire is vooral op de niet officiële trails op z’n allermooist!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDe weersomslag die was voorspeld zat er duidelijk aan te komen. Tijdens onze trail van deze ochtend was het zonnig en lekker warm, maar de wind wakkerde nu aan, de regenwolken kwamen weer dichterbij, en de temperatuur kelderde naar beneden. Brrr, picknicken onder zo’n omstandigheden is niet echt lekker….. Tijd dus om weer wat afstand te gaan overbruggen in de comfortabele warmte van de auto. Eerst moest er nog worden getankt, voor $ 2,67 per gallon konden we onze tank weer volgooien. Kijk, dat was heel wat beter dan wat we gisteren in Needles hadden betaald, daar waren we een schrikbarend hoge prijs van $ 4,03 per gallon kwijt! En dat scheelt nogal, zeker met die afstanden die wij tijdens een vakantie altijd afleggen.

Arizona, California en nu ook Utah….. dit was de derde keer tijdens drie opeenvolgende dagen dat we een staatsgrens passeerden. We hadden de klok maar niet verzet, toen we eergisteren van Arizona naar California gingen. Nu reden we dus  vanzelf weer de juiste tijdzone in. Ik moest wel even een knopje in mijn hoofd omzetten, ik was er inmiddels gewend aan geraakt om er een uur bij te rekenen als ik op de klok keek…. Het weer in Utah viel vreselijk tegen. We wisten natuurlijk dat er wel wat regen was voorspeld, maar zo’n heftige buien hadden we toch niet verwacht. En ’t was ook nog eens ijzig koud, echt onaangenaam dus. Gelukkig zou dit voorlopig de laatste neerslag zijn waarmee we te maken zouden krijgen, voor de komende dagen stonden er alleen maar stralende zonnetjes in de diverse weerberichten. In St. George hebben we nog een poging gedaan om een strap te kopen voor mijn fototoestel. De twee fotozaken waarvan we de adressen op internet hadden uitgezocht, bleken er allebei niet meer te zitten. En de Best Buy had ook niets voor ons op voorraad. Jammer, ik zou tijdens onze wandelingen nog steeds mijn fototoestel in de hand moeten houden, of in mijn rugzak moeten opbergen.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Dag 5 : woensdag 4 maart 2015 - st.george - yant flat - zion national park - kanab

Gereden:   120 mijl

Toen we wakker werden keken we natuurlijk meteen even door de gordijnen naar buiten. Zou het nu dan toch écht mooi weer zijn, zoals er was voorspeld. En jazeker, het was niet alleen droog, maar ook nog eens helder en zonnig. En dat was echt heerlijk hoor, na al die regen van de afgelopen dagen. Maar ‘zonnig’ wilde niet zeggen dat het ook lekker warm was…. onze autoruiten waren zelfs bevroren! Om kwart voor 8 reden we – uiteraard met onze autoruiten netjes ijsvrij gemaakt - bij ons motel weg. Eigenlijk was het onze bedoeling om naar Yant Flat te gaan. Maar ja, we zouden daarvoor wel 9 mijl over een onverharde weg moeten rijden, en de kans was natuurlijk levensgroot dat die weg compleet onbegaanbaar zou zijn. We hebben er serieus over zitten denken om Yant Flat maar helemaal over te slaan. Maar ach, we waren er nu zo dichtbij, we konden het toch in elk geval even gaan proberen. “Tegen beter weten in”, zeiden we tegen elkaar.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlTot onze verbazing lag het begin van de weg er prima bij. Hier en daar zagen we een plas water of een beetje modder, maar onze Dodge had daar geen enkel probleem mee. Het wegoppervlak was nog bevroren, we beseften dat het vanmiddag – als het had gedooid – allemaal wel eens flink wat modderiger zou kunnen zijn. Maar toch…. we vonden het zeker nog verantwoord om verder te rijden. De teller liep langzaam maar zeker op: vijf mijl, zes mijl, zeven mijl….. de trailhead kwam steeds dichterbij. Toch durfden we nog niet te hopen dat we echt het hele stuk zouden kunnen rijden, toen we vorig jaar deze zelfde route aflegden was het immers juist het laatste gedeelte waar de weg duidelijk slechter was.

