Home Nationale ParkenBezienswaardighedenUpdate
Reisverslag 2017 ~ week 1
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Inleiding
Jaren geleden waren we al eens bezig geweest om een reis naar The Deep South voor te bereiden. Maar uiteindelijk viel onze keus toch weer op Utah en New Mexico, onze Deep South-plannen verdwenen naar de achtergrond. Maar vandaar bleven ze ons wel hardnekkig toefluisteren: “Die swamps zien er toch echt erg mooi uit…… De Plantations, die wil je zeker eens met eigen ogen zien….. De muzieksteden, dat is vast ontzettend sfeervol…..”

En ja hoor, uiteindelijk heeft dat fluisterstemmetje ons toch overgehaald…. in januari 2017 boekten we tickets naar Atlanta, Georgia. En konden we aan de slag met het uitzoeken van de mooiste bestemmingen in de zuidelijke staten. De planning leek heel wat minder tijd in beslag te gaan nemen dan gebruikelijk: ik las een aantal reisverslagen, en op grond daarvan koos ik twee swamptours en een stuk of zes verschillende plantages uit. Makkelijk zeg, we hoefden niet uit te zoeken of er lastige dirtroadroutes waren, of moeilijke wandelingen. Alleen even uitzoeken waar we het beste zouden kunnen overnachten, en het eerste stuk van de route was al klaar. De eerste hobbel in de planning ontstond toen ik me ging verdiepen in de drie muzieksteden: Memphis, Nashville en New Orleans. Ook nu stortte ik me vol energie op het lezen van diverse reisverslagen, maar ik merkte al snel dat ik dat mijn enthousiasme al lezende flink minder werd. Ook Hans was niet echt gecharmeerd van het idee om in elk van die drie steden een paar dagen door te brengen. En zo werd Memphis rigoureus uit de route geschrapt, even later onderging Nashville datzelfde lot. En wat New Orleans betrof…. één volle dag in die stad voelde voor ons ook als ruim voldoende aan.

En zo hielden we ineens een heel stel dagen over, en moesten we op zoek naar nieuwe plekjes die we zouden kunnen gaan bekijken. Hans stuitte op een foto van de bijzonder mooie kloof Dismals Canyon, ik vond een stel mooie watervallen, in de stad Charleston bleek een zeer markante boom te staan. Ook Great Smoky Mountains National Park en Congaree National Park werden aan de planning toegevoegd.

Tien jaar geleden bezochten we de PowWow (een Indiaans dansfeest) in de plaats Cody, in de staat Wyoming. Dat was zo’n ontzettend fijne ervaring geweest, we wilden dan ook erg graag nog eens naar zo’n PowWow toe. Maar het lukte steeds maar niet om een PowWow te vinden die qua datum én qua locatie in te plannen was. Totdat we tijdens de voorbereidingen voor deze Deep South trip ontdekten dat er op 13 en 14 mei een PowWow werd georganiseerd in de plaats Canton, vlak bij Atlanta. Om precies in dat weekend in Canton te kunnen zijn moesten we wel een paar rare kronkels in de route aanbrengen, maar ach, een mijltje meer of minder is voor ons geen enkel probleem.

En toen vonden we ook nog een foto van de grot Stephens Gap, een grot die wordt beheerd door de vrijwilligersorganisatie Southeastern Cave Conservancy Incorperated. Om die grot te mogen bezoeken, hadden we een permit nodig. We namen contact op met de SCCi, en na wat over en weer mailen mochten we ons de zeer gelukkige bezitters van twee permits noemen. En, nog mooier, we ontdekten dat in dezelfde omgeving nog een andere grot bezocht kon worden, en die zag er nog veel spannender uit. Toen we ook voor een bezoek aan deze grot een permit bemachtigden, waren we echt de koning te rijk. En met deze twee zeer bijzondere bestemmingen in de planning was onze route compleet!

De route
Dag 1:  Düsseldorf – Atlanta – Columbus
Dag 2:  Columbus – Providence Canyon SP – USS Alabama – Gulfport
Dag 3:  Gulfport – Honey Island Swamp Tour – New Orleans
Dag 4:  New Orleans – Paulina
Dag 5:  Paulina – 3 plantations (Oak Alley, Evergreen en Laura) – Paulina
Dag 6:  Paulina – Whitney Plantation – Lake Martin Swamp Tour – Port Allen
Dag 7:  Port Allen – Natchez Trace Parkway – Windsor Ruins – Grand Gulf Military Park  -  Hoover
Dag 8:  Hoover – Old Mill – 3 covered bridges – Cathedral Caverns – Scottsboro
Dag 9:  Scottsboro – Tumbling Rock Cave – Scottsboro
Dag 10:  Scottsboro  -  Stephens Gap – Great Smoky Mountains NP – Gatlinburg
Dag 11:  Gatlinburg – Great Smoky Mountains NP – Townsend
Dag 12:  Townsend – Great Smoky Mountains NP – Mingo Falls – Soco Falls – Murphy
Dag 13:  Murphy – PowWow (Canton) – Cornelia
Dag 14:  Cornelia – Toccoa Falls - Tallulah Gorge SP - Glen Falls en Dry Falls – Sapphire
Dag 15:  Sapphire -  Rainbow Falls – Crabtree Falls – Banner Elk
Dag 16:  Banner Elk – Linville Falls – Catawba Falls – Columbia
Dag 17:  Columbia – Congaree National Park – Boone Hall Plantation – Charleston
Dag 18:  Charleston – Angel Oak Tree – Old Sheldon Church Ruins – Savannah
Dag 19 en 20:  Savannah – Atlanta – Düsseldorf – Gerwen
 
Dag 1 : maandag 1 mei : Düsseldorf - atlanta - columbia
Gereden:  101 mijl

Vliegen vanaf Düsseldorf was een primeur voor ons. En het is ons prima bevallen, ik denk dat we voor eventuele volgende reizen (nou ja, laat dat woordje ‘eventuele’ maar weg, eigenlijk) Düsseldorf opnieuw in aanmerking zullen nemen. De afgelopen nacht hadden we geslapen in het Van der Valk Airport Hotel, waar we voor een heel schappelijke prijs een grote kamer hadden gekregen – compleet met ligbad – en waar we ook nog eens 3 weken lang onze auto konden laten staan. Bovendien zat ook het vervoer van het hotel naar de luchthaven bij de prijs inbegrepen; dat vervoer vond niet – zoals we hadden verwacht – plaats met een shuttlebus, nee, er kwam speciaal voor ons een heuse taxi voorrijden.

De luchthaven van Düsseldorf is klein en overzichtelijk. En het personeel was hartstikke vriendelijk, we leverden de koffers in bij een heel aardige dame en maakten daarna het welbekende securitycheckpraatje met een gemoedelijke man. Kijk, dat was nu eens een lekker ontspannen begin van de reisdag. En ’t werd helemaal leuk toen we tijdens het wachten op onze vlucht nog een telefoontje kregen vanuit Nederland, onze kleindochter Oona wenste ons een fijne vlucht en liet weten dat ze élke ochtend op de computer naar onze foto’s zou gaan kijken. En o ja, we moesten toch zeker een filmpje maken van de PowWow, want dat wilde ze erg graag zien.

Er waren veel lege plekken in het vliegtuig. Handig, ik kon een plaatsje naar rechts opschuiven en zo hadden we een lege stoel tussen ons in. Daar konden we de spullen op leggen die we tijdens de vlucht wel (tijdschrift, e-reader) of juist niet (deken en kussen) wilden gebruiken. Lekker hoor, zoveel ruimte tijdens de lange zit van ruim 9 uur. Hans zette al snel een koptelefoon op, en zocht een film uit. Ik lees liever, maar toen ik zag dat Hans naar de film Manchester by the Sea zat te kijken bedacht ik me. Even later had ik dus diezelfde film aan staan. Hans wist nu precies welke scene er voor mij aan zat te komen….. diverse keren reikte hij me – heel demonstratief – alvast een zakdoekje aan. Ja hoor, ik wist het eigenlijk vooraf al, dit soort emotionele films moet ik niet kijken als ik op zo’n ‘iedereen-kan-je-zien’-plek zit. Maar ik kon echt niet stoppen met kijken, Manchester by the Sea is naar mijn bescheiden mening een van de allerbeste films die de laatste jaren zijn gemaakt.
 
Mooi op tijd landden we in Atlanta. Een paar maanden geleden hadden we onze paspoorten vernieuwd, en daardoor konden we geen gebruik maken van de ‘Returning Esta-rij’. Ik vermoedde dat de wachtrijen bij Immigrations wel eens lang zouden kunnen zijn, en dat vermoeden was helaas helemaal correct. Heel langzaam schuifelden we tussen de Efteling-lijntjes door naar voren, samen met de andere reizigers. Onder hen bevonden zich diverse gezinnen met jonge kinderen, voor wie het wachten wel heel erg moeilijk was. Er waren een paar weglopertjes (zie zo’n kind maar eens terug te commanderen als je zelf klem staat tussen de lange rij wachtenden!), één jochie begon tot schrik van z’n ouders bijna een striptease uit te voeren, en een klein meisje lag loodzwaar op de arm van haar moeder te slapen. Bij het boarden mogen gezinnen met kleine kinderen altijd vóór… eigenlijk zouden ze dat hier ook in moeten voeren. Enfin, na zo’n anderhalf uur schuifelen mochten we ons eindelijk melden bij een Immigration Officer, die ons gelukkig zonder moeilijk te doen toegang tot de USA verleende.

