Home Nationale ParkenBezienswaardighedenReisverslagenUpdate
 
 
Amerika Reis 2017 ~ The Deep South
 
Gastenboek


 

19-05-2017
De laatste vakantiedag alweer….., wat gaat dat toch steeds weer (veel te) snel. Onze vlucht zou pas 10 voor half 9 in de avond vertrekken, we hadden dus nog tijd genoeg om opnieuw het oude centrum van Savannah in te gaan. Gelukkig konden we op dit vroege tijdstip – iets na 8 uur – nog makkelijk parkeren.

Ons belangrijkste doel was The Cathedral of John the Baptist, een kerk waarvan de bouw is begonnen in 1873, en voltooid in 1896. Slechts twee jaar later werd een groot deel van de kerk door brand verwoest, het duurde 13 jaar om alles weer op te bouwen. We hebben kerken bezocht met een heel druk interieur, bij deze kerk viel het ons juist op dat er niet veel verschillende details te zien waren. Maar daardoor was het interieur wel heel rustig, en kwamen de details die er wél aanwezig waren bijzonder goed tot hun recht. Zoals de kleine beelden aan de muur die samen de Kruisweg voorstelden. En het schitterende blauwe plafond, en het orgel aan de achterzijde. Het is een van de mooiste kerken die we ooit hebben bezocht.

Rond kwart voor 10 gingen we de auto weer ophalen, tot onze verbazing stond er bij de ingang van de parkeergarage nu de mededeling “Full”! Dat hadden we op dit tijdstip zeker nog niet verwacht. Hoewel het nog een hele tijd duurde voordat onze vlucht zou gaan vertrekken, besloten we toch maar alvast richting Atlanta te rijden. Het was immers een lange rit, we moesten wel wat speling nemen voor het geval we ergens in een file zouden raken.

Ruim op tijd arriveerden we op de luchthaven. Onze vlucht werd uitgevoerd door Air France, dus meldden we ons op de plek waar we de koffers in zouden moeten leveren. Daar zat me toch een chagrijnige vrouw achter de balie…… Met een nors gezicht, en zonder iets te zeggen, nam ze onze paspoorten en instapkaarten aan, ze rommelde wat in haar computer en mompelde vervolgens – met een verbaasd gezicht: “What in the world….”. Nooit lekker hoor, als iemand zoiets zegt na het zien van onze gegevens!!

Op dat moment komt er een man, die net voor ons aan haar balie had gestaan (samen met een grote groep andere mensen), bij haar terug. Er was blijkbaar iets nog niet helemaal goed met de papieren van zijn gezelschap. We moesten dus nog even wachten op de uitleg van de “What in the world…..”-opmerking. Toen de man weer weg was, veranderde de vrouw plotsklaps helemaal. Ze bedankte ons voor ons geduld, en legde uit dat de communicatie met die voorgaande groep zo moeilijk was verlopen, dat ze er even helemaal doorheen had gezeten. En met onze papieren was niets mis hoor, ze was op het moment dat ze die opmerking maakte nog bezig met het afsluiten van de gegevens van die andere mensen. Van chagrijnige vrouw veranderde ze in een gezellig, zeer spraakzaam persoon. Ze deelde zelfs allerlei persoonlijke informatie met ons, bijvoorbeeld dat ze over 2 jaar met pensioen zal gaan, en dat ze zo’n goede band had met een collega die – terwijl wij stonden te praten – nog even langs kwam om haar te huggen (blijkbaar had hij gezien dat ze het zo moeilijk had gehad met die vorige groep). Enfin, om een lang verhaal niet al te lang te maken, het inchecken ging verder prima.

En ook de vlucht verliep probleemloos. Het voordeel van zo’n late vlucht is, dat je veel makkelijker in het vliegtuig kan slapen. Handig, want onze auto stond in Düsseldorf, Hans moest dus zelf nog naar huis rijden. En dat is toch wel wat veiliger als je voldoende slaap achter de rug hebt.

En nu zijn we dus weer thuis. We kijken terug op een heel andere reis dan dat we gewoonlijk maken, in het oosten is de natuur immers minder spectaculair dan in Utah of New Mexico. Geen badlands en canyons deze keer, maar wel een aantal voor ons compleet nieuwe ervaringen die we zeker niet hadden willen missen. Want die Plantations, die stonden al jarenlang op mijn verlanglijstje. Erg mooi om die nu zelf gezien te hebben. Ook de Swamps was een al lang gekoesterde wens; vooral de tocht die we over Lake Martin hebben gemaakt was nog véél mooier dan ik vooraf had verwacht. Fijn dat we nu ook Great Smoky Mountains National Park en een deel van de Blue Ridge Mountain Parkway hebben gezien, het was heerlijk om daar rond te rijden. Oorspronkelijk hadden we ook Memphis en Nashville gepland, ik ben achteraf gezien erg blij dat ik die twee steden uit de planning heb geschrapt en daarvoor in de plaats een aantal dagen watervallen heb toegevoegd. Vrijwel alle watervallen die we hebben gezien waren erg mooi, met Linville Falls als absolute hoogtepunt. En, om dit overzicht af te sluiten: we wilden toch wel graag nog een paar ‘spannende’ bestemmingen in onze reis opnemen. En daar zijn we dus echt volkomen in geslaagd, Stephens Gap was fantastisch mooi, en Tumbling Rock Cave was een van de meest aparte plekken die we ooit hebben bezocht. Want zeg nou zelf, hoe vaak maak je het nu mee dat je – moederziel alleen – vijf uur lang onder de grond rond mag dwalen! Een ervaring om nooit meer te vergeten.

Dit live verslag zal over een tijdje worden vervangen door een nog veel completer verslag – ik ga vast weer heel veel schrijven – met uiteraard een boel extra foto’s. Dus houd daarvoor onze site in de gaten!
 

Cathedral of John the Baptist, Savannah, Georgia (Voor een nog groter exemplaar klik HIER)
 

Cathedral of John the Baptist, Savannah, Georgia
 
18-05-2017
We hebben veel foto's gemaakt, vandaag. Allereerst zijn we nog even teruggereden naar de Angel Oak Tree, die we gisteren alleen vanaf de weg, door een hek, hadden gezien. Het was fijn om de boom nu van alle kanten te kunnen bewonderen, je gelooft je ogen niet dat al die takken samen echt maar één boom vormen. Zelfs met de wijdhoeklens lukte het niet de boom op één foto te krijgen, zo enorm groot is ie. Veel van de takken komen tot op de grond, zitten soms zelfs een stukje onder de grond, en steken dan nog een stuk omhoog. Het was er druk, blijkbaar willen veel mensen deze bijzondere boom met eigen ogen zien.

Tijdens onze rit naar de stad Savannah hebben we een korte omweg gemaakt, om de overblijfselen van een oud kerkje te gaan bekijken: de Old Sheldon Church Ruins. Er staan alleen nog de muren en een stel pilaren, temidden van grote bomen die vol hingen met Spanish Moss. Rondom de ruïne vonden we ook nog diverse graven, sommigen daarvan ondergronds en ook enkele bovengrondse tombes. Erg mooi om te zien, wat ons betreft een aanrader voor iedereen die van Charleston naar Savannah rijdt. Of omgekeerd, uiteraard.

Rond 1 uur vanmiddag arriveerden we in het historische centrum van Savannah. Probleempje: alle public parkings stonden vol, we konden nergens parkeren! We besloten daarom maar meteen door te rijden naar ons tweede doel in deze stad, de oude begraafplaats Bonaventure Cemetery. Zo'n twee weken geleden stonden we in de stromende regen op die andere begraafplaats, in New Orleans. Nu liepen we in de benauwde hitte rond, het was toch zeker 30 graden vandaag. En dat was niet het enige verschil, Lafayette Cemetery was oud en vervallen, hier zag alles er juist prima onderhouden uit. We moesten even wennen, op het eerste oog vonden we de begraafplaats minder sfeervol dan die in New Orleans. Maar toen we wat verder de paden op reden (ja hoor, met de auto.... dat mocht!), zagen we toch steeds meer prachtige beelden en markante graven. Wat vooral ook erg mooi was, dat was de combinatie met de vele bomen.