En toen kwam toch nog dat gevreesde moment: vrij plotseling zaten er diepe sporen in het nog half bevroren wegoppervlak. Het risico werd nu echt te groot, we konden niet meer verder. Acht mijlen hadden we gereden, de trailhead lag nog maar één mijl verder. Natuurlijk vond ik het jammer, maar omdat ik er al wel op gerekend had dat het juist in dit laatste stuk mis zou kunnen gaan, was ik toch niet al te erg teleurgesteld. Hans keerde de auto, en parkeerde die daarna aan de kant van de weg. “Hé, wat ben jij nou van plan?” , vroeg ik. “Ik ben van plan om naar Yant Flat te gaan”, was Hans z’n antwoord. Ik was even helemaal verbaasd, dit was een mogelijkheid waar ik niet eens aan had gedacht. Ik maakte meteen een rekensom: we waren nu één mijl van de trailhead vandaan, ruim anderhalve kilometer dus. Dat betekende dus dat er een dikke 3 kilometer bovenop een toch al pittige wandeling zou komen. Dat was even aarzelen, even slikken…., en toen toch het besef dat Hans gelijk had. Het zou zonde zijn om Yant Flat te laten schieten, nu we zo ver waren gekomen.

Het was intens koud, we hebben zelfs nog gauw onze thermoshirts uit de koffer opgediept en aangedaan. Lekker hoor, als je al zit te rillen en je moet je dan eerst uitkleden om die onderste laag aan te kunnen doen! Handschoenen aan, muts op, rugzak om…. en we konden op pad. Allereerst ruim anderhalve kilometer over de weg, en daarna nog 2,5 kilometer over het wandelpad richting Yant Flat. Vorig jaar was het best zwaar om daar te lopen, vanwege los zand en kleine gemene hoogteverschillen. Van dat losse zand hadden we nu geen last, vorst heeft ook zo z’n voordelen. En dankzij de lage temperatuur vielen de hoogteverschillen ook erg mee, het was nu veel minder inspannend allemaal.

En zo kwamen we na 4 kilometer lopen terecht bij de rand van het dal, Yant Flat lag aan onze voeten. Via de schuine helling gingen we naar beneden, en daar heb ik meteen een plekje gezocht om lekker te gaan zitten en zo mijn voeten even rust te gunnen. Hans had nog geen pauze nodig, hij ging alvast wat eerste foto’s van de omgeving maken. Even later kwam hij mij ophalen, en konden we precies dat gaan doen wat voor ons de favoriete manier is om de schoonheid van de natuur te ervaren : gewoon lekker ronddwalen, zonder specifiek doel voor ogen. Eerst zijn we naar rechts gegaan, we kwamen daar uit op een hoog gelegen punt vanwaar we heel ver weg konden kijken. Naar de met sneeuw bedekte toppen van de bergen, die een mooi achtergronddecor vormden voor onze foto’s. Wat meer in het midden van het dal troffen we enkele waterplassen aan, altijd leuk om daar een ‘mooie rotsen reflecteren in het water’-plaatje van te schieten. Zo dwaalden we langzaam aan richting de linkerzijde van het dal, waar we nog een aantal bijzonder mooie rotsformaties aantroffen.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Dat was een prima plek om even ons brood op te eten. Daarna werd het tijd om weer naar boven te klimmen, Hans koos daarvoor een wel heel steile helling uit en dat had hij voor mij echt niet hoeven te doen hoor! Maar ik slaagde er in om boven te komen, we hadden nu nog de 4 kilometer richting de auto voor de boeg. Het was lastig om het wandelpad terug te vinden, onze GPS was wat van slag. Dus in plaats van over een pad liepen we nu over een licht glooiend terrein dat vol stond met lage struiken…. het was maar goed dat we dikke spijkerbroeken aan hadden anders hadden we zeker onze benen aan de scherpe takken opengehaald. Gelukkig, na een korte zoektocht stuitten we vanzelf weer op het pad, en konden we aan de terugtocht beginnen. Met jassen, handschoenen en  muts veilig opgeborgen in onze rugzakken, het was inmiddels heel wat graadjes warmer geworden.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe waren benieuwd hoe de weg er bij zou liggen, zou het veel slechter zijn geworden door de dooi? Het was inderdaad wel wat natter en modderiger dan vanochtend, maar we kwamen nergens noemenswaardige problemen tegen. We kwamen weer in de bewoonde wereld terecht, en reden vervolgens in één ruk door naar Zion National Park. Niet omdat we daar nog iets wilden gaan ondernemen, we hadden immers al ver genoeg gelopen vandaag, maar gewoon omdat alleen door het park heenrijden al heerlijk is. En natuurlijk ook omdat het precies op onze route lag, we hadden voor deze avond immers al een motel in Kanab geboekt.