Met een shuttlebus reden we naar het autoverhuurcentrum. Dat lag best nog een eind van de luchthaven vandaan, we moesten verder rijden dan dat we gewend zijn. We hadden deze keer – ook al een primeur – een auto gehuurd bij Thrifty. De lange rij mensen bij Immigrations hadden we verwacht, het grote aantal mensen dat bij de balie van Thrifty stond te wachten hadden we echter niet aan zien komen….. En wat ging het langzaam….. Er stonden maar twee medewerkers bij de balie, en één van hen was iemand aan het helpen bij wie blijkbaar een probleem moest worden opgelost. Dat duurde oneindig lang, dus in feite moest de hele rij mensen door slechts één medewerker worden weggewerkt. Toen we zowat een half uur stonden te wachten, werden sommige mensen naar een kiosk verwezen. Via die kiosk kon je telefonisch in contact komen met iemand van Thrifty, en zo het ophalen van je auto regelen. We stonden dat zo van een afstandje te bekijken, heel erg soepel leek het niet te gaan. We hoopten maar dat – op het moment dat wij het voorste plekje in de wachtrij zouden bereiken – de live medewerker beschikbaar zou zijn en niet die medewerker-op-afstand. Gelukkig, na ruim een uur wachten mochten we inderdaad naar de medewerker aan de balie. Niet dat we blij met hem waren, het was een vervelende man die heel erg aandrong op allerlei extra’s waar we volgens hem toch écht niet zonder konden. Bah, dit is vaak het meest vervelende moment van de hele vakantie……

Even later reden we met een grijze Nissan Rogue de parkeergarage uit, en de file in. Even leek het verkeer behoorlijk vast te zitten, maar dat viel uiteindelijk toch best wel mee. Zo nu en dan stonden we even stil, maar meestal konden we in een redelijk tempo doorrijden. Uiteraard wisten we al precies waar we een Walmart konden vinden die gunstig op onze route lag, er moesten immers nog boodschappen worden gedaan. Normaal gesproken is zo’n winkel al van ver te zien (dankzij de hoge reclamepalen), maar dit exemplaar lag enigszins verstopt achter wat andere winkels. Heel even dachten we zelfs dat het adres niet klopte maar gelukkig, na wat gezoek zagen we het grote pand ineens toch tevoorschijn komen. En zo konden we een uurtje later compleet met stoelen, koelbox en etenswaren aan de laatste etappe van deze lange dag beginnen, het was al bijna half 9 in de avond toen we bij ons motel aan de rand van de stad Columbia arriveerden.
 
Dag 2 : dinsdag 2 mei : providence canyon state park - uss alabama - gulfport
Gereden : 435 mijl

Na een korte maar wel zeer goede nachtrust stonden we lekker vroeg klaar om aan de eerste echte vakantiedag te gaan beginnen. Tijdens het uitchecken mocht ik meteen al een voorproefje ervaren van de manier waarop Amerikanen hier in The Deep South met elkaar omgaan. Net vóór mij stond een man aan de balie (aan zijn kleding te zien was het een arbeider), die door de dame aan de balie zeer nadrukkelijk met “My love” werd aangesproken. Ze stond hem zo familiair te woord dat ik dacht dat die twee elkaar al jaren kenden. Zou kunnen, natuurlijk, misschien was het wel een vaste klant. Maar ik – toch een vreemde voor haar – kreeg precies dezelfde behandeling. Ze stond me te woord compleet met drukke handgebaren, ook ik kreeg de titel “My love” toebedeeld, ze tuitte tijdens het praten zelfs haar lippen waardoor het leek alsof ze me ter plekke wilde gaan kussen. Gelukkig maar dat die balie tussen ons in zat…… Hans had de auto ondertussen al voor gereden, ik kon bij hem meteen mijn verhaal over de opmerkelijke receptioniste kwijt. Voor ons nuchtere Nederlanders is zo’n manier van met elkaar omgaan wel even wennen. We doen er zelf niet zomaar aan mee, dat zit niet in onze genen, maar tegelijkertijd vind ik het wel heerlijk hoor, om dit zo mee te maken.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
We besloten om nog even net te doen alsof we in het zuidwesten van de USA zaten, er stond namelijk een park met kleurrijke rotsen op het programma. Dat park, Providence Canyon State Park genaamd, bestaat uit lagen zand, leem en klei, waarin door erosie enkele kloven zijn ontstaan. Dat die eroderende krachten grip hebben gekregen op de aardlagen is overigens niet op natuurlijke wijze gebeurd, maar doordat de kolonisten die zich hier in de 19e eeuw hebben gevestigd tijdens hun landbouwwerkzaamheden op de verkeerde manier met de grond zijn omgegaan.

Providence Canyon State Park wordt ’s ochtends om 7 uur geopend, een paar minuten na dat tijdstip reden wij het park al in. Geen verrassing dus dat wij de eerste bezoekers waren. Volgens de weersvoorspelling zou het vandaag 16 graden worden, met een gevoelstemperatuur van slechts 13 graden. Best wel fris dus, voor dit zuidelijke stukje Amerika. We hadden dan ook onze vesten nog aan, toen we begonnen aan de wandeling die we hier hadden gepland. We waren nog maar net onderweg, toen Hans ineens merkte dat hij zijn gewone schoenen nog aan had. Hij besloot om toch maar even naar de auto terug te gaan, een paar minuten later kwam hij terug met nu zijn stevige wandelschoenen aan zijn voeten.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlEn dat was maar goed ook. Want beneden in de canyon liepen we niet meer over een echt wandelpad, maar door een flinterdun laagje water dat over de zeer modderige bodem van een kreekje stroomde. Onze wandelschoenen kunnen daar prima tegen, met de gewone schoenen aan zou het een ander verhaal zijn geweest. Het park bestaat in feite uit twee kloven, die elk een stel zijvertakkingen hebben. Al die zijtakken zijn netjes genummerd, in totaal zijn het er 9. Zijtak nummer 1 stond duidelijk aangegeven, het was dus heel eenvoudig om de juiste looproute te bepalen. Al snel kwamen we de eerste mooie plekken tegen, de kleurrijke rotswanden torenden hoog boven ons uit. Er groeiden ook flink wat bomen en struiken in de kloven, en al die groenigheid zorgde voor een welkom contrast met de rode, witte en grijze rotswanden.

Tijdens het begin van de wandeling prezen we nog de mensen die het park onderhouden, omdat alles zo duidelijk stond aangegeven. Maar naarmate we verder kwamen, moesten we onze goedkeurende opmerkingen intrekken. De canyons nummer 7 en 8 zouden het mooist zijn, en juist daar liet de bewegwijzering ons in de steek. We hebben het modderige kreekje en de aftakkingen daarvan zo ver mogelijk gevolgd, maar we kwamen de juiste bordjes niet meer tegen. Er waren eigenlijk niet echt andere mogelijkheden, dus we hebben het sterke vermoeden dat we toch wel alle canyons hebben gezien. Maar we konden niet echt zeggen dat het hier mooier was dan in de eerste kloven.

Zoals ik al schreef: de gevoelstemperatuur zou vandaag uitkomen op zo’n 13 graden Celcius. Nou…. toen we weer omhoog klommen voelde het toch echt héél wat warmer aan, de vesten zaten al lang in onze rugzak opgeborgen. Eenmaal boven troffen we tot onze verrassing een heus autokerkhof aan, er lagen – enigszins verspreid – een stuk of tien verroeste auto’s uit de jaren ’50 midden tussen de bomen. Blijkbaar zou het te veel schade aan de natuur aanrichten als de wrakken zouden worden weggehaald, daarom heeft men besloten ze gewoon te laten liggen. Via de bovenzijde van de canyon liepen we nu terug, richting de auto. We kwamen daarbij langs een paar uitkijkpunten, we konden de diverse kloven nu dus ook van bovenaf bekijken. En, ik moet zeggen, dat beviel ons beter dan de aanblik van beneden uit. Enkele plekken gaven zicht op een bijzonder mooie combinatie van rode en witte rotsen, met heel veel groen daar tussendoor. Onze tip voor als je dit park zelf ooit wil bezoeken is dan ook: als je genoeg tijd hebt voor een wandeling van ongeveer 8 kilometer, dan kan je de rotsen zowel van beneden- als van bovenuit bekijken. Maar als je tijd beperkt is, kies dan voor de Rim Trail. Da’s een heel stuk korter, en mooier!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe reden het park uit, en wilden linksaf slaan. Een verkeersregelaar dacht daar anders over; hij vertelde dat een stuk verderop een vrachtwagen de weg blokkeerde, we moesten dus de andere kant op. Daar zat ik met mijn zorgvuldig uitgewerkte route in mijn roadbook, ik had geen idee waar we precies uit zouden gaan komen. Maar gelukkig was TomTom graag bereid om voor ons een alternatieve route uit te stippelen. Het werd een route waarlangs we enorm veel kleine kerkjes zagen, steeds met bijbehorende kerkhoven. Iets dat ons ook de rest van deze vakantie op zou blijven vallen.

TomTom deed ’t prima. Moeiteloos navigeerde hij ons tijdens een vier uur durende rit via lange Interstates, die we nagenoeg voor onszelf alleen hadden, tot in de stad Mobile. Maar op het moment dat we ons daar midden in het drukke stadsverkeer stortten, zei Tommie: “Zoek het nu zelf maar uit!” Potverdorie, dat was wel even lastig zeg. We keken goed naar de namen van de straten die we passeerden, zochten een plek waar we konden parkeren, en haalden onze laptop tevoorschijn. Van elke bestemming had ik een bestandje aangelegd, compleet met plattegrond van de nabije omgeving, en zo konden we dus nakijken welke straten in de buurt van ons volgende doel te vinden waren. Hé, we waren zojuist Government Street overgestoken, die naam zag ik ook op het plattegrondje staan. En zo hadden we precies genoeg informatie om ons te kunnen oriënteren, ook zonder de hulp van TomTom reden we in één keer naar de Battleship Parkway toe. Waar de USS Alabama al op ons bezoek lag te wachten.