Na het eten hebben we een tweede poging gedaan om onze auto in het Historic District te parkeren. En we hadden geluk, we zagen net op tijd dat er ergens een plaatsje vrij kwam. En zo hebben we dus deze avond lekker door Savannah rondgeslenterd. We vonden er zowaar nog de straatmuzikanten die we in New Orleans hadden gemist. Op gegeven moment zagen we een groepje mensen naar boven turen, blijkbaar zagen ze iets in een boom. En kijk, daar was een nest met twee jonge uilen. We hebben net zo lang gewacht tot ze allebei tegelijk de goede kant op keken..... het resultaat zie je hieronder.

Dit was het laatste stukje reisverslag vanuit Amerika. Morgen gaan we richting Atlanta, en overmorgen (zaterdag) zijn we weer thuis. Natuurlijk zullen we dan het verslag nog even afronden.
 

Savannah, Georgia
 

Savannah, Georgia
 

Savannah, Georgia
 

Savannah, Georgia
 

Savannah, Georgia
 

Savannah, Georgia
 

Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Bonaventure Cemetery, Savannah, Georgia
 

Old Sheldon Church Ruins, Yemassee, South Carolina
 

Old Sheldon Church Ruins, Yemassee, South Carolina
 

Old Sheldon Church Ruins, Yemassee, South Carolina
 
 

Angel Oak Tree, John's Island, South Carolina
 

Angel Oak Tree, John's Island, South Carolina
 

Angel Oak Tree, John's Island, South Carolina
 
17-05-2017
We waren vanmorgen de allereerste bezoekers in Congaree National Park. Het Visitor Center was nog niet open, maar de trails gelukkig wel. Dus we konden direct aan onze wandeling beginnen. Wat was het heerlijk daar.... de temperatuur was (nog) perfect, het wandelpad was lekker vlak, en overal om ons heen hoorden we vogels fluiten en tsjilpen. En op de boom kloppen, dat was dus een specht. Her en der zagen we eekhoorntjes de bomen in schieten, en op gegeven moment vloog er zelfs een hele grote uil recht voor ons uit. We zeiden nog tegen elkaar wat een heerlijk rustige wandeling dit was, nog geen minuut later werd de rust wreed verstoord door een stel straaljagers. Een tijdje hadden we last van het geluid, daarna hoorden we gelukkig alleen nog maar de vogels.

Wat de wandeling vooral erg mooi maakte, dat waren de waterrijke plekken waarin de tupelo trees en bald cyprussen stonden. Hetzelfde eigenlijk als tijdens de twee swamptours die we eerder tijdens deze vakantie gemaakt. Toen zaten we in een boot, nu liepen we over de paden tussen de bomen door. En dat maakte de beleving toch weer heel anders. We konden nu uitgebreid stil blijven staan op de mooiste plekken. Vooral tijdens de eerste helft van de wandeling kwamen we veel van die plekken tegen, tijdens het tweede deel was de omgeving minder mooi. In een folder lazen we dat Hurricane Hugo hier in 1989 flink heeft huisgehouden, daardoor zijn er veel bomen verloren gegaan en kon er veel meer zonlicht tot op de bodem komen. Daardoor is de omgeving daar erg veranderd.

Voordat we aan de wandeling begonnen, hadden we ons flink ingesmeerd met Deet. En dat was maar goed ook, er zaten heel wat muggen in het park. Die ons overigens nog wel uitlachten hoor: "Hebben jullie je armen en je nek ingesmeerd met Deet..... ach, dan prikken we toch gewoon door jullie shirt heen!"

Na dit zeer geslaagde bezoek aan Congaree, zijn we richting de kust gereden. Dicht bij de stad Charleston ligt de Boone Hall Plantation. Daar hebben we een tijdlang rondgelopen, maar heel enthousiast zijn we niet over dit bezoek. Okay, de rij met eikenbomen was fantastisch mooi, daar hebben we best wat tijd aan besteed. Maar de bloementuin, waarover ik zo'n enthousiaste verhalen had gelezen, viel ons enorm tegen. De Botanische Tuin in Utrecht is vele malen mooier, dus voor die tuin hoef je echt niet naar Boone Hall Plantation te gaan. Ook de vlindertuin voldeed niet aan onze verwachtingen, de weinige vlinders die er rondvlogen waren niet echt bijzonder. Verder hebben we alleen nog kort even naar de slavenwoningen gekeken.

Wat is dat toch, tijdens deze vakantie, dat we overal aan een gesloten poort komen??? Op internet staat - voor zover ik heb gezien - echt nergens dat je de bekende Angel Oak Tree alleen maar van 9 tot 5 kan bezoeken. Balen zeg, want dit was toch wel een van de bezienswaardigheden waar we enorm naar hadden uitgekeken. Door het gesloten hek heen konden we de boom wel heel goed zien. Werkelijk ongelooflijk dat zoiets kan groeien.... volgens de informatie die ik heb gevonden is de boom 400 tot 500 jaar oud, en is de langste tak maar liefst 57 meter lang. Hans heeft door het hek heen nog wel een foto gemaakt, maar hij had natuurlijk veel liever aan de andere kant van het hek gestaan, zodat hij de boom van alle kanten uit had kunnen fotograferen.

Wel leuk trouwens dat dicht bij de boom ineens twee witte eekhoorntjes rondliepen. Door het gaas heen, en van behoorlijk ver weg, heeft Hans een van die twee nog op de foto weten te krijgen. Wat een prachtige beestjes waren dat!
 

Angel Oak Tree, John's Island, South Carolina
 
 

Boone Hall Plantation, Mount Pleasant, South Carolina
 

Boone Hall Plantation, Mount Pleasant, South Carolina
 
 

Boone Hall Plantation, Mount Pleasant, South Carolina
 

Boone Hall Plantation, Mount Pleasant, South Carolina
 

Boone Hall Plantation, Mount Pleasant, South Carolina
 

Congaree National Park, South Carolina
 

Congaree National Park, South Carolina
 

Congaree National Park, South Carolina
 

Congaree National Park, South Carolina
 

Congaree National Park, South Carolina
 

Congaree National Park, South Carolina
 
16-05-2017
Deze ochtend krijgt een prominente plaats in ons reisverslag: ons bezoek aan Linville Falls was één van de hoogtepunten! Het begon al met de mooiste hike van deze vakantie. Vanaf het Visitor Center liepen we enkele honderden meters over een bospad, licht omhoog. Daar bereikten we een splitsing, vanaf daar was het nog ongeveer zevenhonderd meter totdat we de waterval zouden bereiken. En wat voor een zevenhonderd meter! Steil naar beneden via een pad dat helemaal bestond uit dikke boomwortels en grote rotsblokken, echt bij elke stap moesten we zoeken waar we onze voeten neer konden zetten. Wat een supermooie hike was dit! Eenmaal beneden bereikten we een kreekje en hoorden we de waterval rechts van ons. Maar we zagen 'm maar nauwelijks, het zicht op de waterval werd versperd door een rotswand. Gelukkig was het water direct naast die wand heel ondiep, we konden zo door het water heenlopen, en via de rotsen dichter naar de waterval toe klauteren. Op de lastigste plek had iemand, heel behulpzaam, een houten plank tussen de rotsen geklemd. Dat bespaarde ons natte voeten.

Wat was dit een geweldige plek. We waren er helemaal alleen. Lange tijd heb ik daar op een perfect plekje op de rotsen gezeten, met mijn voeten bij het klotsende water, en volop zicht op de waterval. Links was de rotswand helemaal begroeid, ik zag allerlei verschillende bomen. Rechts was de rotswand kaal, en indrukwekkend hoog. Er vlogen voortdurend vogels rondom de waterval, ze schoten vaak een van de holtes in de rotswand in. Tot onze verbazing bleken het gewoon duiven te zijn. We kwamen tot de conclusie dat het maar goed is dat de duiven in ons eigen Nederland niet weten in wat voor een prachtige omgeving hun Amerikaanse soortgenoten wonen, ze zouden meteen hartstikke jaloers zijn.