In Zion wachtte ons nog een hele mooie verrassing. Het park lag compleet in de sneeuw, in een dikke diepe laag sneeuw! Wauw, wat was dat mooi. Natuurlijk zijn we, zodra dat mogelijk was, langs de weg uitgestapt om hier even rustig van te kunnen genieten. Ik schrok me alleen wezenloos van de temperatuur…… Toen we na de Yant Flat hike bij de auto aankwamen had ik alle overbodige lagen kleding weer uitgedaan, ook waren mijn wandelschoenen omgeruild voor mijn slippers. En zo stond ik dus rillend van de kou op mijn slippers en in mijn t-shirt langs de auto. Ik heb gauw het eerste het beste kledingstuk gegrepen dat ik zag liggen (Hans z’n vest) maar dat hielp niks…. ik bevroor zowat. Maar ondanks dat hebben ik nog wel even de tijd genomen om een paar sneeuwballen naar Hans te gooien, even een paar actiefoto’s maken zodat Oona kan zien wat oma zoal uitvoert in het verre Amerika. De foto is die avond wel naar Utrecht gestuurd, maar dit reisverslag gaat ie niet halen hoor. Censuur!

We reden van Zion naar Kanab. Er lagen nog steeds dikke lagen sneeuw langs de weg, dat maakte ons eigenlijk best wel wat ongerust. Stel je voor zeg, dat we morgen in de Coyote Buttes South zouden lopen, en al die prachtige rotsformaties zouden verborgen liggen onder de sneeuw. Dat zou toch echt ongelooflijk zonde zijn. Pas toen we al heel dicht bij Kanab kwamen, werd de hoeveelheid sneeuw flink minder. En kregen wij weer hoop dat ons schrikbeeld niet bewaarheid zou worden.
 
Dag 6 : donderdag 5 maart : kanab - coyote buttes south - kanab

Gereden:   ???

Zowat 10 minuten voor de afgesproken tijd, 8 uur ’s ochtends, zaten we klaar in de lobby van ons motel. We hoefden niet lang te wachten, de auto van Dreamland Safari Tours kwam netjes op tijd aangereden. Met aan het stuur Don Black, de man die deze dag onze privé-chauffeur en gids was. Don bleek een rustige, vriendelijke man te zijn. Geen prater van nature, maar dat vonden wij zeker niet vervelend. Don vertelde ons dat de House Rock Valley Road er aan de noordzijde erg slecht bij lag, vanwege de sneeuwval van de afgelopen dagen. We zouden de weg daarom via de zuidzijde inrijden, de route werd daardoor wel wat langer.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlVia de Alt-89 reden we naar het oosten. De weg steeg flink, we zagen de temperatuurmeter die de buitentemperatuur aangaf voortdurend omlaag gaan. Twaalf graden Fahrenheit was ’t op gegeven moment nog maar, omgerekend is dat – schrik niet – minus 11 graden Celcius!! De sneeuw, die we gisteren in Kanab achter ons dachten te hebben gelaten, lag hier weer in dikke pakken langs de weg. Op het hoogste punt was één zijde van de weg zelfs afgesloten, er was daar een sneeuwschuiver bezig om de sneeuw van de rijbaan te verwijderen. Waarmee dat ongeruste gevoel (zouden de prachtige vormen en kleuren van de Coyote Buttes South niet onder de sneeuw verborgen liggen?) net zoals gisteren weer de kop opstak. Maar Don stelde ons gerust, er zou wel wat sneeuw liggen in het gebied, maar er was zeker voldoende rock exposure.