In zijn jonge jaren heeft Hans enkele jaren gevaren op de onderzeebootjager Hr. Ms. Drenthe. Voor hem was het bezoek aan het museumschip USS Alabama dan ook echt een trip down memory lane. De USS Alabama is een Amerikaans slagschip, dat in 1942 in gebruik werd genomen en dat tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ingezet, onder andere bij een operatie om het Duitse slagschip Tirpitz uit haar Noorse schuilplaats te lokken, en bij de escort van Amerikaanse vliegdekschepen in de Stille Zuidzee. Sinds 1965 is het een museumschip, dat door het publiek bezocht mag worden.

Via de loopbrug gingen we het schip op, en meteen kwam bij Hans al de herkenning. Vooral die trappen: heel smal en heel steil….. hij herinnerde zich met welke snelheid hij als jonge kerel die trappen op- en af was gegaan. “We raakten de treeën niet eens aan”, zo vertelde hij me. Ook die smalle doorgangen overal in het schip, dat was op de Drenthe destijds precies eender. We bekeken allerlei ruimtes in het schip, zoals de ziekenboeg, het officierenverblijf en de radiokamer. De machinekamer was aanmerkelijk groter dan die in Hans z’n voormalige schip (logisch: de USS Alabama was sowieso van een heel wat groter formaat dan de Drenthe). De mannen die daar werkten hadden het heel erg zwaar, zo vertelde Hans, uiteraard vanwege de zware fysieke arbeid maar meer nog omdat de temperatuur in de machinekamer vaak opliep tot meer dan 50 graden. Ook de granaten die nog in het schip stonden opgesteld waren beduidend groter dan die van de Drenthe (de groene exemplaren waren ongeveer even groot als dat ik ben, 1.70 meter dus!).

Nadat we ook nog buiten op het dek hadden rondgelopen, en even een kijkje hadden genomen bij de vliegtuigen die op de kade stonden tentoongesteld, werd het tijd om weer een stuk te gaan rijden. TomTom weigerde nog steed, daarom was het wel makkelijk dat we geen hotel hadden geboekt en dus niet naar een specifieke locatie hoefden te rijden. We hoefden er nu alleen maar op te letten dat we richting New Orleans zouden rijden, en dat was uiteraard makkelijk zat. Op de Interstate staat meestal wel aangekondigd welke afslag je moet nemen om uit te komen in een omgeving waar hotels staan. En zo belandden we in de plaats Gulfport, waar we al snel een Best Western vonden die plek voor ons had.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Uss Alabama
 
Op het moment dat we onze kamer binnen wilden lopen, kwam er een vliegtuig voorbij. Niet heel bijzonder, ware het niet dat dat ding zo laag vloog dat we het bij wijze van spreken bijna konden aanraken! Niet veel later kwam vliegtuig nummer 2 overvliegen, o jee, dat beloofde niet veel goeds voor vannacht. We hoopten maar dat we een beetje zouden kunnen slapen met dat vliegtuiggeweld zo vlak boven onze hoofden. Met de deur dicht viel het lawaai overigens best wel mee. “Beter dit dan een trein die bij de spoorwegovergang moet toeteren”, vond Hans, en ik was het roerend met hem eens.

Nadat we naar bed gingen, hebben we nog maar twee vliegtuigen gehoord. Dat viel reuze mee dus, we sliepen al gauw als roosjes. Maar om 10 voor 2 ’s nachts schrokken we allebei tegelijk wakker…….. van het geluid van een toeterende trein! We keken elkaar aan, dachten allebei meteen aan Hans z’n opmerking, en schoten onbedaarlijk in de lach!
 

Dag 3 : woensdag 3 mei : gulfport - honey island swamp tours - new orleans

Gereden:  85 mijl

Het ontbijt was, voor Amerikaanse begrippen, redelijk uitgebreid. We roosterden een paar sneetjes brood en belegden die met ei en met jam. Glaasje sinaasappelsap erbij, en we konden er voorlopig weer even tegen. Terwijl we zaten te eten wees ik Hans op een bordje dat naast het ontbijtbuffet stond: “Room key required for breakfast”. Zo’n mededeling had ik nog nooit eerder gezien. Maar dat dat bordje er niet voor niets stond bleek wel toen we weer naar buiten liepen, een man van wie Hans had gezien dat ie behoorlijk veel had opgeschept, stond daar met een tas vol eten bij zijn fiets….. dat was duidelijk geen hotelgast!

Voor vandaag hadden we bij de organisatie “Dr. Wagner” de Honey Island Swamp Tour geboekt. De tour zou om 9 uur beginnen, we moesten een half uur van te voren aanwezig zijn. Doordat we gisteren best ver waren doorgereden, hoefden we nu nog maar zo’n drie kwartier de auto in. We hadden TomTom weer aan de praat gekregen, maar we vertrouwden ‘m niet meer…… Stel je voor dat ie zometeen weer zou laten afweten, dan zouden we de weg naar Dr. Wagner niet kunnen vinden. Voor de zekerheid zette ik, voordat we vertrokken, het laatste stukje van de route uitgebreid op papier, gewoon ‘voor het geval dat’. Maar dat had ik dus niet hoeven te doen. Want TomTom bracht ons heel braaf naar de juiste plek, het was nog maar iets na achten toen we daar al arriveerden. We moesten dus nog een uurtje wachten voordat de tour zou gaan beginnen.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Twaalf jaar geleden was het alweer, dat orkaan Katrina zo’n vreselijke verwoestingen had aangericht in New Orleans en omgeving. Bij een van de medewerkers van Dr. Wagner zat deze gebeurtenis – begrijpelijkerwijs – nog heel vers in het geheugen. Hij had altijd in New Orleans gewoond, zo vertelde hij, maar heel toevallig was hij net één week voordat Katrina toesloeg naar Slidell verhuisd. Zijn oude woonwijk was overstroomd, maar ook zijn nieuwe woning was niet gespaard gebleven. Maar doordat die nieuwe woning on higher ground stond, was het water daar wel vrij snel weer weggestroomd. Zijn woning had maar kort in het water had gestaan, de schade was uiteindelijk meegevallen. Zijn familie die in New Orleans woonde was veel harder getroffen…. hun woonwijk was overstroomd doordat de dijk was doorgebroken, en dat water kon dus niet meer vanzelf wegstromen. Het duurde geruime tijd voordat het water uiteindelijk werd weggepompt, het vocht was toen al diep in de muren doorgedrongen. De schimmel was niet meer weg te krijgen en de woningen waren dan ook reddeloos verloren.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlZeventien van zijn familieleden waren hun huis kwijtgeraakt, het had een half jaar geduurd voordat ze weer naar New Orleans terug konden keren. De tranen stonden in zijn ogen toen hij dit vertelde….. En even werd hij boos….. boos op de verzekeringsmaatschappijen die zo moeilijk hadden gedaan….. Veel mensen hadden, zo zei hij, twee verschillende verzekeringen: een verzekering tegen windschade, en een verzekering tegen waterschade. En, je voelt ‘m vast al aankomen, verzekeringsmaatschappij 1 oordeelde dat de schade was ontstaan door het water, verzekeringsmaatschappij 2 oordeelde dat de schade was ontstaan door de wind. Met als gevolg dat geen van hen beiden uitkeerden.

Het boeiende en ook zeer aangrijpende relaas zorgde er voor dat de wachttijd voorbij vloog. Dus ineens was het voor Hans, voor mij en voor 7 andere toeristen tijd om plaats te nemen in de boot. De gids begon met een aantal stevige waarschuwingen: tijdens het varen moesten we absoluut blijven zitten, en we mochten zeker niet onze handen buitenboord steken! Want – en ja, dat was precies wat we graag wilden horen – er zaten alligators in het water!

We waren nog maar een paar minuten aan het varen, toen er al twee alligators werden gespot. Super….. uiteraard had ik hierop gehoopt maar ja, je weet vooraf natuurlijk nooit zeker of je ook daadwerkelijk het geluk hebt om die beesten tijdens zo’n tour tegen te komen. Ze kwamen ook helemaal naar de boot toe, geweldig…. zo konden we ze heel goed zien. Hans maakte volop foto’s, en ik maakte met mijn fotocamera een filmpje van een van de alligators. Leuk om dat straks thuis aan Oona te kunnen laten zien.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Ik dacht altijd dat alligator gewoon een ander woord was voor krokodil. Nee hoor, dat had ik mis. Van de gids hoorden we dat alligators en krokodillen weliswaar veel op elkaar lijken, maar dat het toch echt twee verschillende diersoorten zijn. De kop van een alligator is iets korter en ook iets breder dan die van een krokodil. Als een alligator de bek gesloten heeft, dan zie je alleen de boventanden, bij een krokodil zijn dan ook de ondertanden te zien. En een alligotor is zwaarder en sterker dan een krokodil, ze zijn daardoor minder snel en dus ook minder gevaarlijk voor de mens. De gids lokte de alligators door wat marshmallows in het water te gooien, daarna stak hij een stuk worst aan een stok en hield die net boven de kop van een van de beesten. Met een felle beweging schoot de alligator een stuk omhoog en greep de worst…… Wat een kracht, geweldig om dat van zo dichtbij te kunnen zien.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe zetten koers naar een deel van Honey Island waar veel knoestige cypress trees in het water stonden. Zo nu en dan filmde ik een stukje, maar het grootste deel van de tijd besloot ik de fotocamera gewoon lekker uit te laten. Zodat ik de prachtige omgeving volop op me kon laten inwerken, en me even lekker kon overwegen aan deze ervaring. In sommige bomen hing het welbekende Spanish Moss, dat bestaat uit lange slierten van aan elkaar vast zittende gekrulde langwerpige blaadjes. Spanish Moss heeft geen wortels, voedingstoffen en water worden door de bladeren rechtstreeks uit de lucht en uit regendruppels opgenomen. De gids legde nog uit hoe de naam Spanish Moss was ontstaan, helaas heb ik het niet precies onthouden. Het had iets te maken met Spaanse ontdekkingsreizigers die lange baarden hadden, of zoiets. Regelmatig legde de gids de boot even stil, fijn was dat om zonder beweging van de boot en zonder het geluid van de motor van de omgeving te kunnen genieten. Terwijl we daar zo lagen te dobberen kwamen er ook nog een paar alligators langs.