Even moed verzamelen voor de steile klim naar boven. Die viel overigens best wel mee, afdalen vind ik erg lastig, klimmen gaat me beter af. Dus sneller dan we vooraf verwachtten waren we terug op de splitsing. Waar we nu kozen voor het andere pad, richting Plunge Basin Overlook. Even later keken we weer naar dezelfde waterval, maar nu vanaf een hoog gelegen uitkijkpunt. Diep beneden ons zagen we de plek waar we even eerder zo hadden zitten genieten. Hé, er liepen nu wel twee andere mensen rond, die moeten kort nadat wij weer boven waren, aan de afdaling zijn begonnen.

Er stond nu nog één waterval op ons programma, Catawba Falls genaamd. Die, voor de afwisseling, gewoon via een heel eenvoudig, breed wandelpad bereikbaar was. Geen rotsen, geen boomwortels, geen trappen, gewoon recht toe recht aan via een 2,5 kilometer lang, breed wandelpad. Dat pad liep wel heel geleidelijk omhoog, net zoals de temperatuur. We waren blij dat we grotendeels door de schaduw konden lopen, we zweetten ons te pletter tijdens deze hike! Maar ook nu kan ik zeggen: het was de moeite dubbel en dwars waard. Want ook Catawba Falls was weer een echt beauty. Het water komt daar via heel veel verschillende stromen en stroompjes naar beneden, de details van deze waterval zijn echt geweldig!

Het valt ons tijdens de hele reis al op dat de Amerikanen die we spreken verbaasd reageren als we vertellen dat we uit The Netherlands komen (we hebben ook nog helemaal niemand Nederlands horen spreken, de laatste twee weken). Het meisje dat bij het Fast Food Restaurant Zaxby's onze bestelling opnam, wilde ook graag weten waar we vandaan kwamen. Ze vond het zo leuk dat we uit Nederland kwamen. Ze vroeg ons zelfs of we wat Nederlands voor haar wilden spreken, dat had ze nog nooit gehoord. Ze wilde ook graag weten wat ons naar deze omgeving (de stad Columbia, in de staat South Carolina) had gebracht. Ik legde uit dat we morgen naar Congaree National Park gaan, blijkbaar sprak ik die naam wat raar uit want in eerste instantie begreep ze niet wat ik zei. Bij een tweede poging begreep ze wel waarover ik het had, volgens mij heeft ze het park zelf nog nooit bezocht.

Eergisteren was de weersvoorspelling voor woensdag, voor Congaree, nog 34 graden. Pfff, dat wordt dus weer zweten. Maar we hebben 'geluk', de voorspelling is inmiddels gedaald naar 32 graden. Aanvulling door Hans: intussen even gekeken op Accuweather en daar staat nu 33 graden feels like 36 graden.
 

Linville Falls, Blue Ridge Mountain Parkway, North Carolina
 

Linville Falls, Blue Ridge Mountain Parkway, North Carolina
 

Catawba Falls, Pisgah National Forest, North Carolina
 

15-05-2017
We hoefden maar 10 minuten te rijden van de AirBnB waar we hadden overnacht naar het begin van de Mountain Falls Trail. Dus we konden al lekker vroeg op pad, zo waren we zowel de drukte als de hitte mooi voor. 't Was zelfs best nog fris toen we aan de trail begonnen, we konden zowaar onze vesten nog aanhouden. Na twee-en-halve kilometer lopen waren we flink opgewarmd, zeker omdat tijdens de tweede helft van de trail flink omhoog hadden gelopen. Maar eenmaal bij de waterval kon mijn vest direct weer aan, door het stuifwater werd het ineens heel wat kouder. Terwijl Hans foto's maakte, heb ik heerlijk staan te genieten van de prachtige omgeving. Wat is het toch machtig mooi om het water met zoveel geweld naar beneden te zien (en vooral ook: te horen!) storten. Het heeft haast iets hypnotiserend, als je daar een tijd lang intensief naar kijkt en luistert.

Hans is nog een stukje naar beneden gelopen, daar bevond zich een platform vanwaar hij de onderzijde van de waterval van heel dichtbij kon bekijken. Ik vond het pad te steil, ik ben dus lekker op het pad boven blijven staan, dat beviel me prima. Tot zijn verbazing had Hans daar, zo dicht bij de waterval, geen last van het stuifwater. En kon hij dus nog een paar detailfoto's maken. Daarna zijn we samen nog een klein stukje verder gelopen, op zo'n 250 meter voorbij Rainbow Falls lag nog een tweede, veel kleinere waterval. Die kon ons echter niet echt boeien, al was het dan wel weer handig dat daar een stel grote rotsblokken lagen die dienst konden doen als zitplaats. We moesten immers nog wel even onze boterhammen opeten.

We hadden nu een lange rit voor de boeg. We konden kiezen: Twee uur rijden, hoofdzakelijk via de snelweg en andere gewone wegen. Of drie uur rijden, waarvan een heel stuk via de Blue Ridge Mountain Parkway. Nou, dat was een hele makkelijke keuze. De BRM Parkway is een heerlijke route om te rijden, links en rechts van ons hadden we de meest fantastische uitzichten over het weidse landschap. Eén en al bomen zagen we daar, in heel veel verschillende schakeringen groen. We vonden het nu al bijzonder mooi, in de herfst zal het helemaal fantastisch zijn. Terwijl we daar in een lekker relaxed tempo reden (plank gas is op die weg immers niet toegestaan), kwamen via de radio diverse leuke songs voorbij. Dit was echt vakantie!

Maar er moest natuurlijk ook nog gewerkt worden. Aan de BRM Parkway ligt immers de bijzonder mooie Crabtree Falls. Bij de trailhead stond dat de wandeling naar de waterval 45 minuten in beslag zou nemen. Nu ben ik nou niet bepaald een snelle loper, we verwachtten dan ook dat de hike ons wat meer tijd zou gaan kosten. Via een pad vol met rotsen en boomwortels liepen we in mijn tempo (Hans moet altijd inhouden) naar de waterval toe. Na zo'n 25 minuten zei Hans dat ie de waterval al hoorde.... "Nee hoor, dat kan niet", zei ik. "Dat is vast alleen een beekje, we zijn nog geen half uur onderweg." Maar hé, daar was ie toch al..... Nou, die 45 minuten zijn dan toch wel gemeten door een extreem langzame wandelaar.

Opnieuw hebben we enorm genoten van een prachtig watervalspektakel. Het water van Crabtree Falls valt niet zomaar recht naar beneden, het botst in heel veel etappes op de achterliggende rotswand. Prachtig om te zien. Ook hier hebben we weer vrij veel tijd doorgebracht, het blijft heerlijk om er uitgebreid naar te kijken. De route terug naar de auto viel overigens wel wat tegen, het leek wel of het hoogteverschil veel meer was dan op de heenweg. De temperatuur was ook flink opgelopen, pfff, dat was even flink zweten.

Al die calorieën die we er vandaag vanaf hebben gelopen, zitten er inmiddels al weer aan. We vonden namelijk een leuk Italiaans restaurant, Bella's genaamd, waar we allebei een pizza hebben gegeten. En lekker dat die waren.....