Na een lange rit kwam de afslag naar de House Rock Valley Road in zicht. Hans was benieuwd waar die naam eigenlijk vandaan kwam, en Don wist hem dat haarfijn uit te leggen. Ergens langs de route staat een grote rots, zo vertelde hij, die een goede schuilplaats bleek te zijn voor vroegere reizigers als die door slecht weer werden overvallen. Die rots kreeg daarom de bijnaam “House”. De naam van de weg die hier vervolgens ontstond was daaraan weer ontleend.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDe House Rock Valley Road was modderig, ongelóóflijk modderig; de dikke lagen smurrie spoten letterlijk aan alle kanten langs onze auto omhoog. “I have never seen the road this bad…”, verzuchtte Don, en we geloofden hem direct. Maar gelukkig had de auto, een GMC Yukon XL, er geen probleem mee. Al denk ik wel dat de snelheid aanmerkelijk lager lag dan die waarmee deze route normaal gesproken kan worden gereden. Op gegeven moment zagen we aan de rechterzijde van de weg een parkeerterrein met een toiletgebouwtje. Don stopte, hij moest lucht uit de banden laten lopen zodat de kleine binnenweggetjes straks ook goed begaanbaar zouden zijn. Natuurlijk maakten wij van de gelegenheid gebruik om even naar het toilet te gaan, het zou immers nog vele uren gaan duren voordat we opnieuw het comfort van een heuse toiletpot tegen zouden komen. De temperatuur buiten de auto viel reuze mee, we waren inmiddels weer een heel stuk afgedaald en we voelden dat de zon al warmer begon te worden. In het toiletgebouw heb ik zelfs nog mijn thermohemd uitgedaan, ik voelde al wel aankomen dat vier lagen kleding in de loop van de dag te veel zouden blijken te zijn.