We waren er vanuit gegaan dat we volop Deet nodig zouden hebben, om ons de muggen van het lijf te houden. Maar nee hoor, er was geen mug te zien. Dat komt, zo legde de gids uit, omdat hier veel vogels leven die op muggen jagen. Overdag, als de vogels actief zijn, heb je dan ook totaal geen last van die steekbeesten. Pas als de vogels verdwijnen, rond de schemering, komen er hele zwermen met muggen opzetten. Maar daar hadden wij op deze zonnige ochtend dus mooi geen last van. Tussen de bomen spotten we nog enkele mooie vogels, een paar daarvan lieten zich nog netjes door Hans op de foto zetten. Zoals de Anhinga, dat is een vogel uit de familie van de Slangenhalsvogels. Op gegeven moment stond die met z’n vleugels helemaal wijd uitgespreid, mooi was dat!

De tweede helft van de tour was compleet anders. We gingen nu Pearl River op, eerst vrij langzaam – er lagen veel woningen en vakantiehuizen aan de oever – en daarna op volle snelheid. Wat erg leuk was, even lekker vol de wind in ons gezicht….. Verderop ging het weer wat langzamer, langs de oever zagen we diverse vrij bouwvallige huisjes staan, ook zagen we boten waarop een flinke stellage was aangebracht, bestemd voor de garnalenvangst. Op een in het water drijvende boomstam zaten een stuk of vijf schildpadden gezellig naast elkaar, en in het struikgewas naast de oever vond onze gids nog diverse slangen. Hoewel ik dit deel van de tour aanmerkelijk minder mooi vond dan het begin, vond ik het toch wel fijn dat het erbij inbegrepen zat. Want dit was toch wel ’n stukje Amerika dat ik tot nu toe alleen uit films en series kende, leuk om het nu ook eens met eigen ogen gezien te hebben.

De tour was om 11 uur afgelopen. Ons volgende doel was de stad New Orleans, we zouden onderweg daarnaartoe vast geen goede picknickplaats meer tegen gaan komen. Dus besloten we om onze stoelen op de parkeerplaats uit te klappen, en daar onze boterhammen te smeren. Terwijl we daar lekker zaten te eten, pakte zich boven onze hoofden de bewolking samen. Dat zag er best dreigend uit, die laag hangende wokenmassa die in snel tempo donkerder werd. Was dit een voorbode van de thunderstorms die voor deze middag voorspeld waren?

Ja, dat was inderdaad een voorbode van het slechte weer. We zaten nog maar nauwelijks in de auto of het begon al te regenen en te bliksemen. En zo kwamen we dus in de stromende regen in New Orleans aan.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOns hotel, de French Market Inn, was veruit het duurste hotel van deze vakantie. We moesten maar liefst 157 dollar betalen voor één nachtje, en daarvoor kregen we dan een kamer waar niet eens ramen in zaten! En we moesten ook nog eens 36 dollar dokken om de auto te mogen parkeren. Maar….. we zaten dan wel in het meest toeristische gedeelte van New Orleans, het bekende French Quarter. Lekker makkelijk, alles op loopafstand.

We kwamen rond 12 uur bij het hotel aan, te vroeg om op onze kamer te mogen maar – als we geluk hadden – niet te vroeg om de auto al te mogen parkeren. We zetten de auto pal voor de ingang op een kort-parkeren-plek, daarna even snel een paar passen door de regen en we stonden al in de lobby. De receptioniste liet ons weten dat we de autosleutels achter mochten laten, de auto zou dan door iemand van het hotel naar de parkeerplaats worden gebracht. Zeven straten verderop!! O jee, dan moesten we nu meteen beslissen welke spullen de auto uit moesten. Nou, in elk geval onze regenjassen, dat was wel duidelijk. We lieten 1 koffer achter bij de receptie, propten de regenjassen en de fotospullen in een rugzak, en we konden de stad in.

Tja, New Orleans in de regen….. dat was natuurlijk niet wat we ons er van hadden voorgesteld. We hadden gehoopt om veel straatmuzikanten tegen te komen, maar ja, die laten zich natuurlijk niet nat regenen. Er liepen alleen wat verregende toeristen rond. Eén van de bestemmingen die we in the French Quarter wilden gaan bezoeken was de St. Louis Cathedral, en vanwege het slechte weer besloten we om daar nu direct naartoe te gaan. Daarbinnen zaten we tenminste droog! Het was niet druk in de kerk, er liep maar een handjevol toeristen rond. Midden in het gangpad stond een gids enkele van hen toe te spreken. Hans moest dus wel even geduld hebben voordat hij het interieur van de kerk kon fotograferen, het groepje mensen stond daar vrij hinderlijk in beeld. Ach, geen probleem, we hadden tijd zat……

Jee, die gids was wel lang van stof zeg….. hij blééf maar praten. De toeristen leken weinig aandacht meer te hebben voor zijn verhaal, een man stond erg verveeld rond te kijken, een vrouw was met haar telefoon bezig, de twee andere mensen luisterden nog wel maar dat leek meer uit beleefdheid te zijn dan uit interesse. Eindelijk, na lang wachten, liet de gids hen gaan en kon Hans z’n foto’s maken. Ondertussen kwamen er weer nieuwe ‘slachtoffers’ binnen….. de gids liep op hen af, zei dat er geen officiële tour in de kerk bestaat, maar dat hij graag vrijwillig als gids optrad. En hij begon opnieuw zijn hele verhaal tegen hen af te steken. Laat ik nou toch heel stellig de indruk hebben dat ook deze mensen daar niet echt op stonden te wachten…… waren wij even blij dat de gids ons niet had aangesproken!

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
St. Louis Cathedral, New Orleans, Louisiana
 

Toen we weer naar buiten gingen, regende het nog volop. We gingen terug naar ons hotel, onze kamer was inmiddels wel beschikbaar. Een jongeman bracht ons ernaartoe, via een bijzonder sfeervol binnenpleintje (helemaal verregend, helaas), een paar gangen en een lift….. het was echt een klein doolhof. Onze kamer viel ons reuze mee, die was groter en ook mooier dan we op grond van de foto’s op internet hadden verwacht. Okay, er zaten geen ramen in de muren, wel hadden we hoog boven ons bed een zolderraampje in een schuin gedeelte. We hadden dan ook geen weerbericht nodig, de regen was duidelijk hoorbaar en dankzij wat bliksemflitsen zo nu en dan kregen we er ook nog wat extra verlichting bij.

Ondanks dat we zo live op de hoogte waren van de weersomstandigheden, leek het ons ook wel verstandig om de korte-termijn-voorspellingen op internet te raadplegen; we hoopten dat er zich nog ergens een gaatje in de bewolking zou voordoen waardoor we er toch nog even op uit zouden kunnen gaan. Laat in de middag leek het inderdaad net even wat minder slecht te worden, reden genoeg dus om nog even de deur uit te gaan. Okay, het was droog, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Nergens waren er straatmuzikanten te vinden, slechts weinig andere toeristen waagden zich op straat, en de gietijzeren balkonnetjes die er in het zonlicht zo sfeervol uitzien hadden in deze grauwe omstandigheden ook niet echt zin om gefotografeerd te worden. Binnen was het beter dan buiten, we zijn dan ook een leuk restaurant ingegaan waar we werden verwelkomd door sfeervolle jazz-muziek. Normaal gesproken zijn wij niet van die uitgebreide eters, en jazz is ook al niet echt ons ding. Maar hier klopte ’t gewoon helemaal…… we hebben ruimschoots de tijd genomen voor een lekkere maaltijd, heerlijk koud biertje erbij, en daarbij dus de muziek die perfect bij de omgeving paste. Dit voelde echt als vakantie aan……
 
Dag 4 : donderdag 4 mei : new orleans - Paulina
Gereden:  161 mijl

’s Nachts ging het buiten nog een paar keer flink te keer, het regende hard en we zagen nog behoorlijk wat bliksemflitsen. Maar toen we ’s ochtends opstonden, was het zowaar droog. Voor ons – op de bovenste verdieping - was dat letterlijk ‘hoog en droog’; datzelfde konden de mensen die een kamer op de begane grond hadden niet zeggen, vanaf de binnenplaats was regenwater de gang in gelopen en we zagen dat dat ook onder de deur van de eerste kamer door was gestroomd.