 

Crabtree Falls, Blue Ridge Mountain Parkway, North Carolina
 

Crabtree Falls, Blue Ridge Mountain Parkway, North Carolina
 


Rainbow Falls, Nantahala National Forest, North Carolina

 

Rainbow Falls, Nantahala National Forest, North Carolina
 
14-05-2017
Vandaag, morgen én overmorgen staan er watervallen op ons menu. Als voorafje hadden we gekozen voor Toccoa Falls, een waterval die op het terrein van een school ligt. Vanaf het parkeerterrein hoefden we maar een heel klein stukje te lopen, een bochtje om en daar lag de waterval al.... het bovenste stuk stond in de zon en de rest lag helemaal in de schaduw. Iedereen die een beetje weet van fotografie kan nu vast wel inschatten hoe Hans z'n gezicht stond, toen hij Toccoa Falls zag. Nou, hij heeft nog flink z'n best gedaan hoor, om ondanks de grote contrastverschillen nog een acceptabel plaatje van de waterval te schieten.

Voor ons bezoek aan Tallulah Gorge moesten de wandelschoenen aan. Eindelijk.... we hebben tijdens deze vakantie veel minder gelopen dan tijdens onze vorige vakanties, lekker om nu weer eens flink aan de slag te moeten. Moeilijk was de trail niet, er zijn overal nette paden en trappen aangelegd. Veel trappen..... héél veel trappen zelfs. Eerst meer dan 300 treden omlaag om de hangbrug te bereiken, waarover we van de noordzijde naar de zuidzijde van de kloof konden lopen. Daarna precies 122 treden verder naar beneden voor een blik op Hurricane Falls. En tja, what goes down must go up..... al die treden moesten ook weer omhoog worden geklommen. Plus nog wat kleine beetjes hier en daar tussendoor. In totaal waren het - zo stond er op een bord - 1122 treden. En dat bij 28 graden en een hoge luchtvochtigheid! Maar 't was het allemaal helemaal waard, we vonden het een prachtige trail en de twee watervallen waren mooi. En leuk dat we - diep beneden ons op een rots - een slang zagen liggen die even later het water in gleed.

Glen Falls vonden we zelfs nóg mooier. Dit was een schitterende boswandeling van ruim 3 kilometer, met opnieuw veel hoogteverschil. De waterval bestond uit drie delen, de Upper, de Middle en de Lower Section. Vooraf hadden we even getwijfeld of we deze waterval zouden gaan bekijken, maar achteraf zijn we erg blij dat we dit wel hebben gedaan.

Als toetje kozen we voor Dry Falls. Die waterval ligt vrij dicht langs de weg, binnen enkele minuten loop je er naartoe. Helaas was het licht voor fotografie ook hier helemaal verkeerd, we konden alleen van één zijde wat foto's maken, vanuit de andere zijde keken we recht in de zon, dus daarvan viel echt helemaal niks te bakken. 't Was er wel erg druk, we zagen niet alleen een flinke stroom water maar ook een onafgebroken stroom aan mensen naar beneden komen.

Voor het eerst in onze USA-vakantie-carriere slapen we in een AirBnB. Zomaar bij mensen thuis. We hebben net een lekkere salade gegeten op de veranda, met uitzicht op de bergen. Wat wil je nog meer!
 

Dry Falls, Highlands, North Carolina
 

Glen Falls (Lower Section), Highlands, North Carolina
 

Glen Falls (Middle Section), Highlands, North Carolina
 

Glen Falls (Upper Section), Highlands, North Carolina
 

Snake in Tallulah Gorge State Park, Georgia
 

Suspension Bridge, Tallulah Gorge State Park, Georgia
 

L'Eau d'Or Falls, Tallulah Gorge State Park, Georgia
 

Hurricane Falls, Tallulah Gorge State Park, Georgia
 

Toccoa Falls in Toccoa, Georgia
 

13-05-2017
Ik eindigde het reisverslag gisteren met de woorden: "We zijn erg benieuwd of die net zo mooi zal zijn als de PowWow die we jaren gelden in de plaats Cody hebben gezien." En nu kan ik die vraag beantwoorden: Nee, de PowWow in Canton was minder indrukwekkend dan die PowWow die we ongeveer 10 jaar geleden hebben bezocht. Dat kwam vooral omdat er maar weinig dansers aan de wedstrijd deelnamen, bij sommige categoriën deden er maar twee of drie dansers mee, bij "Jongens - tienerleeftijd" was er zelfs maar één deelnemer. Er zaten duidelijk gaten in het schema van de organisatie, die moesten worden opgevuld met het optreden van een 'wereldberoemde' fluitist/violist. Man o man, wat speelde die kerel slecht zeg...... zijn fluitspel was regelmatig hartstikke vals, op de viool was het weliswaar goed op toon maar nog wel ongelooflijk saai.... En 't ergste was, het optreden dat hij in de ochtend had gedaan werd 's middags nog een keer volledig herhaald, compleet met dezelfde toespraken.

Nu lijkt het net of we het niet goed naar onze zin hebben gehad. Maar dat valt reuze mee hoor..... de sfeer tijdens de PowWow was heerlijk ontspannen en het was gewoon hartstikke fijn om daar op onze stoelen aan de rand van het terrein te zitten. Regelmatig kwamen alle dansers op het terrein, en werden ook mensen uit het publiek uitgenodigd om mee te dansen. Dat was echt mooi om te zien, oud en jong, Indiaans, blank en zwart, getalenteerd of volkomen zonder ritmegevoel, iedereen was gewoon één grote familie. We hebben ook erg genoten van de prachtige kleding van de dansers, en - toen eindelijk de danswedstrijd begon - nog heel veel foto's kunnen maken.

's Avonds, iets na 6 uur, zijn we vertrokken. Tijdens onze rit naar het hotel van vandaag hebben we nog een korte stop gemaakt bij de prachtige Johnson Grist Mill. Die ligt op privéterrein, maar we hadden vooraf al toestemming geregeld om de mill te mogen fotograferen. Het was een zeer geslaagde afsluiting van een dag die weliswaar niet helemaal gebracht heeft wat we vooraf hadden gehoopt, maar die ons desondanks toch prima is bevallen.

 

Johnson Grist Mill, Cleveland, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 

Powwow in Canton, Georgia
 
12-05-2017
Vannacht heeft het een beetje geregend. En toen de temperatuur in de loop van de ochtend wat begon op te lopen, kwam die nattigheid in de vorm van mist weer tussen het berglandschap omhoog. Het was dus echt 'Great Smoky Mountains', waar we doorheen reden. Regelmatig hadden we tussen de mist door zicht op de bergkammen, vooraan de lage bergkammen, en verder naar achteren steeds hoger. Vol met bomen in allerlei kleurschakeringen, van heel lichtgroen naar donkergroen en ook soms wat bruine kleuren. Het was erg mooi om door dit landschap te rijden, we kunnen het ons ook al helemaal voorstellen dat het hier in de herfst helemaal fantastisch zal zijn. Al zal het dan wel file rijden zijn, daar twijfelen we niet aan.

Great Smoky Mountains National Park ligt deels in de staat Tennessee, en deels in de staat North Carolina. Vandaag hebben we de oude gebouwen aan de North Carolina kant van het park bekeken, erg mooi zoals hier een stukje historie bewaard blijft en tentoongesteld wordt. In het Mountain Farm Museum liepen een paar vrouwen in historische kledij rond, ze gaven een demonstratie in de keuken aldaar.

In het park is ook nog een wat minder bekend gedeelte, Deep Creek genaamd. Daar hebben we een korte wandeling gemaakt naar twee watervallen, Juney Whank Falls en Tom Branch Falls. Okay, dat zijn niet de meest spannende watervallen die we ooit hebben gezien, maar de trail die de National Park Service daar heeft aangelegd was wel erg leuk om te doen. Net buiten het park hebben we ook nog twee andere watervallen bezocht. Mingo Falls was mooi, en Soco Falls was zelfs heel erg mooi. Om Soco Falls te kunnen bereiken hebben we een stukje van de zeer bekende Blue Ridge Mountain Parkway gereden, de uitzichten vanaf die weg kunnen zeker concurreren met die in Great Smoky Mountains National Park. Helaas was het te zwaar bewolkt om die mooie uitzichten een beetje fatsoenlijk op de foto vast te kunnen leggen.