We reden verder. Dertien mijl nadat we de House Rock Valley Road waren opgegaan, gingen we rechtsaf via de smalle route 1079. Die deels bedekt ging onder een al even dikke laag modder, en deels onder de sneeuw. En dit was dan nog het makkelijke deel van de route, het 4x4-gedeelte moest nog komen. Gelukkig wist Don de auto ook hier prima doorheen te manoeuvreren, niet veel later bereikten we onze eerste stop van vandaag, Paw Hole genaamd. Don parkeerde de auto in de sneeuw, en nodigde ons uit om met hem mee te lopen. We waren meteen al diep onder de indruk van wat we hier te zien kregen….. de zandstenen rotsen worden soms ook wel teepees genoemd, ofwel indianententen. En er was echt niet veel fantasie voor nodig om te zien waar die bijnaam vandaan komt. Het was nog niet eens zozeer die indianentent-vorm die de rotsen zo speciaal maakten, maar meer nog de opvallende draaiïngen in het gesteente. Echt supermooi! En dat er hier en daar ook sneeuw op de rotsen lag gaf het nog wat extra’s. Alleen dit plekje al maakte de lange aanrijroute dik de moeite waard, en dit was dan alleen nog maar een voorproefje van wat ons later deze dag in de Cottonwood Cave Area nog te wachten stond. Don liep met grote passen door de sneeuw naar de achterzijde van het gebied, en ik volgde hem letterlijk in zijn voetstappen. Hans bleef steeds even wat achter, die had het uiteraard druk met het maken van foto’s. Voorbij de teepees werd het overigens wel wat minder fotogeniek. We zagen wel rotswanden met mooie lijnen daarin, maar zo indrukwekkend als dat eerste stuk was het toch niet.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Terwijl we terugliepen naar de auto kwamen we een andere gids met een groepje mensen tegen. Hoewel hij van een concurrerende organisatie was, kenden hij en Don elkaar natuurlijk wel heel goed. Ze kletsen kort even samen, daarna liep die andere gids met zijn volgelingen het Paw Hole gebied in en legden wij het laatste stukje terug naar de auto af. Toen we onze plek op de achterbank weer hadden ingenomen waarschuwde Don ons dat we zo meteen niet moesten schrikken. Hij zou via een steile heuvel omhoog moeten rijden, en hij zou daar flink wat vaart moeten maken. Dat kon wat bumpy zijn. Nou, het was inderdaad behóórlijk bumpy, we werden flink door elkaar geschud. Vrij abrupt stopte het gehobbel, sterker nog, de auto kwam helemaal tot stilstand. Don probeerde verder te rijden, maar we hoorden het meteen: de auto was absoluut niet van plan om nog in beweging te komen. We zaten vast…. muurvast!! Ach, dacht ik, zoiets zijn die mannen van Dreamland Safari Tours vast wel gewend. Ongetwijfeld weet Don precies wat hij in zo’n situatie moet doen, we zullen vast zo wel weer verder kunnen.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDon pakte een schep, en verwijderde de sneeuw rondom de wielen van de auto. Maar een nieuwe poging om vooruit te rijden mislukte….. en ook achteruit bleek niet mogelijk te zijn. Don vroeg of Hans en ik uit wilden stappen, we konden even wat foto’s maken terwijl hij ondertussen de auto beter uit zou graven. Eerst liet hij wat extra lucht uit de banden. Daarna tilde hij met behulp van een kleine krik de auto een stukje omhoog, schoof zand onder de wielen en probeerde toen opnieuw te starten…… Maar helaas, de auto groef zich alleen nog maar dieper vast. Niet alleen de wielen waren compleet geblokkeerd, er zat nu ook sneeuw vast onder het chassis. Van mijn aanvankelijke optimisme was niets meer over, het was duidelijk dat we hier voorlopig niet weg zouden komen.

Na diverse mislukte pogingen gooide Don het over een andere boeg. Hij schreef iets op een briefje, en liep vervolgens terug naar de Paw Hole parkeerplaats. Waar nog steeds de auto van zijn collega stond. Het briefje ging onder de ruitenwisser, daarna kwam Don weer terug en ging hij opnieuw aan de slag om te proberen de auto op eigen kracht vrij te krijgen. Ik was wel erg verbaasd. Zelf hebben we altijd een satelliettelefoon in onze rugzak zitten. Zodat we – als dat onverhoopt ooit nodig mocht zijn  – in elk geval wel telefonisch bereik hebben met de bewoonde wereld. Ik was er zonder meer van uitgegaan dat een organisatie als Dreamland Safari Tours over geschikte communicatie-apparatuur zou beschikken. En over goede hulpmiddelen om een auto weer vrij te kunnen krijgen. Maar nee, Don had alleen maar een kleine schep en een al even kleine krik bij zich….. En onze satelliettelefoon, tja, die lag dus op onze motelkamer in Kanab….. We baalden vreselijk. De Coyote Buttes South had eigenlijk het hoogtepunt van onze vakantie moeten worden, maar het was duidelijk dat we daar vandaag niet meer zouden kunnen komen. Het enige waar ik nu nog op hoopte, dat was dat we nog voor het donker veilig en wel in Kanab terug zouden kunnen keren.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlNa twee uur (!) keihard werken slaagde Don er toch nog onverwacht in om de auto weer in beweging te krijgen. Achteruit de heuvel af, de verkeerde richting in dus. Natuurlijk waren we blij dat we weer in konden stappen en konden gaan rijden, maar tegelijkertijd waren we ook nog zeer teleurgesteld omdat we de Coyote Buttes South niet zouden kunnen bezoeken. Kan je je voorstellen hoe verbaasd we waren toen Don zei dat hij toch nog ging proberen om ons daar heen te brengen. Maar dan wel via een andere, langere route! We durfden nog niet blij te zijn, we begrepen wel dat Don ons geen garanties kon geven.