Na een smakelijk ontbijt in een nabijgelegen restaurant besloten we om weer een rondje French Quarter te gaan doen. En zowaar, ondanks het nog erg vroege tijdstip was er al meer bedrijvigheid op straat dan gisterenmiddag. We troffen zelfs een heuse straatmuzikant aan, een saxofonist die een bijzonder sfeervolle versie van ‘Somewhere over the Rainbow’ ten gehore bracht. Die man was echt goed! We hebben dan ook even bij hem staan luisteren en hem uiteraard ook een fooi toegestopt. Rondom Jackson Square waren diverse andere artiesten te zien, vooral schilders, maar ook een waarzegster en een cartoonist. En er stond een lange rij ‘paarden-met-karren’ te wachten op de eerste klanten van deze dag.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Een van de bekendste evenementen van New Orleans is Mardi Gras, dat is een Franse term die ‘Vette Dinsdag’ betekent. Het slaat op een carnavalesk feest dat wordt gevierd op de laatste dag voordat de vastentijd ingaat. Tijdens dat feest worden er parades georganiseerd, de deelnemers hebben dan vaak mooi versierde maskers op en gooien kleurrijke plastic kralenkettingen in het publiek. Uiteraard zouden we zo’n parade best eens in real life mee willen maken, maar ja, daarvoor was het nu niet de juiste periode. Maar wel leuk dat we diverse van die typische Mardi Gras-attributen tegenkwamen, in sommige etalages zagen we prachtige maskers liggen, in de art galleries vonden we schilderijen waarop op kunstzinnige wijze de parades waren afgebeeld en bij Jackson Square hing een boom helemaal vol met die goedkope kettingen. Natuurlijk bekeken we ook dat andere typische New Orleans-verschijnsel: de oude panden met rijkelijk versierde gietijzeren balkonnetjes. Vooral in Royal Street vonden we er veel. Op gegeven moment zagen we op een straathoek een aantal muzikanten, ze waren net bezig om hun instrumenten uit te pakken. Ha mooi….. daar zouden we zometeen weer een leuk fotografie-object hebben. Maar het mocht niet zo zijn, nog voordat er ook maar één noot gespeeld kon worden, begon het weer te regenen.

Een vleugje….. meer dan dat hebben we niet meegekregen van de sfeer van de French Quarter….. Natuurlijk hadden we nog wat langer kunnen blijven, maar dat zagen we allebei niet zitten. We gingen terug naar ons hotel, gaven aan de receptie door dat onze auto van ergens ver weg weer mocht worden opgehaald, en natuurlijk gingen we ook nog even naar boven om onze koffer te pakken. We gingen over op New Orleans Plan B: kerkhoven bekijken! En zo liepen we dus rond het middaguur Lafayette Cemetery op.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

’t Zal vast niet ieders idee van een mooie vakantiebestemming zijn, een kerkhof bezoeken in de stromende regen. Maar man o man…. wat hebben wij daar intens staan te genieten!! We liepen door smalle straatjes met aan weerszijden oude en vaak deels vervallen graftombes, het voelde alsof we vele jaren terug in de tijd waren gegaan. Bij veel tombes waren de platen waarop de namen van de overledenen stonden deels, en soms zelfs helemaal, eruit gevallen. De kapotte platen stonden tegen de tombes aan, we konden nog halve namen daarop ontcijferen, en halve datums. Uit de stenen muren die ooit achter die platen hadden gezeten groeiden nu varens en andere planten. De weinige beelden die we zo nu en dan zagen, waren helemaal groen uitgeslagen. De meeste graven waren al erg oud, het kerkhof werd al in de jaren ’30 van de 19e eeuw in gebruik genomen. Maar zo nu en dan vonden we ook meer recente graven. Eén daarvan, uit 2010, viel me speciaal op omdat over de grafsteen een aantal Mardi Gras-kettinkjes waren gedrapeerd. Dat gaf een mooi persoonlijk tintje aan het verhaal van de vrouw die daar begraven lag.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet regende hard, maar het was absoluut niet koud. We hadden onze regenjacks aan met daaronder onze lange dunne zomerbroeken; het water drupte van onze jacks en al na enkele minuten waren onze broeken helemaal doorweekt. Ach, maakt niks uit, dat droogt zo wel weer. We vonden het juist fijn dat het regende, de tombes weerspiegelden prachtig in het water, en de daarin opspattende regendruppels voegden nog wat extra sfeer toe. Uiteraard was het Hans die de foto’s maakte, ondertussen beschermde ik het fototoestel tegen de regen met behulp van een paraplu. We moesten wel zoeken naar de best begaanbare straatjes, op sommige plekken stond zoveel water dat we er niet meer konden lopen.

Er zijn nog veel meer van dit soort begraafplaatsen in New Orleans. We hadden tijd genoeg om er nog een te gaan bekijken, de keuze viel op Metairie Cemetery. Maar dat was geen succes…… dit kerkhof was veel alledaagser dan Lafayette Cemetery. We voelden al snel aan dat we hier veel minder mooie plaatjes zouden kunnen maken, na een korte blik en meteen al de conclusie van ‘nee…. dit wordt ‘m niet!’ besloten we om rechtsomkeer te maken. We hadden nu nog één andere bestemming op de planning staan, namelijk de Barataria Preserve. Dat is een moerasgebied dicht bij New Orleans, waar je via boardwalks te voet doorheen kunt lopen.

’t Zou slim zijn geweest als we vooraf even goed na hadden gedacht……. boardwalks in een moerasgebied in combinatie met een etmaal lang erg veel regen, het is toch wel duidelijk dat dat niet zo’n heel goeie combinatie is. Maar wij begonnen pas nattigheid te voelen toen we een heel eind richting het park waren gereden; de plassen op de wegen werden alsmaar groter, op sommige plekken stond zoveel water dat we er alleen maar stapvoets konden rijden. ’t Kwartje viel als eerste bij Hans, hij besefte ineens dat de boardwalks waarschijnlijk niet begaanbaar zouden zijn. Onderweg hadden we een McDonalds gezien, we besloten daar even naartoe te gaan zodat we op internet konden kijken of er informatie op de website van het park zou staan. En ja hoor, het grootste deel van het park was gesloten!

We besloten om nu maar direct naar het plaatsje Paulina te rijden, waar we voor de komende twee nachten een Bed & Breakfast hadden geboekt. Dat doen we niet vaak hoor, overnachten in een dergelijke gelegenheid. Wij zijn meer van de simpele ketenmotels die je via Booking.com kunt boeken, we zijn ’s avonds immers alleen maar bezig met het bewerken van de foto’s van die dag (Hans z’n werk) en met lekker lui lezen (dat is mijn taak). En dat kan in een simpele Motel 6-kamer net zo goed als in een mooi aangeklede B&B. De belangrijkste reden waarom we nu dan toch een keer voor een Bed & Breakfast hadden gekozen was de locatie, we hadden simpelweg geen enkele andere overnachtingsplek in de nabijheid van Plantation Alley gevonden. Geen enkele betaalbare plek, moet ik er dan wel volledigheidshalve bij zeggen.

We hadden nu meer dan genoeg tijd om naar de B&B te rijden, het leek me daarom een goed idee om niet via de snelste weg te gaan, maar via de River Road. Die loopt vlak naast de Mississippi River af, ’t leek ons wel leuk om lekker op ons gemak daar langsaf te toeren. Tja, hebben ze verdorie een hoge dijk tussen de rivier en de weg ingelegd, we konden de rivier helemaal niet zien!! Toch was de rit in het begin nog wel aardig, we passeerden veel dure huizen waar in de voortuinen grote eikenbomen stonden die vol hingen met Spanish Moss. Maar de omgeving veranderde, de dure huizen maakten plaats voor eenvoudige woningen, en nog wat verderop kwamen we terecht in een heus industriegebied. We reden langs gigantische olieraffinaderijen af, de River Road was dus bepaald niet de scenic route waarop ik had gehoopt. Onze B&B lag aan de overkant, pas op het moment dat we de enorme Veterans Memorial Bridge over reden konden we de rivier eindelijk zien. Okay, ‘t was een enorm brede plas water…… maar mooi…… nee, dat was ’t helemaal niet. De naam Mississippi River heeft meer sjeu dan het daadwerkelijke plaatje. 

Het was 4 uur in de middag toen we de Bed &Breakfast bereikten. Een flink woonhuis met een veranda, met een stel schommelstoelen aan de ene zijde en een leuk zitje aan de andere kant. Daarvoor een groot grasveld, en een stel imposante bomen. Zo, we hebben wel eens op lelijkere plekken overnacht. © copyright  www.ontdek-amerika.nlWe liepen naar de voordeur, belden aan, en toen…… tja….. toen gebeurde er dus helemaal niets! Van achter de voordeur klonk alleen maar doodse stilte, nergens was een beweging te zien. We liepen wat rond, en Hans voelde eens aan een deur aan de zijkant van de woning. Hé….. die was open! Achter de deur bleek een garage te zitten, met aansluitend een woonkamer. Behalve de gewone woonkamerspullen, een bank, een tv, een barretje, zag Hans ook een wapenkast compleet met wapens daarin. Hij heeft maar niet gevoeld of de deur van die kast misschien ook zomaar open kon! Uiteraard heeft hij wél luid en duidelijk kenbaar gemaakt dat hij daar binnen rondliep, maar op zijn “Hello, is there anyone there?’ kwam geen reactie.

Tja, wat nu? We zochten het telefoonnummer van eigenaresse Mary op, maar toen we dat intoetsten bleef de lijn helemaal dood. Emailen lukte ook al niet, we hadden geen verbinding. We besloten om dan maar een tijd af te wachten, in de hoop dat er iemand op zou komen dagen. Een tijdlang lang keken we hoopvol toe bij elke auto die we aan zagen komen, maar er was er niet één die op dit adres stopte. Na een uur zagen we het niet meer zitten. We vreesden dat er iets mis was gegaan in de communicatie, misschien zou er wel helemaal niemand meer op komen dagen. We schreven twee briefjes met daarop het verzoek om contact met ons op te nemen en hingen die aan de voordeur en aan de zijdeur. En we vertrokken, op zoek naar een andere slaapplek. Maar ja, waar moesten we naartoe? We hadden immers juist voor deze B&B gekozen omdat er in de verdere omgeving niets te vinden was.

We reden naar de dichtstbijzijnde grotere plaats, waar we voor de tweede keer deze dag een korte stop maakten bij een McDonalds. Even een ijsje eten, en tegelijkertijd onze email checken. En zowaar…… Mary had gereageerd! Ze had erop gelet of er iemand arriveerde, zo schreef ze, maar blijkbaar had ze ons gemist. Nou, dat leek ons toch wel erg onwaarschijnlijk. We hadden immers volop rondgelopen, en een uur lang met onze auto naast het huis gestaan.