Via Nantahala National Forest zijn we naar het plaatsje Murphy gereden. Opnieuw een mooie route, langs een rivier waar we volop kayakkers bezig zagen. In Murphy zelf is niks te beleven, dat is voor ons alleen maar een plek om te overnachten. Zodat we morgen op tijd bij onze volgende bestemming kunnen zijn, we gaan een PowWow (= Indiaans dansfeest) bezoeken. We zijn erg benieuwd of die net zo mooi zal zijn als de PowWow die we jaren gelden in de plaats Cody hebben gezien.
 

Tom Branch Falls, Great Smoky Mountains National Park
 

Soco Falls, near Cherokee, North Carolina
 

Soco Falls near Cherokee, North Carolina
 

Lickstone Ridge Overlook aan de Blue Ridge Mountain Parkway, North Carolina
 

Mingo Falls nabij Cherokee, North Carolina
 

Mountain Farm Museum in Great Smoky Mountains National Park
 

Mountain Farm Museum in Great Smoky Mountains National Park
 

Mingus Mill Anno 1886, Great Smoky Mountains National Park
 
 

11-05-2017
We kwamen rond 8 uur vanmorgen aan bij de trailhead voor Rainbow Falls. En wat zien we daar.... een groot bord met de tekst "Rainbow Falls Trail Closed"...... Wel potverdorie, dit was nu al de derde keer tijdens deze vakantie dat een geplande wandeling niet door kon gaan. We treffen het wel, zeg.

Nou, om heel eerlijk te zijn.... we vonden het niet eens zo erg. Het was best wel benauwd vandaag, een 9 kilometer lange hike met ook nog eens flink wat hoogteverschil, 't zou hard werken zijn geweest. In plaats daarvan hebben we juist een hele relaxte dag gehad. We zijn eerst naar het hoogste punt van het park gegaan, Clingmans Dome. Daarna hebben we de route naast het prachtige kleine riviertje met de toepasselijke naam Little River gereden, en de route door het mooie Cades Cove waar nog veel oude woningen, kerkjes en ook een prachtige mill te zien zijn.

We zagen ook veel dieren vandaag. Een stel wilde kalkoenen, een enorm grote bever, diverse herten en zowaar ook nog een aantal beren. Heel ver weg in een veld zagen we een moeder beer met twee kleintjes, helaas verdwenen ze vrijwel meteen in het bos. En later liepen er ergens anders twee beren, die ook al snel tussen de bomen verdwenen. Het is helaas niet gelukt om goede foto's te maken, geen enkel dier bleek bereid te zijn om lang genoeg voor ons te poseren. Behalve dan die gemene vogel die recht voor onze neus ineens met z'n snavel twee prachtige gele vlinders oppakte, netjes bleef wachten tot Hans het bewijs van zijn wrede daad op de foto zette, en toen met zijn buit wegvloog.

We overnachten in de Best Western in Townsend. Tot onze stomme verbazing blijkt op onze kamer een heus bubbelbad aanwezig te zijn. Ik geloof dat ik wel weet hoe ik het komende half uur zal gaan doorbrengen!

 

Meigs Falls in Great Smoky Mountains National Park
 

Great Smoky Mountains National Park
 

Noah Ogle Farm in Great Smoky Mountains National Park
 

Little River in Great Smoky Mountains National Park
 

Great Smoky Mountains National Park
 

Great Smoky Mountains National Park
 

Primitive Baptist Church in Great Smoky Mountains National Park
 

Mill in Great Smoky Mountains National Park
 

Great Smoky Mountains National Park
 

10-05-2017
Stephen's Gap is overweldigend mooi! De grot is totaal anders dan de twee grotten die we de afgelopen dagen hebben bezocht, eigenlijk is het niet meer dan één ondergrondse ruimte waarin je via twee verschillende gaten in de grond kan afdalen. Via één van die gaten stroomt een waterval de grot in. Het is mogelijk om via dat gat naar beneden te gaan, maar daar heb je dan wel touwen voor nodig. Wij hebben dan ook maar voor de andere - veel eenvoudigere - mogelijkheid gekozen. Via het tweede gat kan je namelijk gewoon te voet naar beneden, over een heel rotsachtig pad.

Toen we beneden op het rotsplateau stonden, is Hans uiteraard meteen aan de slag gegaan met zijn fototoestel. Terwijl hij zo bezig was, kwam langzaam de zon steeds hoger, en op gegeven moment scheen er een prachtige straal zonlicht zo door het eerste gat naar binnen toe. Met elkaar praten was lastig (de waterval maakte enorm veel lawaai), dus Hans gebaarde naar me dat ik in de lichtstraal moest gaan staan. Ik voelde me net de nieuwste America's Next Top Model, toen ik daar zo stond te poseren.

Met moeite namen we afscheid van deze magnifiek mooie plek. Zoals afgesproken legden we de helmen en de lampen die we gisteren van Tom Whitehurst hadden gekregen in een plastic zak vlak bij de trailhead neer - we hebben later vandaag nog een mailtje van hem gekregen dat hij de spullen weer heeft opgehaald.

Na een lange rit zijn we beland in de buurt van Great Smoky Mountains National Park. Onderweg reden we door de toeristische plaats Pigeon Forge. Groter had het verschil met Tumbling Rock Cave en Stephen's Gap niet kunnen zijn, 't leek wel of we door een combinatie van Disneyland en Las Vegas reden. Achtbanen, een reuzenrad, een slechte nabootsing van de Titanic (compleet met ijsberg) en nog veel meer van dat soort vermaak. En verder heel veel hotels en eettenten, kilometers lang..... Echt een cultuurschok na onze ervaringen van de afgelopen dagen. Ik geloof dat ik wel twintig keer 'sorry' heb gezegd tegen Hans, omdat ik - als reisplanner - hem naar dit soort omgeving heb meegenomen.

Maar natuurlijk zijn we niet voor Pigeon Forge naar Tennessee gereden, maar voor het Nationale Park. We hadden nog net genoeg tijd om daar een korte wandeling te maken. Rond half 8 vanavond stonden we bij de mooie Laurel Creek Falls, een waterval die uit twee delen bestaat. Een prima afsluiting van weer een lange vakantiedag.

 

Stephen's Gap, Woodville, Alabama
 

Stephen's Gap, Woodville, Alabama
 

Stephen's Gap, Woodville, Alabama
 

(Lower) Laurel Creek Falls, Great Smoky Mountains National Park, Tennessee
 

(Upper) Laurel Creek Falls, Great Smoky Mountains National Park, Tennessee

 

09-05-2017
Een tijdje terug vonden we foto's op internet van Stephen's Gap, een grot die - net zoals Cathedral Caverns, waar we gisteren waren - in de buurt van het plaatsje Woodville ligt. Stephen's Gap wordt beheerd door de Southeastern Cave Conservancy, een organisatie die wordt gerund door vrijwilligers. Terwijl we op hun website rondkeken kwamen we nog meer interessante grotten tegen, waaronder Tumbling Rock Cave. We kwamen via email in contact met Tom Whitehurst.

Vanochtend om half 9 stonden we bij de ingang van Tumbling Rock Cave, en daar onmoetten we Tom met wie we ondertussen al heel wat emailtjes hadden uitgewisseld. Wat een ontzettend fijne, behulpzame man was dat. Vanalles had hij voor ons geregeld, de permits, de helmen, extra lichten..... Hij liep met ons mee naar de ingang van de grot, die met een hekwerk was afgesloten. Hij liet ons de cave ingaan.... en sloot het hekwerk achter ons. Daar zaten we, helemaal alleen in een 10 kilometer lange grot. Zonder paden, zonder verlichting, zonder aanwijzingen......

De ingang was heel laag, we moesten op onze knieën naar binnen toe kruipen. En vervolgens onze weg zoeken door de prachtige gangen. Kruipen, klimmen, glijden.... soms moesten we ons door claustrofobisch smalle gangetjes heen wringen. Wat een ongelooflijke ervaring was dit. We hadden gelukkig wel volop licht bij ons, er zat licht op de helmen, van Tom hadden we ook elk nog een extra lamp meegekregen, en we hadden van thuis nog een zeer sterke lamp en een zaklamp meegenomen. En dat licht hadden we hard nodig, om de mooie stalagmieten en stalagtieten te kunnen fotograferen.