We reden terug naar de Paw Hole parkeerplaats, waar nog steeds de auto van de andere gids geparkeerd stond. Blijkbaar was hij met zijn klanten daar bezig aan een langere wandeling. Don haalde zijn briefje onder de ruitenwisser vandaan, daarna reden we terug naar de House Rock Valley Road. Die we vervolgens over een afstand van een kleine vier mijl in zuidelijke richting volgden. Daarna begon poging twee: via een netwerk van smalle weggetjes ploeterde onze GMC Yukon zich door het modderige achterland. Door lagen sneeuw. Door dikke plassen water. We hadden medelijden met Don, hij had net al zo hard moeten werken om de auto vrij te krijgen en nu moest hij opnieuw echt vol aan de bak om ons veilig over deze wegen te vervoeren. Op één plek lag er een enorme plas water over de volle breedte van de weg, Don stuurde de auto van de weg af en hobbelde met een grote bocht om het slechte stuk heen. Iemand had hem hiervoor gewaarschuwd, zei hij, de plas water zou veel te diep zijn om er doorheen te kunnen rijden. Het was niet de laatste keer dat we van de weg af moesten en dwars over het naast liggende terrein moesten rijden. Kortom, het was een behoorlijk spannende rit. Niet dat we bang waren dat er iets gevaarlijks zou kunnen gebeuren, dat viel op zich wel mee. Maar de kans dat we weer ergens vast zouden komen te zitten was zeker niet ondenkbeeldig.

Op gegeven moment bereikten we Poverty Flat, een oude en compleet vervallen ranch. Dat hier in dit compleet afgelegen gebied ooit mensen hebben gewerkt! Don wees ons op een zijweg. Daar zouden we zijn uitgekomen als we niet op die heuvel waren vastgeraakt. Jee, wat waren we uren geleden al dichtbij dit punt geweest! We reden Poverty Flat voorbij, en Don slaakte zichtbaar opgelucht een diepe zucht. “Now I’m sure we’re gonna make it”, zo liet hij ons weten. En inderdaad, niet veel later bereikten we de parkeerplaats vanwaar we naar de Coyote Buttes South zouden kunnen lopen. Ongelooflijk zeg dat dit nog gelukt was! We voelden van alles tegelijk: een gezond stukje spanning en sensatie vanwege de enerverende rit die we net achter de rug hadden, verbazing en opluchting dat we toch nog zover waren gekomen, en natuurlijk ook een blije verwachting voor het moois dat ons hier te wachten stond.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar we moesten nog even geduld hebben. Want het was immers al lang voorbij lunchtijd, eerst moesten we wat eten voordat we op pad konden. Allereerst zette Don een eenvoudige tafel in elkaar. Vervolgens kwam er een koelbox met allerlei etenswaar tevoorschijn: brood, vlees, kaas, sla, aardappelsalade, fruit…. volop keus dus. Zelfs de Pringle chips ontbraken niet, die combinatie van boterhammen en chips hebben wij als nuchtere Hollanders overigens nooit heel goed begrepen. Nadat onze magen waren gevuld konden we dan toch eindelijk , eíndelijk gaan lopen. Op naar de Coyote Buttes South. Die nu potverdorie wel écht heel erg bijzonder zouden moeten zijn, dat hadden we toch wel verdiend na dat hele avontuur van zo net!