De opluchting dat we nu toch geen hotel hoefden te gaan zoeken was groter dan onze ergernis over de verloren tijd. Een half uur na ons email-contact waren we terug bij de B&B, Mary stond buiten al op ons te wachten. Ze vertelde dat ze gisteren – tijdens het noodweer – last hadden gehad van technische storingen. En dat was de reden waarom ze niet wist hoe laat wij aan zouden komen, we hadden dat gisteren wel naar haar gemaild maar die email had ze dus niet ontvangen. Internet deed het ondertussen weer, maar de tv werkte nog niet.

Mary liet ons onze kamer zien. Die was dubbel zo groot als de gemiddelde hotelkamer. En dat was nog niet alles, naast de slaapkamer lag ook een nog veel grotere woonkamer die ook exclusief voor Hans en mij beschikbaar was. Heel chique ingericht, met een zithoek, een grote eettafel en zelfs een piano. Wat een luxe zeg……
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Bed & Breakfast "Auberge Du Chene Vert", Paulina, Louisiana
 
Dag 5 : vrijdag 5 mei : paulina - plantation alley - paulina
Gereden:  65 mijl

’t Zou fijn zijn geweest als we buiten op de veranda hadden kunnen ontbijten. Normaal gesproken kan dat in deze tijd van het jaar ook, zo vertelde Mary ons. Maar helaas, vandaag dus niet…. het was veel te koud. Vandaar dus dat ons ontbijt werd geserveerd aan de grote eettafel in de woonkamer. Wat een luxe zeg….. speciaal voor ons stond daar een heerlijk eiergerecht klaar, compleet met brood, vers geperst sinaasappelsap en een bakje met verse aardbeien. Da’s toch even wat anders dan een Continental Breakfast in een standaard motel.

Direct na het ontbijt vertrokken we richting Oak Alley Plantation. Deze voormalige suikerrietplantage dankt haar naam aan de statige oprijlaan, waarlangs aan elke zijde veertien prachtige oude eiken staan. We hoopten dat we die oprijlaan zouden kunnen fotograferen voordat de grote meute toeristen los zou barsten. “’t Is niet erg als er een paar mensen op de oprijlaan staan” zei Hans, “zo lang het maar geen grote groep is.”  Op het moment dat we bij de plantage arriveerden, zagen we dat er een raderboot in de Mississippi lag. Of, beter gezegd, we zagen het bovenste stukje van een raderboot boven de dijk uitkomen, ’t leek wel of de boot daar langs de oever lag aangemeerd. En ja hoor, dat was inderdaad het geval. We zagen tientallen mensen vanuit de boot de dijk opgaan, en vervolgens via een pad naar beneden toe lopen. Even keken we elkaar verbijsterd aan….. ’t zou toch niet zo zijn dat die mensen allemaal op weg waren naar Oak Alley!! Wat zei je ook alweer, Hans? Dat een paar mensen op de oprijlaan niet erg zouden zijn, maar liever geen grote groep?? Een paar dagen geleden lagen we nog volop te lachen in bed, toen we na Hans z’n “liever geen toeterende trein” wakker werden van, jawel, een toeterende trein. En nu, tja, wat konden we nog anders doen dan opnieuw ongelooflijk in de lach schieten. Hans heeft me ter plekke bezworen dat hij tijdens deze vakantie geen enkele “liever niet”-opmerking meer zou maken!
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Oak Alley Plantation
 

Even leek het erop dat we de lange rij mensen vóór zouden kunnen blijven. De officiële ingang lag immers aan de achterzijde van de plantage, vanaf de dijk was dat nog best een stukje lopen. We betaalden de entree, en gingen meteen in snelwandeltempo naar de voorzijde toe. Tja, aan de voorzijde zit een hek. En dat hek was dus speciaal voor de raderboottoeristen geopend. Door Oak Alley kwam ons een onafgebroken stroom mensen tegemoet….. met rollators, in rolstoelen, langzaam lopend en fotograferend…… De afstand van het hek tot aan The Main House is 240 meter. En ja, het duurt lang, héél lang, voordat een groep van naar schatting zo’n 150 senioren die afstand heeft afgelegd!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlGelukkig bleken de bomen ook aan de andere zijde bijzonder fotogeniek te zijn. De enorme takken bogen zo zwaar door dat de uiteinden ervan op de grond rustten, waardoor er een prachtige groene ‘gang’ was ontstaan. We namen ruimschoots de tijd om hier van te genieten, ondertussen hielden we natuurlijk ook de vorderingen van onze raderboottoeristen bij. En ja hoor, uiteindelijk kwam er dan toch een moment waarop zelfs de langzaamste treuzelaars het einde van de oprijlaan bereikten, en uit beeld verdwenen. Wat niet wilde zeggen dat die nu helemaal mensenloos was, want ondertussen waren er diverse andere toeristen gearriveerd die uiteraard ook de beroemde oprijlaan kwamen bekijken. Maar, zoals Hans deze ochtend al had gezegd: “’t Is niet erg als er een paar mensen op de oprijlaan staan, zo lang het maar geen grote groep is.”  Toch!

Tot een paar jaar terug werd er op Oak Alley Plantation geen enkele aandacht besteed aan het slavernijverleden. Maar dat is veranderd, er staan nu diverse gereconstrueerde slavenwoningen, waarin allerlei aspecten over deze zwarte bladzijde in de geschiedenis worden tentoongesteld. We zagen het schamele meubilair waarover de slaven destijds de beschikking hadden, en de kleding die door hen werd gedragen. Aan de muur hingen voorbeelden van de werktuigen waarmee de veldslaven moesten werken, en ook de akelige attributen waarmee onwillige slaven werden gestraft stonden in een van de huisjes. Alles werd netjes aangevuld met informatieborden, oude foto’s en met namenlijsten waarop stond vermeld hoeveel dollar elke afzonderlijke slaaf waard was. Buiten stond een grote sugar kettle, dat is een ketel waarin het sap van het suikerriet werd gekookt. ’t Was erg indrukwekkend om dit allemaal te bekijken.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlThe Main House werd ongeveer 180 jaar geleden gebouwd in opdracht van Jacques Telesphore Roman, de eigenaar van de plantage. Sinds 1972 is het het eigendom van de Oak Alley Foundation, en is het opengesteld voor het publiek. We twijfelden of we wel zin hadden om achter een gids aan door de woning heen te gaan lopen. Maar ach, we waren hier nu toch, dus waarom ook niet? Het antwoord op die vraag werd ons tijdens de rondleiding volkomen duidelijk: omdat het totáál niet interessant was! De gids dreunde braaf en vooral heel kleurloos haar uitgebreide verhaal op over de geschiedenis van het huis en haar bewoners. Veel heb ik er niet van onthouden, moet ik eerlijk zeggen, ze wist mijn aandacht totaal niet vast te houden. ’t Zou nog wel leuk zijn geweest als we hadden kunnen bekijken hoe het interieur er in de 19e eeuw had uitgezien, maar de opgestelde meubels en decoratieve stukken bleken niets met het oorspronkelijke interieur te maken te hebben. Ook al niet boeiend, dus. Eigenlijk was er tijdens de hele rondleiding maar één moment dat echt geslaagd was, namelijk toen we even naar buiten mochten, naar het balkon op de eerste verdieping. Zo zagen we de prachtige Oak Alley weer eens op een andere manier.

Een half jaar geleden had ik echt nog geen idee dat er zo veel plantages op zo’n korte afstand van elkaar liggen, en al helemaal niet dat een heel stel daarvan voor het publiek geopend zijn. Maar tijdens mijn voorbereidingen kwam ik ze allemaal tegen: Oak Alley, Laura, San Francisco, Evergreen, Whitney….. en nog een aantal meer. Lastig kiezen hoor, welke moet je nu écht gezien hebben als je in deze regio komt? Ik besloot om gewoon maar af te gaan op de reisverslagen die ik her en der op internet vond, de plantages die met het meest overtuigende enthousiasme werden beschreven, werden in ons roadbook opgenomen. En zo reden we dus, een kwartiertje nadat we bij Oak Alley Plantation vertrokken, het terrein van Evergreen Plantation op.

We meldden ons bij een klein kantoortje, waar we tickets kochten voor de tour die een half uur later zou beginnen. Even leek het er op dat er verder helemaal niemand aan de tour deel zou nemen. Maar net vóór tweeën kwamen er toch nog wat andere mensen opdagen, twee jonge stellen en een Aziatisch koppel met een tienerzoon. En toen kwam daar ineens een quad de hoek om scheuren, bestuurd door een geheel in het zwart geklede persoon. De quad kwam in een zanderige stofwolk naast het kantoortje tot stilstand, toen pas zagen we dat het een vrouw was die daar zo aan was komen racen. Een vrouw met een donkere huidskleur, zwart rastahaar, een zwart leren jack, zwarte jeans, en een haast niet te schatten leeftijd. Met een brede lach en nog bredere armgebaren liep ze naar de groep toe, ze begroette ons met een zeer uitbundig “Oh you beautiful people!!” Zo, één ding was zeker, deze gids was niet zo saai als de dame die ons door The Main House op de Oak Alley Plantation had rondgeleid.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 

Desiré, zo heette ze, liet ons weten dat we in onze eigen auto achter haar aan moesten rijden. De quad voorop, vier auto’s daarachter, zo reed de kleine stoet via een oprijlaan wat verder het grondgebied van de plantage op. Ook langs deze oprijlaan stonden aan weerszijden mooie eikenbomen die vol hingen met Spanish Moss. ’t Was wel net wat minder imposant dan die beroemde oprijlaan van Oak Alley Plantation, vooral omdat er hier geen groot huis aan het einde stond. Maar desalniettemin was ook deze oprijlaan ’n plaatje!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlNa de korte rit mochten we achter Desiré aanlopen, ze nam ons mee naar de keuken van Evergreen Plantation. Dat was een apart gebouwtje, vanwege het niet onaanzienlijke brandgevaar bevonden de keukens zich vroeger nooit in het grote woonhuis zelf. We namen plaats op de veranda van de keuken. Voor een inleidend praatje, zo dacht ik. Maar jee, wat had Desiré veel te vertellen….. dit was geen inleidend praatje, dit was een complete geschiedenisles!! Ze vertelde haar verhaal met vuur en passie; alsof ze er persoonlijk bij was geweest, zo voelde het aan. Ze wist van geen ophouden……. en helaas, dit bedoel ik vrijwel letterlijk. Ze blééf maar vertellen, ze viel vaak in herhaling, en voor de zekerheid benoemde ze dezelfde feiten nog een derde en soms zelfs wel een vierde keer. Dus wat begon als een boeiend verslag over de geschiedenis van de Evergreen Plantation, werd alsmaar langdradiger en saaier…… En uiteindelijk zaten we ons simpelweg te vervelen, daar op onze bankjes op de veranda.