Vanwege de regenval waar we vorige week in New Orleans zo'n last hadden gehad, was het nog wel erg vochtig in de grot. En dat was lastig, sommige stukken waren veel méér glibberig dan normaal. We besloten daarom niet heel diep door te gaan, we wilden immers nog wel veilig en wel weer de uitgang bereiken. En dat is - zoals je op de bovenste foto kunt zien - gelukt. Met behulp van een code konden we het hek van binnenuit openen. Smerig en wel zijn we naar ons hotel gereden. Waar we nu nog één belangrijke taak hebben, even een emailtje aan Tom sturen dat we weer terug zijn en dat alles goed is gegaan. Morgen mogen we de helmen nog één keer gebruiken, dan gaan we naar Stephen's Gap toe.
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

Tumbling Rock Cave, Fackler, Alabama
 

08-05-2017
Ons belangrijkste doel van vandaag was Dismals Canyon, nabij de plaats Russellville. We reden er niet rechtstreeks naar toe, we hadden namelijk nog een paar watermolens en covered bridges uitgezocht, dat zijn vaak erg leuke fotografie-objecten. We begonnen in het plaatsje Mountain Brook, waar we de prachtige Old Mill (daterend uit 1927) hebben bewonderd. Daarna waren bekeken we drie bruggen, Easly Covered Bridge was niet echt geweldig, maar de hoge Horton Mill Bridge en de erg lange Clarkson Legg Bridge vonden we wel allebei erg mooi. Bij die laatste brug hebben we heerlijk zitten picknicken.

Daarna zetten we koers naar ons hoofddoel van vandaag. Heerlijk..... een lange rechte weg vóór ons, vrijwel helemaal voor ons alleen (er was bijna geen ander verkeer), en dan ondertussen keihard meebléren met de radio, waarop net dé perfecte song werd gedraaid: Sweet Home Alabama. Wat wil je nog meer?

Tja, wat we nog meer wilden.... dat was dat Dismals Canyon open zou zijn. We kwamen aan een gesloten poort, dat was echt een afknapper zeg. "Zeven dagen per week geopend", zo stond er op een bord te lezen. En dat was ook de informatie die ik op de website had zien staan. Had ik maar even wat verder gelezen, want daaronder stond ook nog: in de maanden maart, april en mei alleen in het weekend geopend. Met andere woorden: we hadden dus dat hele eind voor niets gereden.

Morgen wilden we naar Cathedral Caverns State Park gaan. Nu we zo onverwacht ineens een hele middag over hadden, hebben we dat bezoek maar naar voren geschoven. We waren net op tijd voor de tour die begon om 15.15 uur, samen met 7 andere toeristen mochten we met een gids de grot in. Het eerste deel was nog niet geweldig, even vreesden we dat Cathedral Caverns de verwachting niet helemaal waar zou maken. Maar naarmate we verder de grot in liepen, kwamen we steeds meer stalagmieten en stalagtieten tegen. We keken onze ogen uit..... de tweede helft van de tour was echt fantastisch mooi. Op gegeven moment deed de gids even alle lichten uit, best apart hoor om zo in het volkomen donker te staan. Je ziet dan echt - letterlijk - geen hand meer voor ogen. Veel te snel naar onze zin was de tour alweer afgelopen, die 90 minuten waren echt omgevlogen.


 

Cathedral Caverns, Woodville, Alabama
 

Cathedral Caverns, Woodville, Alabama
 

Cathedral Caverns, Woodville, Alabama
 

Cathedral Caverns, Woodville, Alabama
 

Cathedral Caverns, Woodville, Alabama
 

Cathedral Caverns, Woodville, Alabama
 

Clarkson Legg Covered Bridge, Cullman, Alabama
 

Clarkson Legg Covered Bridge Mill, Cullman, Alabama
 


Horton Mill Covered Bridge, Oneonta, Alabama

 

Horton Mill Covered Bridge, Oneonta, Alabama
 

Easley Covered Bridge, Oneonta, Alabama
 


The Old Mill, Mountain Brook, Alabama

 
07-05-2017
Ons belangrijkste doel van vandaag was: afstand overbruggen. En natuurlijk is het het fijnste om dat via een scenic route te doen, vandaar dat we kozen voor de Natchez Trace Parkway. Dat is een smal, rustig weggetje dat aan weerskanten door bossen wordt omsloten. Niet heel spannend, wel lekker relaxed. Langs de weg liggen diverse kleine bezienswaardigheden. De eerste daarvan was Mount Locust, een voormalige plantage waarvan het hoofdgebouw lang geleden ook nog een tijdje als hotel dienst heeft gedaan. Het gebouw is gerenoveerd, en in de stijl van het hotel van destijds ingericht. Het was vooral een korte stop om even de benen te strekken.

Onze volgende bestemming lag ongeveer 10 mijl van de Natchez Trace Parkway vandaan. Een groep indrukwekkend hoge pilaren vormen samen de Windsor Ruins. Ooit was dit zo'n typisch groot huis waarvan er veel in deze omgeving hebben gestaan, maar waarvan er ook veel tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog verloren zijn gegaan. Dit huis bleef tijdens de oorlog gespaard, maar kort daarna is het volledig afgebrand. Alleen de pilaren zijn blijven staan. 't Zag er heel apart uit, al die pilaren op een rij.

Omdat we er nu toch vlakbij waren, besloten we ook even naar Grand Gulf Military Park te gaan. Vooral omdat daar een erg mooie watermolen op het terrein ligt. We waren erg verrast toen ook de rest van het park heel interessant bleek te zijn. Een mooi kerkje, een paar originele oude gebouwen van voor de oorlog, een zeer oude begraafplaats. Maar vooral: een museum met enkele bijzonder mooie pronkstukken. Twee oude lijkwagens, een huifkar en een brandweerauto waren de belangrijkste blikvangers.

Grand Gulf Military Park kostte ons veel meer tijd dan we vooraf hadden verwacht. We besloten om de Natchez Trace Parkway verder maar over te slaan, het zou waarschijnlijk toch vooral meer van hetzelfde zijn. We zijn nog wel een heel eind doorgereden, over de snelweg. En zo zijn we in de staat Alabama beland, waar voor de komende dagen weer vanalles op het programma staat.
 

Grand Gulf Military Park, Port Gibson, Mississippi
 

Grand Gulf Military Park, Port Gibson, Mississippi
 

Grand Gulf Military Park, Port Gibson, Mississippi
 

Grand Gulf Military Park, Port Gibson, Mississippi
 

Grand Gulf Military Park, Port Gibson, Mississippi
 

Windsor Ruins, Port Gibson, Mississippi
 

Windsor Ruins, Port Gibson, Mississippi
 

Windsor Ruins, Port Gibson, Mississippi
 

Mount Locust Historical Place Museum, Natchez Trace Parkway, Mississippi
 

Mount Locust Historical Place Museum, Natchez Trace Parkway, Mississippi
 

06-05-2017
We hebben een prachtige dag gehad. Ons eerste doel was - opnieuw - een plantage in Plantation Alley. We twijfelden wel een beetje, zou het niet een beetje een Plantage Overkill zijn, na de drie plantages die we gisteren ook al hadden gezien? Maar nee, dat was het zeker niet. Whitney Plantation was weer heel anders, de nadruk lag hier helemaal op het slavernijverleden. Geen prettige kost voor tijdens een vakantie, maar de gids wist het verhaal over het keiharde leven van de slaven wel zeer boeiend te brengen. We vonden deze tour aanmerkelijk veel beter dan die van de andere plantages.