En ja, de Coyote Buttes South waren bijzonder. Héél bijzonder. Voor het beschrijven van de aanrijroute heb ik een enorme lap tekst nodig gehad, maar nu ik bij het gedeelte kom waar het toch eigenlijk allemaal om draait, kom ik ineens woorden tekort. Want hoe kan ik omschrijven wat we hier met onze eigen ogen te zien kregen? Het enige dat steeds bij me opkomt, dat is de term “bizar mooi”. Wat denk je bijvoorbeeld van die kleine steen die min of meer de vorm heeft van een schoen: aan de linkerzijde donkergeel, aan de rechterzijde roze, en een donkere streep daar tussenin. Datzelfde patroon zie je ook vóór de steen, in de rotsbodem. En achter de steen, in een rotswand. Echt prachtig. Een andere topper was Dali Rock, een grillig gevormde rotspilaar van zo’n 3 meter hoog. En Wizard’s Hat, een rots die dus echt precies lijkt op een tovenaarshoed. En dan zijn er natuurlijk ook nog ontelbaar veel andere prachtige rotsen, elk met een eigen lijnenspel en met allerlei kleurschakeringen. Oranje, rood, roze, geel, licht- en donkerbruin. Met daar tussendoor, om het allemaal nóg wat mooier te maken, witte plakken ongerepte sneeuw.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDon sjouwde in een behoorlijk tempo tussen alle mooie rotsformaties door. Begrijpelijk, we hadden immers veel tijd verloren dus we konden het ons nu niet veroorloven om uitgebreid bij elke mooie rots stil te blijven staan. Dat vond ik wel erg jammer, ik vind het altijd zo heerlijk om ergens te gaan zitten en gewoon een hele tijd om me heen te kijken. Rustig te genieten. Als Hans en ik samen op pad zijn heb ik daar altijd volop de gelegenheid voor, terwijl hij aan het fotograferen is. Maar nu moest ik me dus aanpassen aan Don z’n tempo.  Op gegeven moment bereikten we een plek tussen twee dicht opeenstaande rotswanden, vanwaar we een ongelooflijk weids zicht over de omgeving hadden. “Room with a view”, zo noemde Don het. Wat alweer een perfect gekozen naam was. Daar hebben we gelukkig wel even rustig gezeten om van het uitzicht te kunnen genieten, ik vond het er geweldig!

Don wees naar een aantal figuren in de rotsbodem. Dat waren de afdrukken van dinosaurus-poten, vertelde hij. De afdrukken waren lange tijd niet zichtbaar geweest, maar langzaam aan door erosie weer aan de oppervlakte tevoorschijn gekomen. Bij het woord ‘dinosaurus’ denk je al gauw aan die gigantische beesten met van die lange nekken. Maar de pootafdrukken waren niet al te groot, Don zei dat ze moeten zijn gemaakt door een kleinere dino-soort.  Goh, toch wel apart om te weten dat we hier rondliepen in een gebied waar ooit, lang geleden, van die beesten moeten hebben geleefd.

Blijkbaar waren wij niet de enigen die de barre tocht naar de trailhead hadden aangedurfd, we kregen gezelschap van een andere gids van Dreamland Safari Tours die ook met een paar mensen op pad was. Natuurlijk bespraken ze samen de conditie van de weg, Don vertelde hem dat hij de eerste was geweest die na de sneeuwval had geprobeerd om via de steile heuvel omhoog te rijden. De andere gids had direct al voor de alternatieve route gekozen. We hoorden nu voor het eerst dat Don ook gisteren op pad was geweest, naar een ander gebied. En dat was al net zo’n moeilijke onderneming geweest als die van vandaag. Don keek bepaald niet blij toen hij er nog aan toevoegde dat hij morgen naar weer een andere plek zou moeten gaan rijden, het was duidelijk dat hij daar tegenop zag. Waardoor ik me toch wel afvroeg of Dreamland Safari Tours wel verantwoord bezig was. Als ervaren gidsen zoals Don de toestand van de wegen als zo enorm slecht beoordeelden, waarom werden de geboekte tours dan niet afgelast? Al moet ik daar direct aan toevoegen dat ik er toch wel heel erg blij om was dat ze dat niet hadden gedaan, want anders zouden wij immers dit schitterende gebied niet hebben gezien.