Eindelijk…… de deur van de keuken ging open en we mochten binnen een kijkje gaan nemen. Hans kon vlug een paar foto’s nemen, toen ging de tour alweer verder. Nu naar de voorkant van The Main House, waar Desiré buiten op het grasveld vrolijk verder ging met haar geschiedenisles. ’t Was wel leuk om te horen dat het huis oorspronkelijk veel kleiner was; toen het in het jaar 1790 was gebouwd bestond het uit slechts drie kamers op de begane grond. Later, in 1832, besloot de toenmalige eigenaar het huis meer status te geven, hij liet er een verdieping bovenop bouwen en plaatste twee statige trappen en een stel zuilen aan de voorzijde. Echt een gevalletje ‘pimp your house’, dus. Ook tijdens het vertellen van dit verhaal viel Desiré regelmatig in herhaling….. Toch bleek de Aziatische vrouw er niet veel van begrepen te hebben. Ze vroeg aan mij om uitleg, maar helaas, ze sprak zo slecht Engels dat het me niet lukte om een echt gesprek met haar te voeren. En toen, hellup!!, vroeg ze het aan Desiré……. Je snapt vast wel wat er toen gebeurde!!!
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 
Ik had de indruk dat Hans en ik niet de enigen waren voor wie het allemaal veel te lang duurde. Een van de twee jonge stellen leek ook weinig aandacht meer voor Desiré te hebben, maar wel des te meer aandacht voor elkaar. De jonge vrouw zat voortdurend aan haar partner te friemelen, regelmatig aaide ze hem over z’n kale hoofd…… Zag er best vreemd uit, hoor! Gelukkig mochten we ook nu uiteindelijk naar binnen toe, we bekeken de zes kamers van het huis, maakten snel wat foto’s, en we stonden alweer buiten.

Van de reisverhalen die ik had gelezen wist ik dat we ook naar de slavenwoningen zouden gaan, en juist dat leek met het meest interessante gedeelte. Even was ik bang dat we er geen tijd meer voor zouden hebben, de anderhalf uur tijd die voor deze tour stond was al bijna verstreken! Maar gelukkig, we liepen er toch naartoe. Op Oak Alley Plantation waren de slavenwoningen niet origineel, maar hier wel. Twee-en-twintig stuks, verdeeld in twee rijen, midden tussen magnifiek mooie bomen. Uiteraard vertelde Desiré nu over het slavernijverleden, het viel overigens wel heel erg op dat ze dat welhaast leek te vergoeilijken. “Natúúrlijk werden de slaven niet slecht behandeld”, zo liet ze ons weten, ‘de keukenslaven hadden immers de beschikking over scherpe messen, en als je iemand met scherpe messen slecht behandelt dan moet je altijd met één oog open slapen!!’ Ze voegde de daad bij het woord, sloot één oog en sperde het andere oog wijd open. “Kan jij zo slapen?”, vroeg ze…..

De tijd tikte alsmaar verder, de beloofde anderhalf uur waren al ruimschoots verstreken. En we hadden nóg een plantage op de planning staan, waar om vier uur de laatste tour zou gaan beginnen. ’t Werd krap….. we betwijfelden of we die nog zouden halen. Meteen na de laatste woorden van Desiré zijn we snel naar onze auto gelopen, en richting Laura Plantation vertrokken. Om klokslag vier uur liep ik het Visitor Center binnen, terwijl Hans nog snel even de auto parkeerde. De rondleiding bleek net te zijn gestart, maar we mochten gelukkig nog aansluiten. En zo stonden we dus voor de derde keer vandaag als brave toeristen naar een gids te luisteren.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Laura Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Het tempo van de rondleiding was een verademing….. gewoon op elke plek even stilstaan, naar een to-the-point stukje informatie luisteren, even wat foto’s maken, en dan weer verder. En de informatie die we kregen was echt boeiend deze keer, er werd vooral veel aandacht besteed aan het slavernijverleden. En niks geen “de slaven werden niet slecht behandeld”-vertelsels, maar juist verhalen over het vreselijk harde bestaan van de slaven van destijds, en de onmenselijke manier waarop ze werden gestraft als ze bijvoorbeeld een ontsnappingspoging hadden gedaan. Schrijnend was ook het relaas over de jonge meisjes die verkracht werden door een van de blanke plantage-eigenaren, Flagy Duparc. Ze kregen diverse kinderen van hem, die net als zij zelf in slavernij opgroeiden.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
Laura Plantation, Vacherie, Louisiana
 
Het tempo van de rondleiding was prima. De informatie die we kregen was interessant. Niks te klagen, dus….. Maar helaas, op het gevaar af dat ik nu als een zeur wordt beschouwd, ik ga toch nog even lekker negatief doen. De reden: wij zijn geen kleuters meer! Maar toch vond onze gids het nodig om de groep toeristen toe te spreken alsof ze vijf jaar waren. Ze vond ’t blijkbaar erg leuk om spannende stemmetjes te gebruiken, betekenisvolle pauzes toe te voegen en op geheimzinnige toon uitgesproken “Wat denken jullie dat er toen gebeurde???”-vragen te stellen. ’t Dieptepunt kwam toen ze eerst een verhaal vertelde over de gruwelijke dood van een jong meisje (de dochter van een van de plantage-eigenaren), vervolgens de kamer verduisterde en toen – met heel duidelijk effectbejag – onverwacht een beeltenis van het arme kind liet zien. Wat ongelooflijk jammer dat een op zich zeer boeiende tour zo tot kleuterklas-niveau werd verlaagd.

Zo, ons dagje plantages kijken zat er op! We hadden er nog een paar meer in ons roadbook staan, of we er daarvan nog een of twee daadwerkelijk zouden gaan bekijken, dat zouden we morgen wel beslissen. Maar nu eerst terug naar onze kamer in de Bed & Breakfast in Paulina. Nog even genieten van de voor ons ongebruikelijke luxe.
 
Dag 6 : zaterdag 6 mei: paulina - plantation Alley - Lake Martin - Port Allen
Gereden:  190 mijl

En deze ochtend was het dus wél heerlijk weer, we konden lekker buiten op de veranda ontbijten. ’t Zou voor ons niet elke dag zo hoeven, we houden er immers van om lekker vroeg op pad te gaan en ergens onderweg een mooi plekje te zoeken voor ons ontbijt. Maar zo één of twee keer per vakantie dit soort verwennerij is toch ook wel heel lekker hoor, we hebben ervan genoten!

We hadden besloten dat we in elk geval nog naar Whitney Plantation wilden gaan. De eerste tour daar begon pas om 10 uur, we hadden nog tijd genoeg om van te voren even naar Oak Alley Plantation te rijden. Niet om daar weer een uitgebreid bezoek te gaan brengen, maar wel om de foto’s van de oprijlaan over te gaan doen. Want fotograaf Hans was niet helemaal content met de foto’s van gisteren, vandaar dus. We waren de plantation tot op enkele honderden meters genaderd, toen we onverwachts een wegafzetting tegenkwamen. We konden niet verder omdat er op de River Road een hardloopwedstrijd plaatsvond! Wat een ironie…… de oprijlaan zou nu vast wel vrij zijn van traag lopende raderboottoeristen. Maar we konden er niet komen vanwege al die hard lopende sporters! We hebben een tijdje toe staan te kijken, samen met een stel locals voor wie de wegafsluiting duidelijk ook als een (onaangename) verrassing kwam. De een na de ander gaf het wachten op, keerde de auto, en reed weg. Wij hebben hun voorbeeld maar gevolgd, en zijn de andere kant opgereden, naar Whitney Plantation waar we nu dus arriveerden ruim voordat de eerste rondleiding zou gaan beginnen.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Zo hadden we dus nog mooi de tijd om even rond te slenteren in de als museum vermomde giftshop. Wat me daarvan het meest is bijgebleven, dat was een display waarop ik las in welke mate ons eigen land zich destijds schuldig heeft gemaakt aan de slavenhandel. Er hebben onder Hollandse vlag ongeveer tweeduizend bootreizen plaatsgevonden, tijdens die reizen zijn een half miljoen slaven vervoerd. Een aantal waarvan ik eerlijk gezegd best wel schrok.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDe rondleiding startte vanuit het museum, allereerst liepen we een klein kerkje in, de Antioch Baptist Church. Dat werd kort na de Amerikaanse burgeroorlog op een andere locatie gebouwd, en in het jaar 2001 aan Whitney Plantation geschonken. In het kerkje stond een heel stel van klei gemaakte beelden van de kunstenaar Woodrow Nash. De beelden worden tezamen “The Children of Whitney” genoemd, ze zijn hier geplaatst om bezoekers eraan te herinneren dat er niet alleen volwassenen als slaaf werden gehouden, maar ook veel kinderen.