Een paar dagen geleden hebben we in Slidell een zeer mooie swamp tour gemaakt, samen met een stel andere toeristen. Ook voor vandaag hadden we een swamp tour geboekt, op Lake Martin bij de plaats Breaux Bridges. Tot onze verbazing lag er deze keer geen standaard boot klaar waarop plaats is voor een hele groep mensen, nee, er kwam een klein bootje aanvaren helemaal voor ons alleen. En voor de gids, uiteraard, een stoere kerel die Bryce bleek te heten. Geweldig zeg, zo'n privégids. Hij nam ons mee naar de allermooiste plekken aan het meer, we gingen midden tussen de prachtige Cypress Trees en Tupelo Trees door. We gingen zo dicht langs de bomen af dat het Spanish Moss soms over ons heen veegde.

Bryce wist precies waar we de meeste kans hadden om vogels te zien. Op de foto's hieronder zie je een hele kleine selectie, we zijn er nog veel meer tegengekomen. En een stuk of vijf alligators. De alligator op de foto is maar een kleintje, we zijn ook heel dicht langs een bijzonder groot exemplaar gevaren. Erg indrukwekkend was dat.....

We hebben ongeveer 2 uur lang rondgevaren. Tegen het einde van de tour begon het al wat donker te worden, de foto van de eenzame boom in het water is dan ook de allerlaatste die we hebben kunnen maken. Het was 2 uur lang genieten. En het wordt - als we straks weer thuis zijn - nog een hele opgave om de vele foto's die we hebben gemaakt nog verder uit te gaan zoeken.

Ps: een heel mooie belevenis was wel het nest jonge vogels diep in het moeras waar Bryce ons naar toe gebracht heeft.

 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Lake Martin Swamp, Breaux Bridges, Louisiana
 

Whitney Plantation, Edgard, Louisiana
 

Whitney Plantation, Edgard, Louisiana
 

Whitney Plantation, Edgard, Louisiana

 


Whitney Plantation, Edgard, Louisiana
 

Whitney Plantation, Edgard, Louisiana
 

05-05-2017
Oak Alley Plantation is een druk bezochte toeristische bestemming, en natuurlijk wil iedereen een foto maken van de bekende bomenlaan voor de mansion. We wilden de drukte graag vóór zijn. " 't Is niet erg als er een paar mensen in beeld staan", zei Hans onderweg nog, "zo lang 't maar niet een hele groep is." We waren de allereerste bezoekers die via de kassa binnenkwamen, we liepen meteen stevig door naar de andere zijde van de Plantation in de hoop Oak Alley even voor onszelf alleen te hebben. Tja, blijkt er net een Mississippi raderboot te zijn aangelegd, van waaruit een onafgebroken stroom toeristen naar buiten komt, die allemaal via Oak Alley naar de mansion mogen lopen. Uhhh, wat zei je ook alweer Hans? Zo lang 't maar niet een hele groep is.....

Kan je je voorstellen hoe lang het duurt voordat een groep van naar schatting zo'n 150 mensen een afstand van 400 meter heeft afgelegd..... Met rollators, met rolstoelen, langzaam lopend en fotograferend...... Dan weet je hoeveel geduld we op hebben moeten brengen voordat we onderstaande foto hebben kunnen maken. De twee mensen die daarop zichtbaar zijn, dat zijn medewerksters van Oak Alley Plantation, in klederdracht. 't Was de wachttijd wel dubbel en dwars waard. Wat zijn de bomen ongelooflijk mooi, we hebben ze tijdens het wachten volop staan te bewonderen. Natuurlijk hebben we ook de rest van de plantage bekeken, de slavenhuizen, de blacksmith shop, de mansion zelf. De inrichting van de woning maakte niet zoveel indruk op ons, de tour in de woning hadden we best wel over kunnen slaan. Al was het dan wel mooi dat we Oak Alley nu ook vanaf het balkon op de eerste verdieping konden zien.

Er bevinden zich in deze omgeving veel plantages die voor het publiek zijn opengesteld. We hoeven ze niet allemaal te zien, maar we wilden er toch wel graag een paar méér bekijken dan alleen de bekende Oak Alley Plantation. Vandaar dat we ons vanmiddag meldden bij Evergreen Plantation, je mag daar niet zelf rondlopen, nee, je moet braaf achter een gids aan. Onze gids heette Desiree..... mijn hemel, wat een mens was dat zeg!! Heel druk, iedereen voortdurend aansprekend met termen zoals "Oh you beautiful people", met zwaar overdreven enthousiasme en (en dat was het ergste) héél langdradige verhalen over de geschiedenis van Evergreen Plantation. De tour duurde ruim anderhalf uur, een iets meer kordate gids zou dit alles in 20 minuten hebben kunnen doen. Maar, eerlijk is eerlijk, de slavenhuizen op Evergreen Plantation waren - in tegenstelling tot die op Oak Alley - wél origineel en daardoor behoorlijk indrukwekkend.

We waren nog nét op tijd om aan te kunnen sluiten bij de laatste rondleiding op Laura Plantation. De gids hier was gelukkig iets meer to the point dan haar collega bij Evergreen Plantation. Dankzij haar vertelsels zijn we heel wat aan de weet gekomen over de geschiedenis van deze plantage, en vooral ook over de manier waarop destijds met de slaven daar werd omgegaan. Qua fotografie was Laura Plantation de minste van de drie, maar qua informatie die je kreeg tijdens de tour juist de beste.


 

Oak Alley Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Oak Alley Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Oak Alley Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Oak Alley Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Oak Alley Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 

Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 

Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 

Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 

Evergreen Plantation, Edgard, Louisiana
 

Laura Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Laura Plantation, Vacherie, Louisiana
 

Laura Plantation, Vacherie, Louisiana
 

04-05-2017
Gisteren schreef ik dat we 's avonds nog even de stad in zouden gaan. Nou, echt niet hoor, de regen is er de hele avond en ook nog een groot deel van de nacht met bakken uit blijven vallen...... we zijn dus toch maar hoog en droog op onze hotelkamer blijven zitten. De French Market Inn, zo heette ons hotel. Een prima hotel was het, met een mooie karakteristieke binnenplaats en met een ruime kamer. We konden niet naar buiten kijken, er zaten geen ramen in de kamer. Wel hoog boven ons bed een zolderraampje, daardoor konden we de vele bliksemflitsen zien.

Vanmorgen was het droog. We zijn dus meteen maar even rond gaan lopen in het meest toeristische deel van de stad, French Quarter. En zowaar, op dit vroege tijdstip - kwart voor 9 - was er al veel meer bedrijvigheid dan gisteren. We troffen zelfs een heuse straatmuzikant aan, een saxofonist die een bijzonder sfeervolle versie van 'Somewhere over the Rainbow' ten gehore bracht. En nog diverse andere bekende songs, die man was echt heel goed! Verder zagen we nog een waarzegster, enkele schilders, en een lange rij 'paarden-met-karren'. Een rondritje in zo'n karretje was aan ons niet besteed, we liepen liever zelf rond, op zoek naar de mooiste balkonnetjes in Royal Street en omgeving. Op gegeven moment zagen we een groep muzikanten die op hun dooie gemak wat instrumenten gingen uitpakken.... hé, daar zouden we zometeen vast wat mooie plaatjes kunnen gaan schieten. Maar helaas, een nieuwe fikse regenbui doorkruiste onze plannen.

We hadden maar tot 12 uur de tijd, daarna moesten we uitchecken uit ons hotel. Vanwege de regen zijn we maar wat eerder vertrokken, er was immers op straat niets meer te beleven nu. En die regen, dat heeft toch ook wel weer een voordeel...... Want het zeer oude kerkhof Lafayette zag er dankzij al die nattigheid nog extra mooi uit. We hebben echt een zwak voor dit soort bestemmingen, Lafayette Cemetery bleek een zeer goede keuze te zijn. Vrijwel alle graven bevinden zich boven de grond, dit was dus een heel ander soort kerkhof dan we gewend zijn. 't Was er wel nat, heel erg nat. Op sommige stukken konden we niet eens meer lopen, zo diep waren de plassen.