De andere gids vertelde dat hij een nieuwe dino-afdruk had ontdekt, vlak bij de afdrukken die we net hadden gezien. Samen met Don bestudeerde hij deze vondst, ze kwamen tot de conclusie dat het toch niet echt op de afdruk van een dino leek. Het zag er meer uit als de afdruk van een eendenpoot! “Ha,”, lachte Don, “we hebben een nieuwe dinosaurus-soort gevonden. De quako-saurus!”

Vóór een reis is Hans altijd op zoek naar foto’s van bijzondere plekken, en zo was hij ook op een foto van de rotspilaar Chess Queen gestuit. Die zou ergens in dit gebied moeten liggen. Don wist precies wat hij bedoelde, de Chess Queen lag niet in de Cottonwood Cove Area maar in een gebied dat net aan de andere kant van de parkeerplaats lag. Hij wilde ons er graag naar toe brengen. Via een vlak veld dat helemaal vol lag met sneeuw liepen we er naar toe, in de verte zagen we de Chess Queen al staan. Het bleek een geweldige afsluiting van ons bezoek aan dit magnifiek mooie gebied te zijn, de Chess Queen is fantastisch om te zien. En – ook heel lekker – ik heb daar even rustig kunnen zitten terwijl Hans de rotspilaar van alle zijden uit op de foto zette. Zodat ik net weer genoeg energie bij mekaar had kunnen sparen voor de laatste korte wandeling, terug naar de auto.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlNatuurlijk was de rit terug naar de bewoonde wereld weer een hele onderneming. Toch scheelde ’t wel dat we wisten dat we geen onoverkomelijke hindernissen tegen zouden komen, dus het voelde net wat minder spannend aan. Al was ik echt wel blij toen we de modderige House Rock Valley Road weer bereikten. “Of we alsjeblieft nog wel even een stop konden maken bij het toiletgebouwtje,” zo vroeg ik aan Don. Maar dat was hij sowieso al van plan, hij moest de banden van zijn auto oppompen. Hij had immers op de heenweg tot twee maal toe lucht uit de banden laten lopen, ze waren nu te slap om ermee op de verharde weg te kunnen rijden. Na de sanitaire stop wachtten Hans en ik naast de auto tot Don klaar was met z’n karweitje. Wat was het inmiddels koud geworden, ik had nog maar twee van de oorspronkelijke vier lagen kleding aan en dat was véél te weinig…. we hadden het intens koud. Gelukkig werden we wat afgeleid door een vrouw die daar ook met haar auto op de parkeerplaats stond, ze hoorde bij een vereniging die zich inzet voor het behoud van de condor en ze vertelde ons dat in de rotswand die vanaf de parkeerplaats zichtbaar was condors leefden. Ze vond het leuk dat wij ooit iemand anders van die vereniging hadden gesproken, in Pinnacles National Park in California. Op de parkeerplaats stond een informatiebord waarop de spanwijdte van de vleugels van een condor (2.90 meter) werd vergeleken met die van een Golden Eagle (2.20 meter) en een Red-tailed Hawk (1.30 meter). Een mooie manier om te laten zien hoe enorm groot zo’n condor wel niet is.

We waren blij toen we weer de beschutting van de auto op konden zoeken. We hadden nu nog de lange rit naar Kanab voor de boeg, over de verharde weg gelukkig. En grotendeels in het donker, het was inmiddels al erg laat geworden. Om 10 voor half 8 ’s avonds zette Don ons af bij het motel, en dat terwijl de tour eigenlijk maar tot 4 uur ’s middags had moeten duren. We hebben de goeie man dan ook een flinke fooi gegeven, hij had echt enorm hard moeten werken voor ons. En wat zijn we blij dat hij dat heeft gedaan. De Cottonwood Cove Area van de  Coyote Buttes South is de allermooiste plek die we ooit in de USA hebben gezien, en de avontuurlijke rit er naartoe heeft het nog eens extra onvergetelijk gemaakt. Deze 5e maart 2015 is een dag die we nooit meer zullen vergeten!
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

 
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Links Contact Disclaimer