De tour ging verder langs een aantal monumenten. Zoals “The Wall of Honor”, waarop duizenden namen staan van slaven die hier in de periode 1719 tot 1820 hebben geleefd. Op de 18 muren konden we ook veel uitspraken lezen die ooit door slaven zijn gedaan, onze gids gaf ons ruimschoots de tijd om er een heel stel te lezen. Dat gaf best een impact hoor, natuurlijk wéét je al lang hoeveel leed er destijds is veroorzaakt, maar als je zo de ene na de andere persoonlijke uitspraak leest, dan komt dat toch best wel behoorlijk aan. Ik vond het bijzonder indrukwekkend. En ook de rest van de rondleiding vond ik veel beter dan de drie tours die we gisteren hadden gedaan. Onze gids vertelde veel over het slavernijverleden, zo hoorden we hoe gevaarlijk het werk op de velden van de suikerrietplantage was. De hitte, de insectenbeten die ziektes veroorzaakten, het werken met scherpe gereedschappen waardoor veel slaven verwondingen opliepen. En daarbij kwamen dan nog de enorm lange werktijden, vooral tijdens het oogstseizoen. Vanaf het moment dat een slaaf op het veld tewerkgesteld werd, bedroeg zijn of haar gemiddelde levensduur slechts 10 jaar. © copyright  www.ontdek-amerika.nlVandaar dus dat er constant nieuwe slaven nodig waren; het was erg schokkend om te lezen dat jonge slavenmeisjes tot geslachtsgemeenschap werden gedwongen, om zo voor de gewenste ‘aanvoer’ van nieuwe slavenkinderen te zorgen. Ook nadat de slaven in 1863 werden bevrijd, dankzij de door president Abraham Lincoln ondertekende Emancipation Declaration, veranderde er niet echt veel voor de slaven. Ze waren nu weliswaar vrij om te gaan, maar waar konden ze heen??? In de praktijk bleek dat de meeste slaven gewoon op de plantage bleven, ze kregen nu loon uitgekeerd maar dat werd hen weer grotendeels ontnomen doordat ze een hoge huur moesten betalen voor de slavenwoningen, en doordat ze hun aankopen alleen maar mochten doen bij aangewezen winkeliers. De gids wist ons met deze en vele andere feiten anderhalf uur lang volledig te boeien, alle lof voor haar dus. We hebben haar een mooie tip gegeven, dik verdiend!

Via Interstate 10 reden we naar het westen. Op gegeven moment zagen we dat de weg ‘op pootjes’ stond, heel begrijpelijk want we reden door een uitgestrekt moerasgebied. Rondom ons zagen we overal bomen in het water staan, een mooi voorproefje van de swamp tour die we in de planning hadden. En wat was die brug lang zeg, er kwam maar geen eind aan! We probeerden te schatten hoeveel mijl we wel niet op dat ding hadden gereden, maar natuurlijk is het slimmer om zoiets gewoon op internet op te zoeken. Dus, voor wie het interessant vindt, de Atchafalaya Basin Bridge is bijna 30 kilometer lang, het is op twee na de langste brug van de Verenigde Staten en wereldwijd gezien komt ie qua lengte op de veertiende plaats.

In de plaats Breaux Bridge liepen we binnen bij een Chinees Buffet Restaurant. Even een hapje eten, en ons tegelijkertijd verbazen over de gigantische hoeveelheden eten die sommige van onze mede-restaurantbezoekers op hun borden schepten! Waar laten ze het toch allemaal? Rond kwart over vijf zaten we alweer in de auto, we hoefden nu nog maar een klein kwartiertje te rijden tot aan Lake Martin waar we om 6 uur verwacht werden voor onze swamp tour. Tijd genoeg dus. Alleen, wat was het ongelooflijk druk geworden gedurende de korte periode dat we bij de Chinees hadden gezeten. Het was al lastig om van de zijweg op de hoofdweg te komen, en toen dat eenmaal was gelukt zaten we meteen midden in een zeer langzaam rijdende onafgebroken stroom auto’s. Eerst dachten we nog dat het aan het tijdstip lag (spitsuur!), maar even verderop zagen we de daadwerkelijke reden van al het oponthoud. Er werd een festival georganiseerd, en blijkbaar waren al die mensen in de auto’s vóór ons op zoek naar een parkeerplaats. Ik zag de ETA (estimated time of arrival) op onze TomTom langzaam maar zeker opschuiven van 5.27 uur naar 5.30 uur, naar 5.35 uur, naar 5.40 uur…… als dit nog lang zou duren dan zouden we zomaar onze tour gaan missen!! Maar gelukkig, toen we eenmaal het festivalterrein een stukje voorbij waren, loste de file zich ineens heel snel op.

Rond kwart voor 6 kwamen we aan bij Lake Martin. Van de organisatie Swamp Tours of Acadiana had ik de volgende instructie gekregen: “Walk to the red umbrella and Bryce, your tour guide, will be waiting to bring you to the boat.” Wij dus op zoek naar een rode parasol….. maar nee hoor, geen parasol te zien. Wel een rode vlag op een trailer van Swamp Tours of Acadiana, dat leek dus toch de plek te zijn waar we ons zouden moeten melden. Samen met de andere toeristen, we hadden immers gekozen voor de groepstour (à $ 20,- per persoon) en dus niet voor de privétour (waarvoor we $ 120,- zouden moeten betalen). Maar er bevond zich niemand bij de trailer, geen Bryce, en ook geen andere toeristen. Er kwam wel net een boot vol met mensen aanvaren, maar die was van een andere organisatie. Ik besloot het even na te vragen bij de man die de boot bestuurde, hij wees naar een klein plekje langs de oever en zei dat Bryce daar altijd zijn boot aanmeerde. Hij zou zo wel komen, dacht hij. Maar ’t werd 10 voor 6, ’t werd 5 voor 6, en nog altijd was er geen Bryce te zien. Opnieuw begon ik me ongerust te maken, zou de afspraak die we hadden gemaakt wel goed zijn doorgekomen?

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Het was bijna 6 uur toen er een kleine boot aan kwam varen. Ja hoor, daar was Bryce! Het was, uuhhh, hoe zal ik het formuleren......, het was een man die je niet echt over het hoofd kon zien…… groot, breed, en met een stoere ‘I’m an outdoor guy’-uitstraling. Er zaten twee toeristen in de boot die, aan hun dure fototoestellen te zien, net een fototour over Lake Martin achter de rug hadden. Bryce nam afscheid van het tweetal, begroette ons, en constateerde meteen dat ook wij duidelijk van plan waren om de nodige foto’s te gaan maken. Zijn vorige twee passagiers waren erg enthousiast over de vele watervogels die ze onderweg hadden gezien, zo liet hij ons weten. En meteen beloofde hij ons ook naar de plekken te brengen waar de kans op het spotten van vogels het grootst zou zijn.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Wauw, wauw, wauw…….. wat was dit een fantastische tour zeg!!! Bryce zette meteen koers naar de bomen die dicht bij de oever in het water stonden, en stuurde de boot daar dwars doorheen. Op veel plekken gingen we heel dicht langs de bomen af, een enkele keer voelde ik zelfs hoe het Spanish Moss dat in de bomen hing over ons heen veegde. En al snel zagen we onze eerste alligator, een kleintje. De boot was veel kleiner dan de boot waarmee we enkele dagen geleden de Honey Island Swamp Tour hadden gedaan, en geloof me, het was véél leuker om zo dicht op het water te zitten en zo’n beest langs je af te zien zwemmen. Bryce had niet eens worstjes nodig om de alligator te lokken. Ook de beloofde vogels lieten niet lang op zich wachten…. steeds als Bryce er ergens één spotte riep hij meteen enthousiast “Hey Hans, look there….”. En dan niet Hans op gewoon saai Nederlands, maar Háánz, met een lekker lang uitgerekte aaa. En wat is het dan toch super om een gids helemaal privé te hebben, steeds als er weer een prachtige vogel in beeld verscheen legde Bryce de boot even stil, zodat Hans de gelegenheid kreeg om z’n foto’s te maken. En toen we aangaven dat de zon precies verkeerd stond, gaf hij meteen plankgas en stoven we in volle vaart naar de andere oever toe. Ook dat was hartstikke leuk, even keihard de wind in ons gezicht. We genoten van elk moment, van de prachtige bomen, van de vele vogels, en natuurlijk ook van de alligators die nog even langs kwamen. Er zat een héle grote jongen bij, z’n kop zat helemaal onder de groene drab. Een andere alligator, z’n kleine broertje of zusje denk ik, lag lekker op een boomstam te zonnen. ’t Was ook erg leuk dat Bryce ons nog even meenam naar een vogelnest dat zich ergens in het riet langs de oever bevond, we zagen daar heel close up drie kleine vogelkoppies uit het nest omhoog steken. Ik hoopte wel dat we de beestjes niet te veel stoorden, ik had het idee dat we er eigenlijk dichterbij kwamen dan wenselijk was. De twee uur vlogen voorbij, veel te snel kwam alweer het moment dat we teruggingen naar de aanlegplaats. De zon was ondertussen flink gedaald, het begon al te donker te worden om nog te kunnen fotograferen. Bíjna te donker…… er was even dat Golden Hour-moment waarop het silhouet van een eenzame boom prachtig afstak tegen de oranje rimpeling die de zon in het water gaf. Een perfecte afsluiter van een perfecte tour.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
wordt vervolgd
 

 
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Links Contact Disclaimer