We hadden nog één bezienswaardigheid op de planning staan, namelijk het moerasgebied Jean Latiffe. Maar, om maar even in de sfeer te blijven, toen we daar naartoe reden voelden we al nattigheid. De weg was op diverse plaatsen overstroomd, dat beloofde niet veel goeds voor de boardwalks waarover we zouden moeten gaan lopen. En onze vrees werd bewaarheid, de belangrijkste voetpaden in het park bleken na het noodweer van gisteren afgesloten te zijn. We hebben het park dan ook moeten overslaan.

Dat betekende dat we vroeg aan zouden gaan komen in de Bed & Breakfast die we voor vandaag en voor morgen hadden geboekt. Probleempje: er deed niemand open. We hebben geruime tijd staan wachten, geprobeerd te bellen (het nummer was niet bereikbaar) en geprobeerd te mailen (maar er was geen internetverbinding). Na lang wachten zijn we maar weer weggegaan, op zoek naar een McDonalds vanwaar we wel zouden kunnen mailen. En zo kregen we tenslotte toch contact met de eigenares van de B&B...... duizend excuses, ze had wel opgelet of er iemand kwam maar blijkbaar had ze ons toch gemist..... Nou ja, we waren al lang blij dat we niet nog op zoek moesten naar een andere plek om te overnachten. Nu zitten we dus op een prachtig plekje nabij Plantation Alley. Hier houden we het wel 2 nachtjes vol.

 

Lafayette Cemetery, New Orleans, Louisiana
 

Lafayette Cemetery, New Orleans, Louisiana
 

Lafayette Cemetery, New Orleans, Louisiana
 

Lafayette Cemetery, New Orleans, Louisiana
 

Lafayette Cemetery, New Orleans, Louisiana
 

New Orleans
 

New Orleans
 

New Orleans
 

New Orleans
 

New Orleans
 

New Orleans
 

03-05-2017
Toen we vanmorgen in de Best Western in Gulfport aan het ontbijt zaten, wees ik Hans op een bordje dat daar stond: "Room key required for breakfast". Zo'n mededeling had ik nog nooit eerder gezien. Maar dat dat bordje er niet voor niets stond bleek wel toen we weer naar buiten liepen, een man van wie Hans had gezien dat ie behoorlijk veel had opgeschept van het ontbijtbuffet stond daar met een tas vol met eten bij zijn fiets.... dat was duidelijk geen hotelgast!

Een uurtje later arriveerden we in de plaats Slidell, voor de swamp tour die we enkele weken geleden al hadden geboekt. Ik was heel benieuwd, zou dit net zo mooi zijn als we vooraf verwachtten? Nou, dat was het zeker! We waren nog maar nauwelijks vertrokken, toen we al een eerste krokodil in het water zagen. O nee, geen krokodil..... hier in Louisiana hebben ze alligators, dat is blijkbaar net weer wat anders. De gids lokte de alligator met wat voer.... hij stak een worst aan een stok en hield die een stukje boven het water. En zo konden we dus van heel dichtbij zien hoe dat beest met een felle beweging een stuk uit het water omhoog kwam, en de worst beet pakte. We zagen nog diverse andere alligators, een stel slangen, een paar prachtige vogels en ook een groep schildpadden. En dan natuurlijk die prachtige bomen die daar in het water staan, en waar we tussendoor gingen met de boot. Het was volop genieten.....

Na de tour hebben we even lekker zitten picknicken. We zagen een donkere bewolking boven onze hoofden samentrekken, 't zag er best wel dreigend uit. En ja hoor, we zaten nog maar nauwelijks in de auto of het begon al te regenen en te bliksemen.

En zo kwamen we dus in een dikke regenbui in New Orleans aan. We hebben onze auto ingeleverd, die hebben ze zo'n 7 straten verderop voor ons geparkeerd! Tja, New Orleans in de regen.... dat was natuurlijk niet wat we ons er van hadden voorgesteld. We hadden gehoopt om veel straatmuzikanten tegen te komen, maar ja, die laten zich natuurlijk niet nat regenen. Er liepen alleen wat verregende toeristen rond. We zijn maar even naar binnen gevlucht, eerst hebben we de mooie St. Louis Cathedral bekeken en daarna hebben we op onze hotelkamer de foto's van de swamp tour uitgezocht. Rond half vier 's middags werd het droog.... helaas.... er was nog geen enkele straatmuzikant te zien. We hebben even lekker gegeten in een sfeervol jazz-restaurant, nu zitten we opnieuw op de motelkamer te schuilen voor een nieuwe thunderstorm. Later vanavond wordt het weer wat droger, zo belooft de Weather Channel, dus straks gaan we nog even de stad in.


 

St. Louis Cathedral, New Orleans, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 


Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana

 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

Honey Island Swamp in Slidell, Louisiana
 

02-05-2017
In onze favoriete staat Utah hebben we al heel wat prachtige rotsformaties gezien. Hier in The Deep South hebben we heel andere bestemmingen op het oog..... Maar toch zijn we er in geslaagd nog wat mooie rotsen in onze route op te nemen, het kleine Providence Canyon State Park in de staat Georgia wordt ook wel ooit Little Grand Canyon genoemd. We hebben er een flinke wandeling gemaakt, zowel onder in de canyon als bovenlangs. Vooral de uitzichten van bovenaf bevielen ons prima, vooral de combinatie van de gekleurde rotsen met het vele groen daar tussendoor.

Vanuit de staat Georgia zijn we naar staat nummer 2 van deze vakantie gereden: Alabama. Net op het moment dat we de stad Mobile inreden, besloot TomTom dat ie er geen zin meer in had. En dat is knap lastig hoor, als je in het drukke verkeer ineens geen idee meer hebt of je links, rechts of juist rechtdoor moet. Maar gelukkig zijn we er toch in geslaagd om ons doel te bereiken, het oorlogsschip USS Alabama dat van binnen en van buiten bezichtigd kan worden. Voor Hans, die in zijn jonge jaren bij de marine heeft gezeten, was dit echt een 'trip down memory lane'. Machinekamer, geschut, de slaapruimtes, de smalle trappen.... veel van die details waren heel herkenbaar voor hem.

Gelukkig hebben we vanavond in ons motel TomTom weer aan de praat gekregen. Kan die ons morgen mooi de weg naar het plaatsje Slidell wijzen, waar we in de vroege ochtend een swamp tour gaan maken.

 

USS Alabama (Mobile, Alabama)
 

USS Alabama (Mobile, Alabama)
 

USS Alabama (Mobile, Alabama)
 

USS Alabama (Mobile, Alabama)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Providence Canyon State Park (Georgia)
 

Maandag 1 mei 2017
De vlucht naar Atlanta is prima verlopen. We hadden drie zitplaatsen naast elkaar, zonder medepassagier. Lekker, zo zaten we niet opgepropt en hadden we alle ruimte voor onze spullen. Meestal kijk ik onderweg geen films, maar toen ik zag dat de film Manchester by the Sea in het aanbod zat besloot ik toch maar eens wél te gaan kijken. Hans had die film al een half uurtje eerder aangezet, hij keek zo nu en dan even op mijn scherm welke scene er voor mij aan zat te komen..... diverse malen reikte hij precies op het juiste moment (heel demonstratief) alvast een zakdoekje aan....

We kwamen netjes op tijd in Atlanta aan. Maar het duurde wel behoorlijk lang voordat we daadwerkelijk weg konden rijden, eerst hadden we een gigantisch lange wachtrij bij Immigrations (dat hadden we wel verwacht), en daarna nog een erg lange rij bij autoverhuurder Thrifty (die hadden we niet aan zien komen). Uiteindelijk was het half negen 's avonds toen we bij ons hotel in de stad Columbus aankwamen. Daar zijn we zojuist na een prima nachtrust wakker geworden, zometeen gaat de eerste echte vakantiedag beginnen!


 
Gastenboek
 
Links Contact Disclaimer